The neverending story of the Tokkies

As we speak wordt er aan de andere kant van het portiek druk gehakt, gebeiteld en gehamerd.

De buurman is een nieuw slot in zijn voordeur aan het zetten. (In het licht van een zaklamp, want het gezin is al een jaar afgesloten van elektra en gas).

De buurvrouw is vanmorgen onder luid gegil door hem de deur uitgezet. ‘En als je terugkomt, maak ik je dood’, gilde hij haar nog na.

Ze kwam terug. Na een kwartiertje. Met politie.

Hun Sint Bernard aka “koethoend”galoppeerde intussen zonder riem door de ganse straat. Genietend van haar vrijheid. Ik geef het arme beest geen ongelijk.

Buurvrouw bleef korte tijd in Residentie Tokkie en vertrok toen op haar fiets. Met een paar tassen kleding en shag. Dat laatste is dichterlijke vrijheid natuurlijk.

Twee weken geleden is hun zoontje al vertrokken. Die werd door een achttal politieagenten meegenomen in een busje. Ze hadden voor de zekerheid een stormram bij zich omdat onze buren bekend staan op hun niet-opendoen. Dat rammen bleek gelukkig niet nodig. Eén en ander lijkt me voor dat mannetje al traumatisch genoeg.

Er staan regelmatig mensen tevergeefs op hun deur te kloppen. Agenten. Mannen van de energiemaatschappij. Deurwaarders. Sociaal beheerders van de woningbouw. En postbodes met aangetekende brieven.

Voor wie hier pas geleden is komen lezen: onze buren zijn kut. “Koet” om met de woorden van de Bulgaarse buurvrouw te spreken. Ik kon haar nooit verstaan en wist niet uit welk land ze kwam, tot de buurman een keer vanaf hun balkon de lieflijke woorden uitsprak: ‘vieze Bulgaarse kankerhoer!’.

‘Aha’ dacht ik. ‘Ze komt uit Bulgarije!’

Mysterie ontrafeld.

Het hele portiek is gek op dit gezin.

Ze roken zich te pletter, het hele portiek meurt er naar. En de trap ligt vol met peuken. En stukken Sint Bernard. Als je alles bij elkaar zou vegen, kun je zo een nieuwe hond breien. Ons portiek wordt extra schoongemaakt, vanwege de bende die zij er van maken. Maar de allesreiniger is nog niet opgedroogd, of de eerste zooi ligt er al weer.

De gemeenschappelijke ruimte is opgeëist door de buurman die daar tig fietsen heeft gestald. Want je weet maar nooit of je onderdeeltje x of y nog eens kunt gebruiken.

Ze hebben een allesbrander gehad waarmee ze de hele straat uitrookten.

Ze maken veelvuldig ruzie. Krijsen dan echt tegen elkaar. En voor elk zelfstandig naamwoord, zetten ze zorgvuldig en zonder uitzondering, het woord “kanker”.

Van de week was er een pakje bezorgd voor mij. In de brievenbus lag een “niet thuis” briefje met de mededeling dat het bij de Tokkieburen was afgeleverd. Fijn. Ik wilde al wachten tot Jill thuis was, want ik ben ergens begin dit jaar gestopt met communiceren met ze. Al struikel ik over ze, ik zwijg.

Het was niet nodig om te wachten want de buurvrouw belde zelf al aan.

Als je in Van Dale het woord “verslagen” opzoekt, zou daar achter kunnen staan “de buurvrouw van Kliefje”. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo leeggezogen was. Die zo triest en troosteloos was als zij. Ondanks dat ik haar een vreselijke vrouw vind, raakte het me diep. Dit gun je niemand.

En nu is ze nóg dieper gezonken.

Nu heeft ze geen kind meer.

En geen huis.

51 thoughts on “The neverending story of the Tokkies

  1. Best zielig he? Enig voordeel hiervan is misschien dat Tokkiebuurman ook niet meer zo lang blijft. Zag laatst dat gezinnen minder snel ontruimd worden dan alleenstaanden. Dus nu meer dan de helft van het gezin vertrokken is zal hij hopelijk ook snel vertrokken zijn.

  2. Haha, die Sitn Bernhard breien.. Kan ook met onze Fien trouwens. Niet een St B maar een Fien. Van alle stukjes die je gedurende het verhaarseizoen (9 maanden per jaar) vindt…

    Te triest voor woorden toch, zulke mensen? Maar ik hoef ze ook niet in mijn buurt, dat ben ik wel met je eens… laten we hopen dat ze een miljoen winnen en verhuizen naar een heel erg vrijstaand huis ergens bovenop een afgelegen berg?!

  3. Hoe diep kunnen mensen zakken zeg.. Maar los daarvan: ik hoop oprecht voor je dat de buurman die nog over is, vertrekt, daar knapt de hele galerij van op. En die buurjongen, had ie rottigheid uitgehaald dat die opgehaald werd of is ie huis geplaatst door Jeugdzorg?

  4. Als ik ’s morgens weer te vroeg gewekt word door dat ellendig trappenstampende krijsende buurjoch die een heel gezin tiranniseerd met daar achteraan hobbelend zijn moeder (type overgewicht) dus ook stampend maar vooral krijsend, neig ik soms naar verhuizen. Maar dan lees ik jouw blog; het kan dus altijd nog erger pfff :P

    Met een beetje geluk neigt dit op hele korte termijn naar een huisuitzetting, hoe triest ook allemaal voor je buren, voor jullie ongetwijfeld een grote opluchting!

  5. Wat doen mensen zichzelf, hun partner en, nog erger, hun kind aan? Ik hoop voor je dat buurman er snel uitgegooid wordt en je nieuwe rustige buren ervoor terug krijgt.

  6. Als kind en vrouw weg zijn zal hij ook wel minder inkomsten krijgen. Meer schulden, dus dan zal er toch wel een keertje ontruimd worden. Triest voor de Tokkies dat het zo gaat, maar ik zie voor jou een lichtpuntje. Eindelijk.

  7. Mijn hemel wat een buren from hell zeg….. Ik heb al het nodige over ze gelezen bij je… ik vind het al fijn voor jullie hele wijk dat die allesbrander weg is nu…. maar jeetje zeg…. fijn de kans dat het huis ontruimd gaat worden stijgt wel met de dag nu…..
    Arm buurjochie… het zullen je ouders maar wezen….

    xx

  8. Ik erger me wel eens aan onze buren, maar realiseer me na dit verhaal des te meer dat ik luxe problemen heb met onze buren. Een triest verhaal voor alle betrokkenen. Voor jullie en de andere buren dat je naast zo’n stel aso’s woont. Triest voor de buurman die zo verblind door zichzelf totaal geen oog meer heeft voor vrouw en kind, laat staan voor een ander. Triest vooral voor dat kind, voor hem hoop ik dat hij niet in die ‘shit’ verzuipt, maar dat er wat moois uit die ‘shit’ groeit.

  9. Zo triest!
    Los daarvan, je hebt het weer meesterlijk beschreven. Nooit over een boek schrijven gedacht? Dit stukje doet mij denken aan het boek Het kippencollectief van Susan Juby. Een van de meest geestig boek dat ik ooit gelezen heb. Je kunt het van mij krijgen als je belangstelling hebt.

  10. Oh KLief niet zwak worden hé en dat je dan haar binnen vraagt voor een kop thee. Is natuurlijk onwijs zielig voor haar dat ze erbij loopt als een huls, maar die twee zijn geen toevoeging in je leven.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s