Hapto-vervolg.

Afgelopen vrijdag was ik voor de tweede keer bij Ineke, “mijn” haptotherapeut.

De eerste keer hebben we besproken waarvan ik dacht dat het de oorzaak was van mijn klachten.

Ik wijt mijn nek-en schouderklachten namelijk niet uitsluitend aan een slechte werkhouding, maar vooral aan het feit dat ik geestelijk overbelast ben op mijn werk. Mijn collega heeft al hele lange tijd issues in de privésfeer en is er vaak met haar hoofd niet bij. Feit is dat ze niet functioneert zoals ze zou moeten.

Ik zit om die reden met al mijn antennes uit. Scannend of het wel goed gaat, of ze de juiste dingen zegt, geen fouten maakt.

Voor mij, van nature een introvert persoon, een onveilige situatie, aldus Ineke. In plaats van me op mezelf te richten, sta ik de hele dag naar buiten gekeerd.

Volgens de leer van de haptonomie is dat een reden waardoor mijn cellen verkrampen, ik zelf dus ook verkramp en mijn “zijn”, mijn welbevinden, dat zich normaal ter hoogte van de buik bevindt, is naar boven gestegen. Mijn ruggengraat vanaf mijn middel tot aan mijn nek is zo stijf als een plank. Je schouders hangen daar ook aan vast. Gevolg: chronische pijn.

Na het eerste gesprek met Ineke ben ik meteen aan de slag gegaan.

Ik heb drie ochtenden lang met oortjes in gezeten. Terwijl ik de administratie deed, luisterde ik naar mantra’s. Ontspannend. Maar dat was niet de voornaamste reden. Ik sloot me vooral af voor dat wat er verderop gezegd en gedaan werd. Mijn collega is verantwoordelijk voor dat wat zij doet. Niet ik. Ik hoef niet alles op (letterlijk) mijn schouders te nemen. En maakt ze fouten, dan is zij daar aansprakelijk voor.

De tweede beslissing die ik maakte was haarzelf voortaan voor haarzelf op te laten komen. Ik hoef dat niet te doen. Zij is verantwoordelijk voor hoe mensen met haar omgaan en óf en hoe zij daar op reageert. Lukt dat niet dan moet ze zelf met een oplossing komen.

Vrijdag zat ik dus voor de tweede keer bij de haptotherapeut en ondanks dat ik een pittige week had gehad, lange dagen had gemaakt ook, had ik voor het eerst sinds weken geen pijn.

Ineke was trots op me dat ik meteen zo fanatiek was begonnen met werken aan mezelf. En net als ik verbluft over het resultaat op mijn lichaam.

Ze masseerde nog even de boel los.

Ik ga door met de oefeningen die ik kreeg van mijn manueel therapeut.

En over twee weken zien we elkaar nog een derde keer.

Als dat nodig is.

Ik hoop het niet. En ik denk het ook niet. Ik sta achter mijn beslissingen. Ik geef enorm veel om mijn collega, maar mijn eigen lijf en psyche zijn nét even belangrijker. Elke dag pijn is waardeloos, voor mijzelf in de eerste plaats. Maar daardoor mijn gezin belasten met mijn lage energielevel en mijn soms nukkige buien, is zeker niet de bedoeling.

Nou alleen nog even dat waardeloze schuldgevoel naar mijn collega toe een plekje zien te geven.

En hoe leg ik haar uit dat ik enorm om haar geef, haar niet laat vallen, maar dat ik wél meer afstand moet nemen? En dat alles zonder haar te kwetsen?

30 thoughts on “Hapto-vervolg.

  1. Wat goed dat je in zo’n korte tijd al zoveel vooruitgang hebt geboekt!
    Je lichaam weet het wel. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren. En de haptonoom leert je weer te luisteren naar je lichaam. Je bent dus echt een supersnelle leerling!
    Zelf ben ik al een paar jaar bij de haptonoom. Ik merk vooruitgang. Meer in ieder geval dan bij de psychiaters/psychologen die ik gehad heb.
    Ik moest ook enorm wennen aan het feit dat iemand mij aanraakte. Dat was doodeng maar nu gaat het beter.
    We kwamen achter dingen die ik zelf al wel wist maar heel diep heb weggestopt omdat het te pijnlijk is.

  2. Hoe moeilijk het ook zal zijn, zit er volgens mij maar één ding op naar je collega toe: eerlijk zeggen dat jij het niet meer trekt op deze manier. Dat jij nu, noodgedwongen, voor jezelf moet kiezen. En dat niet even tussen het werk door, maar er rustig de tijd voor nemen. Eventueel buiten de praktijk. Straks zit je baas met twee werknemers die overspannen zijn of een burn-out hebben. Dat lijkt me zeker niet de bedoeling, één is al erg genoeg ;-)! Misschien volgt ze je voorbeeld en kiest ze ook voor zichzelf, als dat kan. Goed bezig verder, Klivia! 👍🏻

  3. Heel goed! Bij het lezen van eerdere blogs over je collega had ik al vaker die ‘joehoe, ze heeft ook een eigen verantwoordelijkheid’-gedachte. Hoe klote het ook is dat zij een (erg) vervelende thuissituatie heeft, je kunt haar niet steeds de hand boven het hoofd houden, zeker niet als je daardoor zelf met (lichamelijke) klachten rondloopt. Wil niet zeggen dat je haar niet meer moet helpen/steunen/bijstaan, maar je snapt vast wel wat ik bedoel. Goed om te lezen dat de haptotherapie al z’n vruchten afwerpt!!

  4. Hoera, hoera, hoera! Blij voor je!
    En hoe je het aan je collega gaat vertellen? Nou, gewoon op de Klivia manier. En weet je wat zo fijn is als ze verantwoordelijk wordt voor wat ze (fout) doet en zegt en jij haar niet meer redt? Dan krijgt ze de kans om in haar eigen kracht te komen, dingen te veranderen én te ontwikkelen. Voila! Win-win dus.

  5. Wat een leerzame blog voor mij. En wat goed van je dat je direct al resultaten boekt. Gewoon door je op jezelf te richten. Zoals mijn zoon altijd tegen mij zegt: Mam…eerst je eigen zuurstofmasker op he…en dan pas die van je kinderen. En toch frot ik steeds eerst die van mijn kinderen erop. Leerzaam nogmaals. Heel leerzaam.
    Dank je.

  6. Zie je wel hij had gelijk mijn Yoga leraar. Vrouwen hebben last van hun *kan ik er wat aan doen*Top dat je al zo snel resultaat boekt En nu doorgaan. Echt super 💋

  7. Dat is al snel resultaat zeg. Daar hoor ik graag. En blijf nu bij jezelf… Misschien die mooie paarse koptelefoon ook mee naar het werk nemen.

    Love As Always
    Di Mario

  8. Voor jezelf kiezen is iets heel anders dan egoistisch zijn. Het is wel logisch dat je je schuldig voelt t.o.v. je collega. Maar lees dan je eigen “standpunten” die je bovenaan je blog geschreven hebt nog eens door. Dan weet je dat zij echt verantwoordelijk is voor haar eigen gedrag en niemand anders.
    Ga door op deze goed ingeslagen weg!
    Lieve groet ♥

  9. Wat een goed verhaal zeg! Mooi dat je kiest voor jezelf en fijn dat het al zo snel ‘werkt’ voor je! Wat ik mij ook nog afvraag, ga je ook nog naar de homeopaat? Ik heb daar persoonlijk weer veel baat bij. Anyway, terug naar jou … Keep up the good work!

  10. Ik had een tijd geleden ook zoiets. Ik heb toen uiteindelijk gezegd: ‘jouw stress voelt als mijn stress en daar heb ik last van. Dus ik richt me nu iets meer op mezelf’.
    Grappig genoeg redde ze t uitstekend. Want toen ik niet meer alles oploste, moest ze haar eigen verantwoordelijkheid wel nemen.
    Het heeft de vriendschap niet nadelig beïnvloed.

  11. Soms vergeten mensen wel eens , om na te denken want als we als muil ezels zullen zijn voor ieder zijn probleem. Dan zaten nu iedereen in de stress, en goed dat je die collega heb vertelt.

  12. Je schrijft: “En hoe leg ik haar uit dat ik enorm om haar geef, haar niet laat vallen, maar dat ik wél meer afstand moet nemen? En dat alles zonder haar te kwetsen?”

    Móet je dat uitleggen? Ben je haar verantwoording schuldig?
    Heeft zij jou ooit gevraagd de verantwoording van haar over te nemen of heb jij dat, uit plichtsbesef en een gevoel van solidariteit, geheel en al uit jezelf gedaan en heeft zij dat stilzwijgend geaccepteerd? Valt het haar überhaupt wel op dat jij haar in sommige gevallen de hand boven het hoofd houdt?
    En of zij zich gekwetst voelt als je het er tóch met haar over hebt is geheel en al aan haar. Je schrijft op je introductiepagina over jezelf: “Neemt verantwoording voor wat ze schrijft. Niet voor wat u leest.” Ik zou “niet voor wat u leest” in dit geval vervangen door “niet voor wat u voelt”.

    Fijn dat de hapto-behandelingen meteen al zo veel effect hebben! X

      1. Begrijpelijk dat je het niet wilt laten sudderen. Zij is en blijft natuurlijk evengoed verantwoordelijk voor haar eigen emoties. Jij kunt het haar alleen maar uitleggen op jouw eigen manier en vanuit jouw eigen gevoel.

  13. Top! En misschien is het ook wel goed voor haar, haar laten leren van haar fouten zonder haar ervoor te behoeden?

    Had ik ingetypt voor ik je reactie op eerdere reacties las. Tja. Misschien even wennen voor alle partijen.

  14. “Omdat ik van de week al merkte dat ze me niet begreep. En er meteen afstand was. Ze trok zich terug” schreef je hier boven…..dat begrijp ik wel een beetje……(sorry :-))
    Als je collega er altijd voor je is en die ineens, ‘zonder uitleg’ met oordopjes in gaat zitten, zou ik het ook moeilijk hebben. Dat gesprekje moet er dus snel komen. (denk ik)
    Cellie Citroen: eerst je eigen zuurstofmasker op; dat is het helemaal 🙂
    Knap dat je je lichamelijke klachten nu zo kordaat aanpakt en met verbluffend resultaat, volhouden !

  15. Het uitleggen aan haar zoals je het in de laatste 2 zinnen van je blog doet, en dan erbij dat het voor jouw eigen gezondheid is, en dus absoluut niet om haar te kwetsen . Waarschijnlijk weet ze t ook allemaal, wel, maar wordt t voor haar nu allemaal ook anders, om dat ze alert moet zijn.. Mogelijk is dit voor haar heel goed, en komt het haar functioneren ten goede!
    groet
    Roelien

  16. Goed dat je het gelijk zo hebt toegepast met dit als resultaat! Ga zo door en dat gesprekje met je collega zal inderdaad wel lastig zijn, maar goed als je bij jezelf blijft dan zal dat vast goed komen toch?

  17. Hi Kliefje,

    Fijn dat je minder klachten hebt maar de theorie van de “mijn welbevinden, dat zich normaal ter hoogte van de buik bevindt, is naar boven gestegen” krijg ik toch vreselijk de kriebels. Natuurlijk voel je je minder gespannen als je minder op een niet goed functionerende collega let. Houden ze bij jullie geen functioneringsgesprekken? Daar zou toch echt aan de orde moeten komen dat er fouten worden gemaakt. Ik weet niet hoe ernstig die zijn maar in een huisartsenpraktijk kan een fout grote gevolgen hebben of niet? Ik snap wel dat het niet collegiaal voelt om dingen aan te kaarten maar dat is toch het begin van een mogelijke verandering. En voor het aanpakken van schuldgevoelens moet je even hier kijken http://socialevrijheid.nl/schuldgevoelens/de-twee-oorzaken-van-schuldgevoelens/

    Lieve groet,

    Dorothé

    1. Zolang ik er maar geen kriebels van krijg 😉
      We werken met zijn drietjes, we hebben het enorm druk. Functioneringsgesprekken schieten er altijd bij in. Helaas. Na de vakantie gaan we dingen anders aanpakken. Ik heb eea al besproken met Peter.
      Je linkje ga ik even aanklikken, thanks 🙂

  18. Wat goed! Zo fijn te horen dat het je helpt. Ik denk dat het voor je collega ook een verandering is, die steunt waarschijnlijk veel op jou omdat jij haar jouw schouders veel hebt gegeven. Misschien eens praten met haar tijdens de lunch hierover? het betekent ook niet dat je haar niet steunt of niet meer begrijpt, je zorgt alleen veel beter voor jezelf. Tijdens de lunch of een koffiepauze zou je met haar kunnen evalueren hoe de dag was?

  19. Fijn dat de klachten minder zijn. En jij laat je collega niet vallen als jij kiest voor je eigen gezondheid. Ook zij heeft er niets aan wanneer jij niet kunt functioneren vanwege pijnklachten. Dus volhouden met die oortjes.

  20. Oh goed dat je zo de knop om kunt zetten, ik voel me namelijk ook veels te vaak plaatsvervangend aangesproken/en/of geroepen de boel van een ander er nog bij te nemen en regelen,zwaar vermoeiend , nee echt…Ik werd daar zo ontzettend moe van….alsof ik dood paard door de wereld sleepte. Dat red geen mens das te veel…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s