Het gaat maar door…

Op eerste Kerstdag heb ik geen prachtige verhalen vol liefde voor u. Of over hoop. Of over vrede op aarde.

Vandaag heb ik voor u een vervolg op de “neverending story of the Tokkies’…

Met het opzouten van de buurvrouw aka de Bulgaarse kankerhoer (de woorden van de buurman, niet de mijne) leek het erop dat er rust in de tent kwam. Geen gegil meer. Halleluja!

Helaas kwam daarvoor in de plaats een ander probleem.

De Sint Bernard van het gezin.

Buurman is sinds hij zijn echtgenoot op straat heeft geflikkerd, veel op pad.

En die wolbaal is het daar niet mee eens. Ze blaft als protest. Uren en uren achter elkaar. Voor iemand als ik, -met een geluidsallergie- een ware crime. En dan hebben wij -Goddank- er nog een trappenhuis tussen zitten. Je zult er maar onder of naast wonen!

Dat dacht de onderbuurman van de Tokkies dus ook.

Vrijdagavond, zo halverwege “Chocolat”, Vlam en ik lagen gezellig en vreedzaam op de bank te kijken, hoorde Vlam een auto stoppen. “Politie!” zei hij en sprong van de bank. (Hoe hij het geluid van een politieauto herkent? Schiet mij maar lek. Hij is a) half doof en heeft b) nooit te maken met de politie. Mannen en auto’s? Het blijft een raadsel…)

Dat kon maar één ding betekenen. Iemand had de politie gebeld voor die K*^%$#@ hond, die al vanaf tien uur ’s morgens een blaffend monoloogje aan het houden was.

En jawohl. Twee agenten kwamen naar boven gewandeld. Met in hun kielzog de onderbuurman. Die zich nog zorgen maakte om het welzijn van mister Tokkie. Want misschien lag hij wel met doorgesneden polsen in zijn huis? ‘Welnee’ zei ik, ‘die is gewoon de hort op en zit ergens te zuipen. Wedden? Die maakt geen einde aan zijn leven…’.

De agenten belden aan, niemand deed open.

Toen belden ze hem. De onderbuurman had blijkbaar een nummer van die lamlul.

Hij nam op. Met dubbele tong.

Goh.

Hij bleek ergens een stadje verderop te zitten en beloofde binnen een half uurtje naar huis te komen.

De enige reden waarom de politie ook terug kwam, is omdat wij onze zorgen om die blaffende en meurende hond hadden geuit. Ze is niet alleen úren en uren alleen thuis. Ze is ook nog eens heel erg dun geworden. Volgens de onderbuurman kon ze een salto in een tl balk maken, zo mager was ze.

De agenten gingen terug. Vlam en ik naar bed.

We hoorden de buurman thuiskomen, we hoorden het blaffen stoppen en de agenten kwamen inderdaad nog terug. En ze gingen vrij vlot ook weer weg. Zonder wolbaal. Helaas. Blijkbaar is het niet schrijnend genoeg.

Van de week toch maar eens de dierenbescherming bellen dan maar.

Of gewoon even wachten tot de buurvrouw weer terug op het nest komt.

Want gisteren stonden meneer en mevrouw Tokkie te praten bij de ingang van het portiek.

‘Oh nee hè?’ zei ik. ‘Straks maken ze het weer goed, sluit hij haar weer in de armen. Liggen ze voor je het weet een Kerstwip te maken. Zijn piek in haar kerststalletje en alles is weer koek en ei…

Duimen jullie als-je-blieft even mee dat dát niet gaat gebeuren.

Ik vind het eigenlijk wel een mooi moment om hun boek te sluiten.

En de buren leefden nog lang en gelukkig.

Hoe mooi zou dat zijn?

25 thoughts on “Het gaat maar door…

  1. Wat een drama zeg…. ik kan me je frustratie iets te levendig voorstellen… (een buurman die altijd in de olie was en geestelijk ook niet alle 100 op een rijtje) We woonden in een bovenwoning en deelden de toegangstrap en het portiek van 1 bij 1 meter…… Wat een toestanden meegemaakt….

    Die buurman en buurvrouw mogen van mij ergens op de hei gaan wonen, maar volgens mij mag dat van jullie ook al heel lang. Laten we hopen dat het voorlopig even rustig zal blijven…. zucht.

    Fijne dagen!

  2. Vreselijk… Dat arme beest, ik hoop dat je zoveel druk op de ketel kunt zetten dat t beest toch wordt weggehaald. En dat de male-Tokkie verdwijnt. Op wat voor manier dan ook… Als je er maar geen last meer van hebt. Toch mooie dagen en ik wens je een rustig, Tokkieloos 2017 toe. Met veel liefde ❤

  3. Zijn piek in haar kerststal . ahahhahahahaa, hoe kom je erop. Hoe hij dat weet van die politie.. geen idee, sommige dingen weten we gewoon.

    Love As always
    di Mario

  4. Wil je alstublieft de dierenbescherming of wat dan ook bellen. Als zon mooie hond weer een beetje aandacht, eten en liefde krijgt, wordt ie vast snel in een ander gezin geplaatst. Ik kan veel dingen hebben, maar dierenleed vind ik verschrikkelijk..
    goede dagen
    Roelien

  5. Zo’n constant blaffende vierpoter moet een gesel van jewelste zijn. Niet versagen; blijven bellen, tot het stopt.
    Een Sint-Bernard is bovendien een hond die net veel beweging én veel ruimte behoeft. Zo’n dier godganse dagen in een flat opsluiten, is dan ook je reinste mishandeling.

  6. Hi Kliefje,

    Je zit vast nu lekker aan de sushi nu je je hart even hebt kunnen luchten over de buren. Ik hoop van harte dat het “burenboek” voor jullie gauw uit is en dat iedereen daar iets van een beter leven vindt. Dit wens je geen hond toe. Dus ik hoop dat je belt.

    Toch mijn lieve kerstgroeten,

    Dorothé

  7. Wat een wonderschoon kerstverhaal (dat de buren misschien wel optiefen)…. Maar wat zielig voor de hond!!!! En hun kind is waarschijnlijk met zijn moeder mee? Ook nog steeds dramatisch natuurlijk. Redt de hond zou ik zeggen!!!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s