Dochterophemelblog

‘Ja maar, ik help je toch heel vaak met het uitruimen van de vaatwasser’ was Jills reactie op mijn blog over haar slordigheid.

‘Dat klopt schatje, het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel. Je doet veel voor me. Weet je wat? Mijn volgende blog gaat over jou en wat ik allemaal zo leuk aan je vind’.

Voila.

Laten we beginnen bij het begin. Ik werd per ongeluk zwanger. De meesten van jullie kennen het verhaal al wel. Geen onbevlekte ontvangenis, maar een niet serieuze relatie die heel kort geduurd heeft met als gevolg dat ik na afloop zwanger bleek.

Ondanks dat ik daarvoor altijd heb gegild dat ik nooit moeder wilde worden, koos ik ervoor de baby geboren te laten worden. Ik zou er het beste van maken. Ik had géén idee hoe ik één en ander aan ging pakken, maar ik had in ieder geval voorbeelden genoeg hoe het vooral níét moest.

Ik heb mijn stinkende best gedaan. Geprobeerd het uitingsgehandicapte dat ik had, niet door te geven aan haar. Ik ben haar geknuffeld en gezoend en gecomplimenteerd tot ik een ons woog. Ik heb -hopelijk- haar altijd het idee gegeven dat ze bij me terecht kon. Dat ik haar nooit zou laten vallen.

Jill is nu bijna 17 en een prachtig mens, al ben ik natuurlijk niet bepaald objectief te noemen.

Ze is mooi om te zien, alles dat ze aantrekt, staat haar. Zelfs in een juten zak straalt ze nog iets gracieus uit. Ze heeft geweldig dik haar. Mooie ogen. Lange, slanke benen.

Maar ook haar uitstraling is prachtig. Zacht en gevoelig.

Ze straalt uit wat ze van binnen is. Jill is iemand die -zeker voor haar leeftijd- heel sociaal is. Ze deelt heel makkelijk. Ze denkt altijd aan anderen.

Dat uit zich in -inderdaad- de eerder genoemde vaatwasser. Hoort ze dat ik dat ding opentrek en begin met uitruimen, dan komt ze altijd helpen. Omdat ze weet dat ik er een schurfthekel aan heb. En omdat ze weet dat ik na een lange dag werken ook moe ben. Ze kan ook net doen alsof ze het niet hoort en op de bank blijven zitten. Dat doet ze nooit. Ze springt altijd op.

Met verjaardagen, Kerst en onze trouwdag doet ze altijd enorm haar best op een cadeautje. En is het iets waar ze een hele dag voor moet werken, dan koopt ze het gewoon. Ze denkt er geen moment over na.

Als ik haar iets vraag (even helpen sjouwen met iets, een vuilniszak weggooien, een kastje verschuiven, aardappels schillen) dan zal ze het gewoon doen. Zonder te mokken. Zonder ‘ja maar’. Ze laat vallen waar ze mee bezig is en komt eraan.

Ik probeer mijn blogjes altijd zo rond de 500 woorden te houden, anders leest geen hond ze meer. Maar echt, ik kan nog duizenden woorden lyrisch doorgaan over hoe blij ik met haar ben en hoe mooi ik haar vind.

Ik zei het van de week nog tegen Henk, Jill heeft mijn leven verrijkt.

En zo is het.

36 thoughts on “Dochterophemelblog

  1. Ik volg je al heeeel lang en heb Jill nog gekend als kind, nu een prachtige meid geworden en ja ze straalt echt liefde en geluk uit.
    Je hebt haar weer op het voetstuk gezet waar ze hoort te staan, koester haar nog maar even. Hans

  2. Jij vreesde een afwasmachine-uitruim-staking 😉

    Hier helaas moet ik echt zelf cadeautjes verzinnen en regelen anders krijg ik niks. De jongens zijn altijd bezig als ik hulp nodig heb. En ik moet ze met de haren erbij slepen om te zorgen dat de basisafspraken nagekomen worden. Ze hebben soort huishoud-dyslexie.

    Maar als ik even ergens mentaal mee zit dan staan ze gelijk klaar om me te huggen, te troosten of koffie te zetten.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Ik heb die twee van mij nooit doen helpen, met als gevolg dat als ik dat nu eens vraag dat er meestal heel wat gezucht bij komt kijken. Loop dan eens een heel leven achter hun kontjes. ZUCHT!

  4. Wat een mooie ode! En fijn voor haar dat je dit ook benoemt na het blogje van vorige week.
    Beide blogjes herken ik uit eigen situatie. Soms het bloed onder je nagels als het gaat om dingen doen en zien, maar ook zo’n verrijking voor je leven!

  5. Mooi, zoals je Jill beschrijft, Klief!
    Tijdens ons gesprek was – vond ik – ook best voelbaar dat je een heel warm hart voor je dochter hebt.
    Mooi zoals jullie ook samen kunnen optrekken en samen kunnen delen!

  6. Jill… weet je waarom die vorige log was van je moeder… omdat je zo geweldig bent. En daarom vallen mindere dingen soms beter op. Helemaal op momenten dat ze zelf even niet lekker in haar velletje zit. Maar geloof mij, ik lees weleens tussen sommige regels door. Ze zou zich geen andere dochter wensen. Je bent geweldig. Hou dat zo.

    Love As Always
    Di Mario

  7. Een slechte jeugd hoef je niet door te geven en zie daar het resultaat: een mooi, jong, prachtig en fantastisch mens. Jill weet dat haar ouders 200% onvoorwaardelijk achter haar staan. Alleen dat is al een reden om tot bloei te komen.

  8. Met deze ‘recensie’ kan Jill zich gelukkig prijzen! Mijn arme vriend krijgt het af en toe ook te verduren in mijn stukjes. Ik leg ze regelmatig aan hem voor, maar hij vindt het allemaal goed.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s