Dit was niet mijn week.

In de categorie K weken, wat dit er eentje die de boeken in kan als nogal memorabel.

Mán, wat een ellende.

Het begon bijna twee weken geleden al.

Pijn in mijn borsten. Als iemand er alleen maar naar keek, wilde ik ‘m al neerhoeken.

Ik dronk koffie en die smaakte raar zoet. Ik checkte nog even of we een ander merk hadden, dat was niet het geval. Ik vroeg mijn collega of ze er suiker in had gedaan? ‘Nee, natuurlijk niet!’

Ik keek op mijn menstruatieapp. Nog een kleine twee weken te gaan.

Het zweet brak me uit. Zere borsten en een veranderde smaak. Ik zou toch PVD niet? Ik ben al ruim tien jaar gesteriliseerd. Bij een laatste röntgenfoto van mijn heupen zag ik die fijne clipjes nog zitten waar ze horen te zitten. Knappe ei- slash zaadcel die daar voorbij komt.

Toen sloeg de irritatie toe. Vooral -zoals altijd- Vlamgericht. Elk minuscuul geluidje dat uit hem kwam, zorgde voor een torenhoge bloeddruk.

Maar dat wat niet het ergste, dan kon ik wel handelen.

Maandag werd ik wakker en overal was de glans af. Ik was zo neerslachtig als wat. Dat zijn de dagen dat ik het allerliefste ergens een hotelkamer zou huren, me af zou willen zonderen van alles dat werk en gezin betreft. Dat ik een dikke vette slaappil zou willen nemen en drie dagen in bed zou willen blijven liggen. In alle stilte. Zwelgend in zelfmedelijden.

Maar helaas.

Duty calls.

Ik mailde dinsdagmorgen mijn werkgever of het mogelijk was dat ik die middag wat eerder naar huis kon, van mijn eigen uren. Ik was óp. Ik zat met roodomrande ogen van het janken achter mijn pc. Lekkere hulpverlener zo. Helaas kreeg ik geen antwoord. De inbox van mijn werkgever is net de Bermuda Driehoek, alles verdwijnt wat daarin komt. (Behalve mails over geld dat hij nog krijgt. Heel typisch). Ik had het hem natuurlijk ook rechtstreeks kunnen vragen, maar daar had ik op dat moment de moed niet voor. En vanwege extreem jankgevaar durfde ik het niet aan. En dus zat ik mijn middag maar uit…

Gisteren begon ook alweer huilend. Maar ik hield me best aardig moet ik zeggen. Tot Vlam naar beneden kwam en me kritisch bekeek. ‘Het gaat echt niet goed met je hè?’ zei hij. ‘Kom maar even bij me’ zei hij, en spreidde zijn armen.

De sluizen gingen weer open.

Gistermiddag, als donderslag bij heldere hemel, was ik daar ineens weer. Voelde ik mijn eigen blije en opgeruimde ik weer te voorschijn komen vanuit de spelonken van mijn hersenen.

Heerlijk.

Ik had haar gemist.

Ik geloof dat ik nog nooit zo blij ben geweest met een menstruatie.

In mijn potje geluk zit in ieder geval een briefje d.d. 11 januari 2017: hoera ongesteld!

Zal wel gek zijn als ik dat ooit eens teruglees…

44 thoughts on “Dit was niet mijn week.

  1. Gelukkig heb ik die gevoelens niet en helemaal niet om die reden. Hier in huis hebben ze er geen last van, tenminste niet zo erg. Bij Shirel denk ik het weleens qua gedrag, maar dat kan ook schoolkindpubertijd zijn.

    Love As Always
    Di Mario

  2. ik ben “blij” dit eens te lezen bij iemand anders. Ik heb hier ook zeer veel last van (bon, misschien mijn huisgenoten nog meer), en ik denk dat de volle maan deze keer voor extra roepen en tranen zorgde. Al kan ik heel vaak de tranen nog wegslikken, geen rood omrande ogen hier.

  3. Ohh ik vind je een heel zielig muisje als ik dit lees, maar wat is het dan fijn als je
    die ellende weer achter de rug hebt en weer de hele wereld aan kan. Heerlijk!!!

  4. He wat rot. Nu weer helemaal je oude vertrouwde zelf? Ik heb t de laatste tijd ook een paar keer gehad. En warm! En paar keer overgeslagen. Hm… Ik vermoed dat het te maken heeft met het aantal jaren ervaring op aarde… 😉😁

  5. Het lijkt mij meer iets van de overgang, zoiets had mijn moeder namelijk ook. Net zoals ikzelf was zij er jong bij.
    Kende zelf gelukkig dit soort verschijnselen niet toen (zeg ik niet om je jaloers te maken, hoor).

  6. Yep meid, de overgang 😀😀
    Ik herken vooral dat emotioneel gedeelte, alles zit gewoon tegen.
    En dan gaat het weer maanden goed…ik ben graag vrouw, maar dat stukje mag eruit geknipt worden hoor!

  7. Best herkenbaar, ik weet niet wát het is, maar dit heb ik de laatste tijd ook wel eens. Zomaar uit het niks lijkt het zo’n overdosis jezelf heel erg zielig vinden, en dan is het een dag, soms twee later weer helemaal gewoon en snap ik niet waarom ik zo zeurde. Raar.

  8. Zo herkenbaar , die tijd ligt nu achter me , maar wat een invloed had de menstruatie en iedere keer trapte ik er weer in.
    Als ik dan ook die omslag voelde , vergat ik het weer tot dat ik er weer intrapte.

  9. Dit keer kwam er dus toch wel iets goeds uit Vlam….vind ik! Lief van hem dat je zijn trui/overhemd/shirt nat mocht sproeien. ;-) Fijn dat je inmiddels weer je eigenste ikje bent.

  10. Die lieve Vlam, precies de goede reactie omdat uitleggen en er woorden op die momenten toch niet helpen. Het is me wat, die hormonen bij de overgang en menstruatie, wát een ellende soms. Soms? Bij mij op het moment best wel vaak. ;(

  11. En dan zeggen “ze” dat vrouwen het zwakke geslacht zijn, huh! Wij weten wel beter. Als mannen moeten baren was de wereld een stuk minder dicht bevolkt.
    Misschien weer eens tijd om naar de Klazien uut Zalk te gaan?
    Dikke knuffel ♥

  12. Die onregelmatigheid duidt op de overgang. Herkenbaar die emoties erbij en ook nog nachten slecht slapen, vocht vasthouden en dan 4x per nacht plassen. Sterkte!

    Groetjes,

    Dorothé

  13. Herkenbaar! Heb al paar dagen last van mijn borsten en ik moet normaal gesproken nog twee weken…. En als het gaat zoals vorige keer dan ben ik nog een week te laat ook. Blegh!
    Blij voor je dat je ongesteld bent geworden!

  14. Herkenbaar dat je blij bent om ongesteld te worden en tegelijk weer jezelf, terug naar normaal. Dat plotseling warm krijgen is in deze tijd van het jaar helemaal verraderlijk als er de nodige collega’s griep hebben of hadden en jij de volgende kunt zijn.

  15. Lieve Klief, er moet me iets van het hart: dit is geen leven! Elke maand weer dezelfde ellende. Dat houd je niet nog 8 jaar vol. Acht jaar tot aan de overgang. Reken maar uit hoeveel keer. Laat er iets aan doen. Je weet zelf wat de mogelijkheden zijn. En stel je eens voor dat je pms ook nog eens naadloos overgaat in een overgang from hell!
    Ik dacht eerst dat je bedoelde dat je zwanger was. Leuk een broertje of zusje voor Jill. Dat is trouwens ook een oplossing: elk jaar een baby’tje. Ben je wel mooi van je pms af.
    Nou, op naar de volgende maand.

    1. Het is ook k. Maar er zijn twee mogelijkheden: hormonen met alle bijwerkingen en een verhoogde kans op oa borstkanker. Of een anti depressivum. En die lijst van bijwerkingen is nog veel langer :(

      1. Het kan best hoor, in de overgang op je 42ste.
        Bij een kennis begon de overgang toen ze 36 was. Zeer zware klachten en het duurt nu al 20 jaar. Hormonen wil ze niet gebruiken wegens borstkanker in de familie. Haar man loopt weg als ze het er over heeft. Zo fijn dat jij jouw Vlam hebt.
        Houd moed.

        1. 43 inmiddels, dus het kan idd. Of iig een aanloop naar. Er zijn dingen aan het verschuiven en veranderen. Ik voel het. Meestal is ie begripvol, maar er zijn momenten dat hij boos wordt hoor. Deels snap ik het wel. Deels niet. Want ik kan er écht niets aan doen of veranderen op die momenten.
          Waardeloos van die kennis van jou :(((

          1. Wat ik niet snap, is dat de farmaceutische industrie hier niet meer op inspringt. Als ze een goede remedie vinden, moet het een goudmijn zijn. En er zijn zoveel vrouwelijke artsen en medisch wetenschappelijke onderzoekers. Dat zij niets doen!

  16. Jeetje wat rot meid! En wat een opluchting als het dan eindelijk komt! Ik ken het gevoel, heb sowieso veel last van de hormonen en een paar dagen te laten zorgt al voor grote stress. En stress verergert bij mij vreselijk de pms. Gelukkig gaat het nu weer beter met je! X

  17. Echt iedereen heeft wel eens van die dagen, hoor! Daar hoef je echt geen leuke vrouw voor te zijn. Zelfs mannen kunnen – emotioneel dan – een vorm van ongesteldheid ervaren. Heb ik van horen zeggen…;-)

  18. Op mij komt het ook over als het begin van de overgang. Ik had precies hetzelfde. Zat dagen stil in een hoekje. Huilde om alles. Van het ene op het andere moment was dat gevoel weg. Maar wat kwam was mijn menstruatie. Het heeft maanden geduurd voordat het kwartje viel. Inmiddels alweer vijftien jaar in de overgang.
    Sterkte met de hormonen.

    Liefs Frederique

  19. Wat worden wij als vrouwen toch gestraft, het is niet eerlijk! Zal allemaal wel met de overgang te maken hebben, de één vliegt er fluitend doorheen en de ander lijdt (hier ook ervaring) Maar al 4 maanden geen menstratie…heerlijk een pluspunt tussen de vele minnen 😫

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s