Bloggen moet wel leuk blijven

Ik had er ineens even genoeg van, ergens begin december.

Van alles.

Thuis liep het met vlagen moeizaam.

Op mijn werk liep ik op mijn tandvlees.

Mijn lijf deed pijn.

Mijn kop was vol.

En ik móést werken. En huisvrouw spelen. En koken. Wassen. Fietsen van en naar mijn werk. En gezellig zijn. Geïnteresseerd zijn in alles en iedereen. Schouders bieden. Luisterende oren. Veel te veel.

En ineens vond ik schrijven ook een crime. Niet hier. Hier gaat het op een zeldzame periodes na, echt als vanzelf. Ik bedoel dat het moeizaam ging op HVD. Februari vorig jaar ging ik erbij. Werd lid van de redactie. Er waren een paar “eisen”. Twee stukjes per week schrijven. Dingen liken en delen op FB. En in de groepsapp zitten.

En die laatste twee voorwaarden stoorden me mateloos op het eind.

Ik wil helemaal niet alles liken.

Ik wil Facebook houden voor contact met mensen die ik in het dagelijks leven niet regelmatig kan zien. Facebook is voor mijzelf, het is niet zakelijk. Ik wil niet elke dag alles onder druk in de gaten houden. Ook al kost het me maar een paar minuutjes. Ik ben een vreemd mens, ik heb echt een broertje dood aan verplichte nummers. Binnen het leven dat in mijn beleving soms uit louter en alleen verplichtingen en restricties bestaat, wil ik in mijn vrije tijd graag zélf uitmaken wat ik doe. Met wie. En wanneer.

En dus “degradeerde” ik mezelf tot vaste schrijfster.

Ik kon niet meer zien wat er op FB gebeurde. Ik heb al anderhalve maand niets geliktet. Alleen wat ik zag, wat ik bewust las.

Want dat is ook zoiets.

Lezen.

Als je gaat bloggen en je vindt het leuk als andere mensen jouw stukjes lezen en waarderen of dat ze meedenken, is het handig als je wat vaste lezers of volgers “verzamelt”. In het begin was het even zoeken wie me het meeste aansprak, wiens schrijfstijl ik leuk vond, maar ook: zou ik de mens achter de stukjes sympathiek vinden? Ik vind dat belangrijk.

In de afgelopen acht jaar heb ik zo onwijs veel bloggers zien komen en zien gaan. Mensen die heel enthousiast beginnen, maar na een paar maanden weer afhaken. Die ik op werkelijk alle blogs die ik ook lees, tegenkwam. Met uitgebreid commentaar. Maar die van de ene op de ander dag weer met de noorderzon vertrokken waren.

Ik ga dus niet zomaar klakkeloos iedereen die mijn stukjes leuk vindt, volgen. Zelfs als ik geen baan zou hebben, is dat nog niet te doen.

En met HoeVrouwenDenken begon het daar op te lijken.

Alhoewel die druk geheel vanuit mezelf kwam. Er zijn helemaal geen harde eisen, het is vrijwilligerswerk namelijk.

Gisteren kletste ik wat over de app met Lou, de hoofdredactrice. Ik heb -geheel vanuit mijzelf- twee stukjes ingeleverd voor de aankomende maand. Ze nodigde me en passant uit voor het redactie-etentje.

Ik heb ‘ja’ gezegd want gezellig.

En ergens kriebelen die vrouwen ook wel weer.

Ik moet alleen nog even gaan verzinnen in welk vat ik het ga gieten.

52 thoughts on “Bloggen moet wel leuk blijven

  1. Het bloggen moet inderdaad leuk blijven, precies wat je zegt. Je doet het als de behoefte er is, vooral voor jezelf, tenminste zo denk ik er over. Als je het als een verplichting gaat zien schiet het zijn doel voorbij en gaat het op werk lijken……

  2. Ja, die balans en de verplichte nummers… Iets wat je ‘uit jezelf’ gewoon zou doen wordt ineens belastend als het ‘moet’… Ik lees niet alles op HVD, maar t is wel leuk.
    Soms ben ik ook verbaasd. Heeft iemand een blog, fb pagina, twitter, instagram, post frequent op al die kanalen, best leuke stukjes en ineens is t allemaal weg. Afgelopen. Moet ik ook nog aan wennen.
    Mooie dag xx

    1. Ik vind het zó raar. Jaren “ken” je iemand soms en dan ineens, zonder afscheid of een kleine uitleg is iemand weg. Ik heb zelfs geregeld dat wanneer ik ineens zou komen te overlijden, dan Vlam dat hier even meldt…

      1. Nou ja inderdaad! Lees je jaren met iemand mee, zo´n blogger post zeer frequent, je leeft mee en dan ineens… niets meer. Ik werd daar altijd een beetje kriegelig van. Punt 1 ging ik me bijna zorgen maken om zo iemand, punt 2 bleef ik zo´n blog dan regelmatig nog bezoeken om te kijken of er niet toch wat gepost is, of probeerde ik via fb of google te ontdekken waar zo iemand gebleven was. Met 0 resultaat overigens. Inmiddels heb ik dat niet meer, nu denk ik prima, die zal het wel helemaal zat geweest zijn… Maar toch, een berichtje dat iemand er mee stopt of ergens anders opnieuw is begonnen zou fijn zijn.

  3. Ik vind je daarin niet vreemd, ik ben net zo. Vreselijk allergisch voor dat moeten. Hoop dat je er een weg in kunt vinden die goed bij jou past.

  4. Oh ja, wat begrijp ik je goed! Balans vinden en bewaren ipv verplicht dingen moeten doen. Dat laatste: neen, verschrikkelijk, kan het haast niet opbrengen. Bloggen en volgen en lezen ‘moet’ leuk zijn en blijven en vooral plezierig. Alles op de manier en het moment in je vrije tijd als het jou uitkomt.

  5. Bloggen zie ik als vrijheid en dat is bij mij: niet afhankelijk zijn van een groep. Snap dus al niet wat je bezielt om bij zo’n groep aan te sluiten. ;-)

    Ooit ben ik als columnist gevraagd voor een regionale radiowebsite. Ik vond het prima als ik het gewoon op mijn eigen plekkie zet zonder bemoeienis en dat zij dat overnemen. Maar dat was niet de bedoeling. Het mocht dan juist niet op m’n eigen plek en andere figuren gaan zich met de inhoud bemoeien. Dus niet aan begonnen.

    Om dezelfde reden heb ik geen façadeboek en blokkeer ik hun duimpjes op alle websites die ik bezoek. Ik zie FB zelfs als antibloggen. Dwz mensen raken er zoveel tijd aan kwijt dat ze geen tijd meer hebben om blogs te lezen.

    En voor al het onbetaald werk geldt: Hou het vooral voor jezelf leuk. Een ander doet het niet en ze hebben niets aan afhakers omdat je het niet meer leuk vindt.

  6. Dat is ook de reden dat ik er weer heel snel klaar mee was. De verplichting om iets te schrijven terwijl mijn flow zich niet laat binden. En het feit dat me uitgelegd werd dat het echt commercieel bedoeld was, inkomsten genereren over de rug van mijn blogjes. Neu….bedankt.

  7. Hi Klief, met veel plezier lees ik je blogs … Je heilige moeten leg je jezelf op. Je bent een beetje Truus de Mier in Fabeltjeskrant van voor de tweede wereldoorlog …. Maar vooral je goedheid vind ik geweldig … Intens ben je dat is mooi … Bloggen moet nooit een ” must ” zijn … Je productie vind ik ook bizar veel, en lees dan wat je allemaal nog doet en beleefd .. Maar dat Facebook je ook kan ” verlammen ” of als een must doet voelen dat is echt niet goed …

  8. Even off topic: Truus de Mier haha, maar ik begrijp hem wel.
    Ik moet altijd aan jou denken als ik die leuke vrouw (van Frank Lammers) van de Jumbo reclame zie.

    Ik hou van schrijven maar heb zelf geen blog, dat moeten staat me tegen.
    Facebook heb ik ook niet (bewust) en ook geen smartphone (bewust), veel te veel prikkels.
    Had afgelopen weekend een indringend gesprek met onze dochter, die niet lekker in haar vel zit, en dan continue die geluidjes van de telefoons van dochter en man. En ze duiken er toch steeds op, bizar…voor mij dan.

  9. Ik snap je helemaal. Een extra verplichting zit je niet op te wachten. Als het leuk is het leuk, maar als het moet is het ineens minder leuk.

  10. Ik had HVD ook in mijn bloglovin gezet om te volgen, maar eerlijk gezegd er na een tijdje ook weer uitgegooid. Niet om jou hoor, maar het werd me teveel. Zoveel blogjes….ik kies liever zelf de mensen die ik volg. Dus ik blijf nog even hier 😄

  11. Misschien moeten ze daar nog even beseffen dat als ze jou bij de club willen dat ze de beste krijgen, maar ook met de beste voorwaarde van jou kant. Ik heb HVD wel in fb staan, maar ik lees bijna niets merk ik er van. Via FB is toch niet mijn ding.

    Love as Always
    Di Mario

  12. Ik blijf het nog altijd bijzonder vinden dat jij en anderen willen delen wat je meemaakt in je leven en of je werk. En helemaal dat dat , zoals bij jou, op zo’n manier gedaan wordt dat ik er om kan lachen of aan het denken wordt gezet. Soms ontroeren de blogs, dan weer komen ze rauw binnen. En dat delen jullie. Ik heb zelf die gave niet om zo on der woorden te brengen. Ik ben simpelweg blij dat ik een stikje mee mag lezen en leven. Daarom, niks geen verplichtingen die niet goed voelen, blijf trouw aan hoe jij bent, denkt en redeneert.

  13. Ja bloggen moet wel leuk blijven, dat ondervond ik zelf afgelopen december. Hoewel ik bloggen altijd leuk vond werd de druk te veel. Ik volg ook lang niet iedereen die mij volgt en ik ben sindsdien überhaupt minder blogs gaan lezen. Anders is het niet te doen kwam ik achter 😊

  14. Heel herkenbaar. Alles en iedereen volgen lukt niet en wil ik niet. En ik hoef niet meer elke dag een stukje te produceren. Soms wat meer, soms wat minder. En hetzelfde geldt voor lezen en reageren. Hier lees ik je stukjes heel graag, op HVD kijk ik heel zelden.

  15. Hi Kliefje,

    Je weet wat ik van HVD vind en ik heb je wel eens een mailtje gestuurd om mijn (tijdelijke) afwezigheid te melden. Ik denk dat ik je (een beetje) begrijp. We kunnen niet zonder Facebook omdat het zo handig is en ook veel mensen volgen jou en mij en HvD via FB (of Twitter) maar die randverschijnselen af en toe… mensen/organisaties die zoveel posten dat je er gek van wordt. De instellingen van FB ook zijn zo vervelend geworden dat je reacties moet uitschakelen als je reageert anders stroomt ‘je bolletje’ over en je eigen hoofd ook. Verder is er tegenwoordig ook een tendens op WordPress om op iedere reactie te reageren soms op een FB-achtige manier. Ik like ook de ontvangen reacties want je lezer heeft zijn best gedaan maar eigenlijk moet je gewoon kunnen bloggen en lurken zoals je wil. Ik ken een paar bloggers die reacties helemaal hebben uitgeschakeld en waar je alleen per mail contact op kunt nemen. Dat doe je dan alleen maar als je echt iets te zeggen hebt natuurlijk. Soms denk ik daar wel eens over omdat de reacties fijn zijn maar ook kunnen afleiden van het bloggen zelf.

    Nou eigenlijk is deze reactie weer veel te uitgebreid natuurlijk… gelukkig kan ik hem kwijt, maar ik zal een tijdje mijn mond of liever gezegd mijn vingers houden.

    Groetjes,

    Dorothé

  16. Aan ‘moeten’ heb ik een broertje dood, dan ga ik bij voorbaat al in de contramine. Ik zou dan ook niet aan een dergelijke HVD-verplichting moeten denken!
    Ik blog als ik er zin in heb, niet omdat het moet en ja, misschien verlaat ik blogland ook wel na een paar maanden, maar dat is dan maar zo. D’r moet natuurlijk wel inspiratie zijn en een reactie zo hier en daar.

  17. Snap ik! Ik lees zelf ook nog maar een handjevol bloggers. Ik leef al jaren uiterst gelukkig zonder Facebook en houd dat ook zo; zo’n voowaarde zou voor mij al reden zijn om er niet aan te beginnen.

  18. Giet het in je eigen vat, dat is het beste vat. Lou snapt je wel (-: Ze is veel te blij dat je blijft schrijven; je doet het alleen een stukkie rustiger aan. Je bent net een mensch.
    Ik werd zo gek van die bliepjes op mijn telefoon dat ik ‘m tegenwoordig op stil gezet heb. Het leek wel of ik er voor die telefoon was in plaats van dat dat ding er voor mij is.
    Veel plezier voor het etentje!
    Lieve groet ♥

  19. ik blog natuurlijk al eeuwrn, soms elke dag, vaak wat minder, het begon als een hobby, toen werd het een soort van werk. ik verdween vaak, kwam weer terug, ik hou er van en ik haat het….kortom: herkenbaar stuk dit!

  20. Iedereen volgen is bijna onmogelijk. Maar jou volg ik wel. Ik hou van je stukjes. Open en eerlijk.
    Zodra bloggen als een verplichting voelt is het niet goed. Soms is het even wat minder. Zijn er andere dingen die je aandacht vragen. Ik vind het ook gek als iemand ineens stopt zonder een soort afscheid. Volg je iemand en ineens is er niets meer. Raar.

    Liefs Frederique

  21. Als iets moet, gaat de lol er snel van af. Hetzelfde heb ik inderdaad ook. Dus ik snap het allemaal wel.
    Het bloggen doe ik zelf al jaren en is een soort verslaving, maar ik blog niet om anderen te plezieren: ik blog echt om van me af te schrijven. Als je je gaat focussen op je lezers, gaat het al fout denk ik. Dan komt het woordje ‘moeten’ om de hoek kijken en dat ‘moeten’ we niet willen….

  22. Kwam eigenlijk heel toevallig weer eens hier terecht. Stopte ooit met lezen bij je omdat de onderwerpen me niet meer aanspraken. Ik had een aantal maanden geleden even genoeg van het bloggen. Samenloopje van dingen. Nu wat extra veiligheid ingebouwd, tablet gekocht met toetsenbord, meer vooruit werken en ook minder lezen en reageren. Vooralsnog werkt het voor mij het is dan ook een deel van mn leven, maar wel een hobby. En mocht ik het spontaan beu worden dan nee ik afscheid en ga ik per direct terug naar wat ik al 5 jaar heb gedaan, want alleen een fotoblog is ook leuk.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s