Oh, waren we maar…

Vorige week, toen mijn hormoonhuishouding danig van het padje was en ik heel even dacht dat ik misschien wel eens zwanger zou kunnen zijn, schoot er van alles door mijn hoofd.

Stel dát?

Houden of laten weghalen?

Niet te doen toch?

Gelukkig bleek het loos alarm en hoefde ik nergens over na te denken.

Want man oh man, dat was een bizar lastige keuze geworden.

Vlam heeft namelijk altijd al vader willen worden, vanaf vriendin één waar hij mee samenwoonde, was die wens er al. Hij heeft helaas voor hem nooit de juiste vrouw getroffen. En dan treft hij mij (en of ik de juiste ben weet ik niet, maar ik ga al langer “mee” dan al mijn voorgangsters, há!) en dan is het een licht belegen exemplaar met clipjes op haar eierstokken.

Als ik Vlam eerder in mijn leven was gekomen, had ik hem met liefde nog een kind (of twee) geschonken.

Maar hij was 41, ik 36 en Jill 10 toen we elkaar tegenkwamen.

Tegen die tijd dat we doorhadden dat we blijvertjes van elkaar waren, waren we nog twee jaar verder.

Wie gaat er dan nog aan de tweede leg? Kind één in de brugklas. Hersteloperatie laten uitvoeren. Zwanger worden (als dat je überhaupt gegeven is) met meer risico op aandoeningen want ouwe eieren. Eindelijk de vrijheid om samen de hort op te gaan omdat je kind zelfstandig is en op het gemak alleen kan blijven en dan weer een baby? Met flesjes en tijden dat zhij slaapt, op pad moeten met twee hutkoffers vol spuug- en billendoekjes, luiers en extra setjes kleding? Kinderfeestjes. Kinderziektes. Speeltuinen. Traphekjes. Kots. Consultatiebureaus. Brrrr.

Dank je de koekoek.

En toch -erover nadenkend en de revue laten passerend- is het verdomd jammer dat we elkaar niet eerder zijn tegengekomen.

Voor hem. Want ik weet dat het hem veel verdriet heeft gedaan dat de dingen zo gelopen zijn. Ik had hem graag de pleister op de wonde gegeven.

Voor mijzelf. Want ik was alleen zwanger en dat is eenzaam. Echt niet leuk. Niemand met wie je kunt delen dat je controles goed waren. Een leeg huis als je thuis komt met foto’s van de echo’s. Geen hond die even aan je buik kan voelen als je ongeboren kindje beweegt. En dan als klap op de vuurpijl alleen bevallen. En de kraamtijd in je uppie beleven.

Poeh.

Ik weet dat Vlam de meest lieve (aanstaande) vader van het noordelijk halfrond was geweest. Eentje die me had vertroeteld. Die mijn voeten had gemasseerd. Mijn buik had gekust. Me op handen had gedragen…

Helaas.

En achteraf kijk je een koe in zijn kont.

Vlam heeft Jill “cadeau” gekregen.

Wij hebben het heel erg fijn zo met zijn drietjes.

Basta.

35 thoughts on “Oh, waren we maar…

  1. Zo is het prima. Hij heeft in Jill de perfecte dochter gekregen en ik weet zeker dat hij al zijn liefde in jullie twee kwijt kan.

    Love As Always
    Di Mario

  2. Tja, als we alles van te voren wisten…
    Het is zoals het is en Jill heeft nu de beste vader ever en Vlam de liefste dochter. Kwam het gelukkig toch nog goed!

  3. Dat is inderdaad jammer, en toch ben ik ervan overtuigd dat dingen zo gaan om een reden. Moet zelf bekennen dat ik stiekem ook nog wel eens hoop dat ik het nog mag meemaken (44 jr .. onbevlekt wellicht 😉).
    Jullie vormen een prachtig gezin zo!

  4. Heel mooi beschreven en snap goed dat dit alles zo door je hoofd is gegaan en misschien nog een beetje. Maar niets zonder reden en jullie zijn met z’n drieën een fijn gezin met een cadeauvader voor Jill, een cadeaudochter voor Vlam en een allerliefste lief voor jou!

  5. Het kan soms raar lopen he. Het belangrijkste is dat jullie nu gelukkig zijn met het gezin zoals het is. En dat jullie dat absoluut zijn, lees ik elke keer opnieuw hier 🙂

  6. Hier zegt men: als mijn nonkel borsten had, dan was het mijn tante 🙂 Maar ik snap het wel , emotioneel had ik graag nog een kind van nieuwe partner gehad maar rationeel ,2 kinderen ouder dan 10 ,heel moeilijke scheiding en boven de 40 dus slim zou het niet zijn maar toch soms … 🙂

    1. Psies… Ik snap je.

      Normaal geen last van. Maar door die verschuiving van alles dacht ik echt even dat. En toen liet mijn nicht me een foto zien van haar pasgeboren dochter met haar intens gelukkige man en toen kreeg ik last van sentimentele gevoelens.

  7. Op mijn 43e met nieuwe partner een dochter gekregen (6e kind in samengesteld gezin). De kers op de taart zeg maar. Nu ruim 15 jaar later vind ik het af en toe zwaar met een heel lastige puber in huis. Voor geen goud willen wij haar kwijt maar af en toe wat rust zou ook fijn zijn.

  8. Door alles wat jullie apart en nu samen hebben meegemaakt en de keuzes die jullie maakten ben je NU gelukkig.
    Als wij elkaar eerder waren tegengekomen zouden we pleegouders zijn geworden.

  9. Jullie vormen een hartstikke leuk, liefdevol gezin.
    Gezinsuitbreiding op jouw leeftijd. Ik weet welke krant jij leest, daarin schrijft Suus Ruis (42) over haar pogingen om zwanger te worden, samen met haar nieuwe vriend. Het blijft een persoonlijke keuze.

  10. Wat als?

    Nou, stel dat, dan had je daar ook wel weer een weg in gevonden.

    Maar wel herkenbaar. Wij droomden altijd van een groot groot gezin. Minstens vier kinderen. Geen idee waarom meer eigenlijk, maar dat was ons idee. Het liep anders en nu zij we een gewoon hipstergezin (met een vader met een hippe baard en “3 is nieuwe 2” kinderen). We hebben het goed samen. En het is zo al ingewikkeld genoeg. Toch…?

    En met enige regelmaat (als er weer eens maanden geen menstruatie te bekennen valt en ik hormonaal ontregeld raak) dan fantaseer ik over die vierde. En vijfde.

    Alsof die dwars door mijn veertjes (Essure) heen zouden kunnen komen.

  11. Begin 40 ook een tijd gehad dat ik het fijn zou vinden om nog een kind te krijgen.
    Man en ik hebben 1 zoon , ook een keer overtijd geweest , uiteindelijk niet zwanger.
    Nu denk ik ; het is goed zoals het gelopen is.
    Ik kan niet uitleggen waarom , maar het is goed zo.
    Heb nu 2 kleinkindjes , dat is geweldig een groot cadeau met een strik erom.

  12. Beetje zitten twijfelen of ik dit wel kwijt wil,maar anderzijds ben jij altijd zeer openhartig en het gaat toch over ‘Het Leven ‘.

    Gedurende mijn eerste huwelijk lukte het niet om zwanger te worden, had een eileider ontsteking gehad en wist dat de mogelijkheid minder was om zwanger te kunnen raken. Niet daardoor, maar gewoon omdat ik het graag wilde, was er al een adoptieprocedure gestart. Tot mijn (ja echt MIJN, want ex hoefde niet zo) grote geluk zijn er twee kinderen geadopteerd. Toen de kleinste bijna een jaar was viel nu echt de bodem uit het huwelijk en is hij vertrokken, zich niets meer gelegen laten liggend aan de kinderen.

    Ik kwam, 33 jaar, mijn huidige echtgenoot (toen 23 jaar) tegen en tot onze grote blijdschap bleek ik zwanger toen ik 35 was! Een kadootje. We hadden ook wel eens gefantaseerd over vier kinderen en zo, een stationcar met een extra achterbank maar ik bleef sceptisch.
    Eind februari 1993 was ik uitgerekend, een voorbeeldige zwangerschap, en precies op de uitgerekende dag begon het maar bij aankomst in het ziekenhuis kon men geen harttonen vinden. Tot ons grote verdriet is onze dochter Pauline dood geboren.
    En ik wilde maar een ding, zo snel mogelijk weer zwanger worden, wegpoetsen dat ik gefaald had en mijn man ‘gewoon ‘ een kind schenken.
    Het heeft nooit meer zo mogen zijn maar hij is de aller, allerbeste vader voor onze kinderen, die hij geëcht heeft, die je je maar kan voorstellen.
    Ik heb er veel over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat je niet alles kunt hebben wat je zomaar wilt, al lijkt het tegenwoordig of iedereen op alles recht heeft.

    1. Wat triest, Luz, wat je meemaakte. En toch fijn dat je er zo tegenaan kijkt nu. Het klopt (helaas) ook wel: niet iedereen krijgt altijd alles wat ie wil in het leven. Zelf meerdere keren zwanger geweest, lang en minder lang, en gelukkig ook 1 dochter die ons groot geluk is. Na de zoveelste tegenslag durf je het niet meer proberen, en uiteindelijk leer je toch blij te zijn met wat je hebt.

  13. Oh…wees blij met wat je hebt: dat had ik tegen mezelf moeten zeggen.
    Na 8 jaar samen wilden we voor kinderen gaan. Floep! Dezelfde maand zwanger van eerste dochter (ik was toen 26 jaar). Hij wilde kindjes die niet teveel qua leeftijd verschilden, en na 9 maand was ik direct weer zwanger van dochter twee, floep!
    Hel! Die dochters van mij waren niet van de poes! Huilbaby s tot en met, en zonder aanwijsbare reden. Achteraf bleken ze beide ASS en een leerstoornis te hebben, en oudste nog een aandachtsstoornis erbovenop.
    Maar dat alles kwamen we pas te weten nadat ik babyzoon kreeg (toen dochters 5 en 7 jaar oud waren).
    Hemel en aarde had ik bewogen om dat derde kind te krijgen. Ik zou zelfs bijna mn man ervoor hebben verlaten. Een jaar vruchteloos proberen en daarna nog eens twee miskramen verder kreeg ik hem eindelijk: de langverwachte derde baby!
    En kort daarna de diagnose van mn twee dochters (wist ik veel…ze waren wel best pittig, maar ik had nooit aan ASS gedacht), en ze moesten naar speciaal onderwijs omdat het helemaal fout liep. En nu zoon twee jaar oud is merk ik ook erg veel tekenen van ASS bij hem. Hij heeft ongeveer 40% kans om het ook te hebben…als ik alles op voorhand had geweten, had ik toch ff diep nagedacht of ik echt dat derde kind wou…alles is fijn zolang het goed loopt, maar als er iets mis is, zit je direct ook echt diep in de sh£t.

  14. Heb jaren geleden zelfde dilemma gehad. Gelukkig werd ik ook ongesteld. Mijn man wilde het kind niet houden. Ik wel. Wat moet je dan? De natuur heeft het prima voor ons allebei opgelost!’
    Heel lief wat Di Mario zegt: Vlam is de perfect vader voor Jill en kan zijn liefde aan jullie twee kwijt. Wat wil een man nog meer (-:
    Dikke kus ♥

  15. Oei, wat een dilemma als het echt een ‘ongelukje’ was geweest… Ik ben dol op baby’s maar het us nigal wat op dze leeftijd.. Volgend leven Vlam iets eerder tegenkomen, is mijn advies, hihi.

  16. Pé stond ook wel open voor een “tweede leg” en qua leeftijden van hem, mij, kinderen had dat best gekund maar er was nog zoveel gedoe in mijn dat ik er even niet aan moest denken en voor je het weet ben je tig jaar verder en was (is!) het voor mij in ieder geval een niet meer te bespreken onderwerp. Het is goed zo, handen vol aan oudste en zorgen genoeg om jongste 😉

  17. Echt heftige keuzes dit, gelukkig hoefde jullie m uiteindelijk niet te maken. Tenminste heeft Vlam een geweldige dochter erbij gekregen en Jill een geweldige vader!

  18. Er zijn oudere die het prachtig vinden, vooral in de artiesten wereld.
    Maar is een kind gelukkig als het op zijn tiende jaar ouders heeft van ongeveer de pensioenleeftijd? Hans

  19. Tja, what if. Soms loopt het zoals het loopt. En als het wél zo was geweest weet ik zeker dat jullie daar ook je weg in hadden gevonden. Met alle twijfels vandien (en dat geldt voor welke keus je ook gemaakt had denk ik).
    Hier vier kinderen, de oudste en jongste schelen ruim 12,5 jaar. Dat had van ons best korter op elkaar gemogen maar helaas. Geen mens die het gelooft als je er 4 hebt, maar die eerste 2 hebben heel wat gedokter, frustraties en verdriet gekost voordat ze er waren ;). De andere 2 gingen min of meer ‘vanzelf’ (dat is, als je de miskramen niet meerekent). Wij prijzen ons gelukkig met ons prachtige kwartet. Het levert een hoop herrie, kopzorgen, plezier, studentenperikelen, puberzooi, dito grappen, basisschoolgedoe en gezelligheid op en ik hou van ze tot aan de maan en weer terug.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s