Neem verdorie even netjes afscheid!

Nog even over van de week, want ik wilde nog veel meer zeggen.

Ik probeer mijn verhaaltjes altijd zo rond de 500 woorden te houden, anders haken mensen halverwege af. Ik schrijf dan wel leuk, maar hele epossen leuk? Neh.

Bloggers die ineens verdwijnen. Daar was ik nog niet klaar mee. Ja, wel met hen. Maar niet met het onderwerp.

Ineens weggaan zonder een woord. Ik vind dat echt heel erg raar. Neem pvd even afscheid. Leg heel kort uit dat je er even of voor altijd niet meer bent. Ik snap wanneer je leven op zijn kop ligt ineens, dat je dat niet wilt delen met de goegemeente. Tuurlijk hoef je niet te schrijven dat je doodziek bent en in detail te treden. Of te bloggen dat je man er vandoor is met de buurvrouw. Maar meld je even af. Kort berichtje, kost je één minuut van je tijd.

Ik weet niet hoe het met u gesteld is, maar ik kan me ook een ‘soort van’ hechten aan mensen die ik helemaal niet in het echt ken. Je denkt iemand te leren kennen na jaren verhalen over iemands leven te hebben gelezen. En je leeft mee op afstand. Lijkt me vrij normaal.

Voorbeeld: ik heb jarenlang Kobus gevolgd, met die kleine kindertjes, die in Amerika gingen wonen. Ineen was ze pleite. Na járen bloggen. Duizenden berichten maar niet eentje over ‘ik stop ermee om die en die reden’. Ik vraag me nog wel eens af of alles wel oké is met haar en het gezin.

Maddox is een blogger die zo nu en dan onder de radar verdwijnt vanwege vastlopen. Blog op privé en maanden, soms een jaar, niets. Inmiddels weet ik de reden. Maar ik heb er wel moeite mee.

Zo las ik jaren geleden altijd de blogs van Tink. Ze was getrouwd met Prins. Tweede huwelijk. Happy as Larry. Ophemel hier, ophemel daar. Ik was blij voor ze. Ineens een bericht: Prins reed een scheve schaats. Hart gebroken. Einde sprookje. En nooit meer iets van haar gehoord. Ja ho eens even, zó werkt dat niet!

In de acht jaar dat ik blog heb ik er tig zien komen en zien gaan.

(Trouwens ook veel volgers hoor. Mensen die heel veel reageren en uitgebreid ook. En van de ene op de andere dag pleite zijn. Ik vraag me dan wel eens af of ik ze beledigd heb. Of dat ze verongelukt zijn. Het kan van alles zijn).

Met een aanzienlijk aantal blogcollega’s heb ik in het echt ook contact. Goddank. Want als zij ineens stoppen of minderen, dan weet ik in ieder geval wat er aan de hand is.

Met Vlam heb ik afspraken gemaakt over dit blog.

Ga ik ineens onverwachts dood of kan ik om andere redenen even niet meer typen, dan meldt hij dat hier. Of hij meldt me af. Permanent.

Ik laat u niet hangen in onzekerheid hoor. Geen zorgen.

Wat je niet wilt dat jezelf geschiedt, doe dat ook een ander niet.

88 thoughts on “Neem verdorie even netjes afscheid!

  1. O ja, dat!
    Heel herkenbaar, ondanks dat ik het gros van de bloggers niet persoolijk ken worden het toch goede bekenden en is het echt niet leuk als ze ‘zomaar’ verdwijnen.

  2. ik zal maar snel reageren 😁

    ik heb sowieso het idee dat bloggen steeds minder wordt. blogs als die van jou. ik vergeet ook vaak blogs op te zoeken… geen opzet. dankzij fb weet ik die van jou wel te vinden. misschien toch weer wat vaker bloglovin gebruiken 😚

    1. Ja? Oh, ik heb niet het idee dat het minder wordt. Ik zie elke dag nieuwe bijkomen. Maar ik ben er zelf niet meer zo mee bezig… Ik heb genoeg aan mijn schrijven en de mensen die ik al ken.
      Enne: van mij hoef je niet te reageren hoor, dat is niet wat ik er mee bedoelde 😉

  3. Ik ben soms ook verbaasd hoor dat blogs ineens verdwenen zijn, zonder wat dan ook. En sommige mensen zie ik ook hoppen van het ene naar het andere blog. Ze reageren dan wekenlang heel enthousiast bij je en ineens niet meer. Ik zie ze dan weer oppoppen bij anderen waar het zelfde ritueel zich herhaalt.

  4. Ik denk dat sommige bloggers geen zin hebben om hun miserie aan de grote klok te hangen. Als ze dan jarenlang happy happy waren en er gaat iets mis, dat het dan niet meer lukt om eerlijk en open te schrijven. Ik doe nog wel eventjes verder, denk ik. En ik zal er aan denken om netjes afscheid te nemen als ik stop! 🙂

    1. Tiny dat hoeft ook niet. Maar al zet je maar neer: ik stop voorlopig even met bloggen vanwege privé omstandigheden. Dan is het voor mij jammer maar wel wat meer oké.

  5. Kobus en haar melkboer; ik heb me precies hetzelfde afgevraagd als jou. Mijn leeslijstje is een stuk kleiner dan zes jaar geleden en waar ik toen nog heel fanatiek was om bij iedereen te lezen en reageren, ben ik daar nu echt zoveel slechter in geworden. Nog even en ik degradeer naar lurker 😉

  6. Mee eens. Zo jammer als dat gebeurd. Ik heb het ook met een blogger, haar blog staat nog online maar ze schrijft niet meer. Zonder uitleg of iets. Ik snap er niks van. Heb haar zelfs een paar keer een berichtje gestuurd met de vraag of alles oké was. Nooit wat op gehoord.

  7. Tien jaar geleden blogde ik op “web-log.nl”. Van de vijftien (ongeveer) volgers die ik toen had zijn er twee overleden. Eentje aan kanker, de andere pleegde zelfmoord. Die laatste was een kennis, anders had ik het nooit geweten.

  8. En eindelijk kom ik er ook eens aan toe om je te melden dat ik al een hele tijd erg geniet van alle stukjes die je schrijft op je blog. Ik reageer niet vaak maar leef op mijn manier wel mee met jouw doen en laten.

  9. Wat goed dat jij dit hier ‘aan de kaak stelt’. Het heeft met van alles te maken: hechten, meeleven, het leuk vinden en dan plots niets meer, dan zit je met een katterig gevoel. Zo is het mij overkomen en zo voel ik dat ook. Ik blog pas een paar jaar, maar als ik niet kan omdat Man vakantie heeft (ik dan ook) of ziek ben of mijn hoofd loopt over, dan laat ik iets weten. Het is een kwestie van fatsoen een berichtje achter te laten waarom je er even niet bent. Punt.

  10. Herkenbaar al ben ik een lurker en geen blogger. Ik volgde ook jaren de verhalen van de door jou genoemde blogster. Een vriendin en ik appte zelfs elkaar als er iemand bijvoorbeeld was bevallen in blog land.
    En ik ‘hecht’ mij ook aan een blog. En ik denk vaak; woonde je maar in de regio want ik zou erg gelukkig zijn met jou als collega! Want ook al nuanceer je je werkplek en met name je werkgever op zijn tijd; het kan allemaal zo anders. Fijn weekend!

  11. Ik heb dat ook altijd! Je raakt gehecht aan een blog en dan op een ochtend klik je erop
    en dan zie je dat de site eruit is. Dan ben je toch een klein beetje uit je doen want het hoort
    toch bij je ochtend ritueel.

  12. Ja, weer herkenbaar. Ik denk soms ook ‘leef jij nog wel’. Alle social media accounts naast WordPress nog actief met fier daarop prijkend de laatste post. Of ineens, van het één op andere moment: ‘the authors have deleted this site’… Dag ervoor nog leuke en inhoudelijke discussie op de deleted site gehad. Met blogger zelf. En ineens ‘poef weg’. HUH?
    Mijn Lief is ook administrator van mijn blog, hij kan er alles op als t moet.
    Goed weekend. En tot maandag. Of eerder 😁 xx

  13. Helemaal mee eens. Tenminste, ik vind het ook prettig om te weten, want ik maak me gek genoeg, ook al ken ik mensen dus niet, toch ook zorgen omdat ik ze stiekem dus wel ken. Jaaa Kobus, die las ik ook inderdaad. Net als jij heel veel mensen zien komen een gaan (en weer komen). Jou ook toch 😉

    1. Klopt! Ik ben sowieso meer gaan lurken dan voorheen omdat alles me echt teveel tijd ging kosten. En heel eerlijk: ik vind jouw stukjes goed en leuk, maar als het teveel achter elkaar gaat over kinderen, dan haak ik -tijdelijk- af. Is gewoon niet mijn belevingswereld meer. Ik zit in een heel andere fase. Snappie?

    2. Voor mij hetzelfde met Kobus. Heb haar in de loop der jaren ook wel eens privé gemeld maar dat adres was verbonden aan haar blog. Blog weg! Mail weg! Ondanks dat je de mensen niet kent in “real life” mis je ze en vraag je je idd af wat er gebeurd is. Mocht Kobus toevallig bij jou meelurken:wil je svp even kort een reactie neerzetten?

  14. Herkenbaar, dat je echt denkt huh??? En Kobus: veel te druk nu ze weer in Nederland woont met haar baan/4 kindjes/familie/vrienden. Heel anders dan toen ze nog in Amerika leefde denk ik.

  15. Je hebt gelijk, het zou netjes zijn als een blogger het meldt als hij/zij afhaakt.
    Ik dus ook, mea culpa, heb het bij het sluiten mijn vorige blog niet gedaan (tijden geleden al, dus ik hoop maar dat niemand daar nog aan denkt).
    Droom je al van die schitterende laarsjes bovenaan? 🙂
    Fijn weekeinde!

  16. Klopt, ik mis ze dan ook echt!

    Ik ben blij dat ons dat bij jou niet gebeurd!
    Hoe moet ik anders opstaan zonder eerst je blogje te hebben gelezen 😉
    Blijf nog maar lang bloggen. Ik geniet ervan 🙂

  17. Het kan gebeuren dat men na jaren plotseling stopt, maar een kort berichtje is voor de lezer wel prettig.
    Via je log deel je toch best veel, er is toch een virtuele vriendschap, interesse. Hans

  18. Herkenbaar. Met Kobus heb ik dat dus ook: geen idéé hoe het met haar gaat. Ik weet wel waarom sommige bloggers me plots niet meer volgden,dan had ik iets geschreven in m’n enthousiasme over m’n opleiding en inzichten en dat beviel de persoon in kwestie niet. Had ik het plots gedaan. Whaaaa!

    En laat Vlam, mocht je onverhoopt gaan hemelen, dan ook na een poosje je account verwijderen want ik heb op twitter nog iemand die al 3 jaar overleden is en haar FB pagina is er ook nog steeds. Haar laatste berichtje was: ‘bah, ziek en voel me helemaal niet goed’ en bleek ze achteraf een longembolie te hebben. ;(

  19. Ik kan me best voorstellen dat er even geen berichten gepost worden, ingeval van ziekte of dood, je hoofd staat er misschien niet naar maar een afscheidsberichtje mag ook heus na een paar dagen/weken nog.

  20. Guilty! Jep, ik ben zo’n blogger! Hoewel het niet mijn bedoeling was ineens lange tijd niet te schrijven of te stoppen – heb letterlijk tientallen stukjes geschreven maar nooit gepost-, het gebeurde gewoon niet. Stoppen wilde ik niet maar had het gevoel helemaal vast te zitten in mijn hoofd. Daarbij kwam dat mijn blog ging/gaat over emigreren en vond niet dat mijn persoonlijke beslommeringen daar thuis hoorden. Dillema’s Dillema’s. Ik heb inmiddels een oplossing, neem een oud blog weer in gebruik, voor persoonlijke dingen en laat mijn emigratie blog blijven wat het was, een luchtig ding over emigreren. Anyway: I’m sorry!

  21. Nou ja, dat dus. Ik hecht me ook wel aan de persooon achter het blog en vind het ook raar als mensen ineens zomaar verdwijnen (Kobus idd). Niet dat iemand verantwoording schuldig is, maar het is wel goed om te weten dat iemand niet deaud is ofzo.

  22. Ach Klief, hier een berichtje van een lurkster. Elke morgen klik ik je even aan. En lees met plezier over je dagelijkse beslommeringen.
    Echter ik ben 72 jaar. Wat jij dagelijks meemaakt doe ik niet meer. En op de inzichten van iemand van mijn leeftijd ( meestal komt allemaal wel weer op zijn pootjes terecht), zit je niet te wachten als je in de shit zit.
    Ik heb het allemaal gehad. De drukke dagen, man, baan in het onderwijs, kinderen ondertussen groot brengen, huishouden. Het gevoel dat alles op jouw schouders rust. (Wat niet waar was).
    Nu ben ik gepensioneerd. Rust in de tent. Waar jij zo af en toe hevig naar verlangt. Geen verplichtingen meer.
    Blijf alsjeblieft doorgaan. Ik zal mijn best doen om af en toe een berichtje te plaatsen.
    Groet van een trouwe fan.

    1. Nee joh, dat hoeft toch niet! Lurken is prima. Lekker blijven doen.
      Ik heb het over mensen die hier de boel plat lopen en reageren en ineens weg zijn.
      Dank voor je bericht! 🙂

  23. Ik vind elk woord dat je schrijft waar, maar het is niet altijd zo simpel… het is jammer genoeg niet altijd rozegeur en maneschijn in blogland. Soms is het beter te verdwijnen zonder teveel rompslomp, al heb je dan als gevolg dat er halve waarheden blijven rondzwerven en ik geef toe, dat valt soms zwaar.
    Ik wil maar zeggen, het is niet altijd een zwart/wit verhaal, en waar doe je dan het beste aan? Ik heb zaken gelezen die ik normaal nooit zou laten passeren, die gewoon niet waar zijn, mensen kletsen maar wat omdat ze denken te weten waarover het gaat, verdwijnen is dan soms beter, in my humble opinion.

  24. Hi Kliefje,

    Toch kan ik me goed voorstellen dat een blog pas laag aan de prioriteitenlijst staat als er kak aan de knikker is in het leven. Veel mensen willen ook dingen niet delen omdat het zo onomkeerbaar daar staat en ze het als definitief voelen terwijl ze er eigenlijk zelf nog niet uit zijn en een lijntje open willen houden. Ik heb het ook meegemaakt met kennissen. Als je lang geen contact hebt en een paar verjaardagen bent vergeten dan is het veel moeilijker om weer eens van je te laten horen. Heb jij trouwens ook niet ergens achter in een kast of la een stapeltje liggen waarvan je vergeten bent dat je het hebt. Zo vergaat het soms ook met blogs.

    Ik hecht me ook aan mensen en als ze bij mij gereageerd hebben dan stuur ik soms wel eens een mailtje privé. Voor mij is de virtuele relatie niet 100% gelijk aan een relatie IRL maar wel 75% en als deel van die relatie doe ik dat dan. Ik heb nog nooit geen antwoord gehad.

    Verder denk je mensen wel te kennen maar in het echt zijn ze net ff anders en dat past soms niet bij onze verwachting en/of bij het beeld dat wij van ze hebben.

    Groetjes,

    Dorothé

    1. Hmmm, ik vind zelf, als je zoveel mensen hebt die la jaren met je meeleven, het een zeer kleine moeite is om je even af te melden als je -om wat voor reden dan ook en dat mag ook zonder opgaaf van redenen- even laat weten dat je ermee kapt.
      En nee: ik heb irl niet zo’n stapeltje 😉

  25. Met sommigen blog ik al zeven jaar. Die kan je dan toch niet ineens zonder reden van opgave missen?
    Mijn broer meldt mij definitief af wanneer ik ga hemelen. En dan maar afwachten of ik naar binnen mag…
    Lieve groet 💗

  26. Kobus zat op Twitter en woonde 2 jr geleden weer in NL, Tink zat ook op Twitter en reageerde nog wel eens. Ik snap wat je bedoelt, ook ik hecht aan mensen. Ik kan slecht tegen instabiel volg-/ontvolggedrag 🙂 en het kan me echt raken als iemand ‘zomaar’ verdwijnt. Online gevoelens zijn ook gevoelens…

  27. Nou ja inderdaad, dat dus. Zoals ik laatst in de reacties ook al schreef, ik word er ronduit kriegelig van als iemand zomaar verdwijnt. Sommigen beginnen ook een heel ander ¨leven¨ op een ander blog zonder dat te melden, grrrrrrrr. Een jaar of wat geleden volgde ik iemand die helaas aan haar slopende ziekte waar ze net een beetje van leek op te krabbelen was overleden maar haar (volwassen) kinderen maakte daar gelukkig melding van op haar blog, ik schrok me lam en was echt in tranen toen en helemaal van slag.
    Ik bedenk me nu, ik zal ook eens een blogtestament opmaken.

  28. Eensch. Al heb ik met het tegenovergestelde ook moeite: ‘Sorry dat ik een tijd niks heb laten horen, want DRUK’. Dat is 99 van de 100 keer de reden. Met dan steeds hetzelfde standaard riedeltje over druk met school/werk/de kat, etc. In drie regels. Zonder verder iets leuks/een nieuwtje in het bericht te vermelden. Laat dan maar zitten. Misschien komt dat ook omdat ik niet frequent bloggers (meer) volg. Ik heb wel een aantal favoriete bloggers, maar ook daarvan lees ik niet elk stukje. Nu ik erover nadenk.. Er zijn maar drie blogs waarvan ik echt ALLES lees. En Kliefje is er één van 😉 #veerindekont

  29. Ja helemaal mee eens! Ik kan me daar ook behoorlijk aan storen als bloggers ineens stoppen zonder iets te zeggen. Zelf vind ik het altijd prettig duidelijk te zijn naar lezers toe, je hebt tenslotte een hoop opgebouwd en een vaste groep lezers die een nieuw artikel verwachten. Ik vind het niet meer dan netjes aan al die mensen te laten weten wat er gaande is (of tenminste dat je even stopt idd). Ik hecht ook aan mensen en het is zo een vreemd gevoel als ze je dan een soort van laten barsten en maar gewoon vertrekken.

  30. Eigenlijk heb ik omtrent mijn blog of andere sociale media niets geregeld gesteld dat ik plots ‘het pand zou verlaten’. Weet je wat Kliefje, ik maak daar werk van, beloofd!
    Mocht, in het slechtste geval, vandaag mijn tijd al gekomen zijn, dan kom ik spoken in je dromen en mag jij in overleg met mijn kinderen (die je dan via FB wel vindt) mijn in memoriam schrijven 🙂

  31. Veel mensen hier die Kobus kennen!
    Ik volgde haar ook, maar inderdaad, toen ze naar Nederland kwamen kreeg ze het zo druk dat er blijkbaar geen tijd meer was voor het blog. Twitter deed ze nog tot afgelopen jaar, maar ook daar werd ze gemist.

    Niets vervelender dan wanneer iemand zomaar met de noorderzon verdwijnt. Is mij ook wel eens overkomen, maar ik liet dan altijd even weten dát ik wegging.

    Fijn dat je Vlam hebt ingeseind. 🙂

  32. Dat heb ik ook ja. En dan zo’n blogger, dat zie je soms aankomen (scheiding, steeds minder frequent bloggen ivm druk of weinig te melden of..) maar zo’n volger? Maak ik me ook wel eens zorgen. Wat heb ik (lekker egocentrisch) verkeerd gedaan??

  33. Dat zo veel mensen zich ook zo hechten aan de persoon achter de blog! Ik dacht dat ik alleen zo “raar” was.
    Djuna (miss piggy) van “al mijn longen” heb ik ook jaren gevolgd. Zij is ook gestopt met bloggen maar nam keurig afscheid van ons. En zo hoort het inderdaad.

      1. Guess what. Die blogt nog wel eens maar dat is dan te lezen op http://www.transplantatiestichting.nl/columns/djuna-maes ;). Via Twitter volg ik hen (ben zelf ook getransplanteerd, alleen niet longen) en krijg zodoende ook berichtjes als er een nieuwe blog van Djuna is.

        Overigens, ik heb op oudere blogs al eerder gereageerd maar ik ben niet die Tink-met-de-niet-zo-sprookjesachtige-Prins. Ik hoop dat zij zich nog eens meldt want dat dit vervelend is, geloof ik direct.
        Zelf heb ik nog nooit geblogd maar ik volg dat van jou erg graag Klief, ik geniet van je ongezouten meningen, treffende opmerkingen en humoristische verhalen. Volgens mij ben je gewoon een heerlijk mens.

        Ziezo, dat moest ook een keer gezegd worden en ontlurkdag duurt nog even 🙂

  34. Ik als grotendeels meelezer wil toch even reageren .Ik heb me 9 jaar lam getypeld op mijn blogs en ohh wat een volgers/vrienden had ik .De hemel in geprezen en verguisd ik heb het allemaal meegekregen .Te persoonlijk mag niet nee hoor dan werd er gezegd ,de volgende keer weer een ”leuk” tuin blogje !! Ik ben best een heel open eerlijk iemand maar dat word aardig verziekt hier op blogs .Een paar maanden geleden was ik er klaar mee op Blogger en heb de hele zooi verwijderd ,op WP al veel eerder .De akelig lauwe reacties van mensen die ik wel persoonlijk een bericht gestuurd heb waren tenenkrommend ,niks SOULMATE ,maar een nietszeggende reactie want het maakt blijkbaar geen donder uit of ik stop of niet .Ja ik ben even onder mijn steen gekropen om te reageren en ik hoop dat jij gewoon lekker blijft schrijven op jou zo eigen manier want daar heb ik respect voor .Ben ik zielig nee ,maar wel erg voorzichtig geworden wat mensen betreft !

  35. haha, als de Heintje Davids van Blog land kan ik me helemaal vinden in het afmeldprincipe….deed ik altijd braaf, en mn lezers maar reageren: ben benieuwd hoe lang het deze keer duurt voor je terug bent….lol….

  36. Ik ben dus duidelijk niet de enige die zich enigzins hecht aan de personen van de blogs die ik graag lees!! Fijn te weten dat jij ons op de hoogte houd als je besluit te stoppen !! 👍🏻
    (En ja, Kobus…..)
    Fijn weekend!

  37. Da’s een hele geruststelling kliefje, ik vind het ook niet fijn dat sommige plots verdwijnen… Ik zal mijn vriend instructies geven in geval ik plots overlijd😊

  38. Wat goed dat je dit benoemt. Het is gek dat je als lezer veel over de schrijver van de blog te weten komt terwijl de blogger niks van ons lezers weet. Daar voel ik me ook al schuldig over. Ik snap dus echt niet dat mensen zo gevoelloos zijn en zo maar stoppen zonder iets te melden. Het woord fatsoenlijk is verdwenen. Maar Klief ik geniet van je blog, dat wil ik toch wel weer eens zeggen!

  39. Ach ja Kobus…. jammer inderdaad dat ze van het een op andere moment stopte. Vond haar verhalen altijd wel leuk. Maar jouw verhalen zijn ook leuk hoor Kliefje ;), volg je al een paar jaar met veel plezier!
    Noor

  40. Ik geef je gelijk. Soms verdwijnen bloggers gewoon. Zo jammer dat je niet weet wat er dan speelt. Een klein berichtje, meer hoeft toch niet?
    Zelf blog ik momenteel ook wat minder en het reageren kan ook beter. Maar soms spelen er andere dingen die je aandacht vragen. Druk met kinderen en kleinkinderen. Mijn vader die zijn heup heeft gebroken en dat wil ook maar niet vlotten. Daar ben je dan druk mee. Maar straks wordt het rustiger, hoop ik.

    Liefs Frederique

  41. Ja, herkenbaar hoor. Ik had twee blogmaatjes die van de ene op de andere dag gewoon verdwenen waren. Ik had voor ik met bloggen begon al een beetje ingecalculeerd dat de contacten ‘zo’ zouden kunnen zijn. Beiden blogden onder een verzonnen naam. Ik vraag me soms af of ze nu gewoon weer verder bloggen onder een andere verzonnen naam:( Gelukkig zijn er ook blijvers: bloggers /lezers waar ik (volgens mij) echt wel een bandje mee heb opgebouwd al is het dan een virtuele. Nee, wegblijven zomaar zal ik nooit. Mocht ik langer dan twee weken niets van mijzelf hebben laten horen (ook niet in een reactie) dan zal daar helaas echt een goede reden voor zijn.

  42. Ook ik was een trouwe Kobus-volger, sommige blogs spreken je aan, dit was er zo 1. En inderdaad: zomaar weg. Heel bijzonder . Kobus, als je meeleest: je ziet dat je veel fans had.

    groet

    Roelien

  43. Whoops… ik was ook even driekwart jaar weg of zo… en nog blog ik veeeeel minder dan vroeger. Op mijn eigen blog dan. Elders meer 🙂 Maar. Grote maar. Je weet nooit de reden waarom iemand ineens niet meer blogt. Jij hebt ’t dan geregeld met Vlam, maar dat gaat bij lang niet iedereen zo makkelijk. En ja, er bestaat zoiets als zelfmoord: dan ga je niet van tevoren even met iemand babbelen om je blog te regelen. “Hé, joh, ik ben er volgende week niet meer, kun jij mijn afscheid even doen op m’n blog?” En als je het zelf – op al dan niet verdekte wijze – doet, zijn er altijd mensen bij wie tóch de alarmbellen gaan rinkelen en zo. Maar goed. Da’s wel een heel drastisch voorbeeld. Soms ben je er ook klaar mee. Waarom gaan mensen zonder een woord ineens van Facebook, na jaren hun hart en ziel daar blootgelegd te hebben? Plop. Weg. Waarom zijn er mensen die ineens van de spreekwoordelijke aardbodem verdwijnen om ergens anders een compleet nieuw bestaan in de anonimiteit op te bouwen? Dat kondig je ook niet van tevoren aan. Ik denk gewoon dat iedereen het zo moet doen zoals ’t voor diegene goed voelt. Weg is weg, het rouwen is toch altijd voor de achtergeblevenen…

  44. Hier nog een lurkster. Ik lees verschillende blogs maar heb er zelf geen en daarom reageer ik eigenlijk zelden ergens. Het zou ook gewoon teveel tijd kosten om overal te reageren Ik kijk wel elke dag of er nog nieuwe verhalen zijn. En inderdaad als je al jaren bij iemand leest meen je die diegene echt te gaan kennen. Als ze dan zomaar verdwijnen mis je ze echt en blijf je je afvragen hoe het er mee is. Ik was ook een kobus fan. Maar bijvoorbeeld ook een OmaSophia fan. Die gaf aan dat als ze niet meer reacties zou krijgen ze zou stoppen. Zij is dan ook gestopt. Kliefje je schrijft erg leuk. Ik blijf niet voor niets hangen. Hopelijk kan ik nog lang meelezen. En de privé blogjes van je zie ik als zo privé dat ihet mij niet aangaat. Liefs Frieda.

  45. Heu … ik ben er nog wel hoor! Niet doodziek en manlief gaat er (voor zover ik weet) niet vandoor met de buurvrouw 😉
    Maar wel een druk leven dankzij werkdrukte en pubers die volwassen worden …
    Maar jou zoek ik het eerste op als ik blogs lees, dat zegt toch wel wat 🙂

  46. Van de +110 bloggers die ik in 2006 ben beginnen te volgen, bloggen er heden nog amper dertig. Van die dertig laat minstens de helft maar heel sporadisch iets van zich horen. Zodoende blijven er vijftien die-hards over. That’s all.
    Zelf hecht ik me niet aan een blogger. En ik kan me evenmin voorstellen dat er zich ook maar één lezer aan mij hecht. Bloggen draait wat mij betreft om de inhoud van een stuk en om hoe het is geschreven. Als die twee goed zitten, geniet ik, om het even wie het schrijft.
    Ik merk op dat het aantal reagerende lezers daalt en dat het aantal lurkers stijgt. Toch voor wat mijn stek betreft. Een betreurenswaardige evolutie. (Die ik misschien geheel aan mezelf moet toeschrijven, doch daarvan ben ik allerminst zeker.)
    Maar zoals ik reeds eerder aanhaalde: momenteel heb ik er eventjes lak aan. 😉

  47. Ik heb zelf, toen ik stopte met bloggen, nog wel iets getypt van: ‘Ik heb er geen zin meer an’. En dat was ook het hele verhaal, haha. Ik lees bijna geen blogs meer. Alleen hier en op nog een paar kom ik een heel enkele keer. Zoals ik vroeger blogde en heel wat blogs las, zo zit dat nu totaal niet meer in mijn belevingswereld. Ik hang nu voornamelijk rond op Instagram. Ik vond het bloggen vroeger gezellig en ik vind Instagram nu ook gezellig. Maar je moet de leuke mensen er wel tussenuit pikken. Zowel met mijn blog, als nu op Instagram ontving/ ontvang ik wel eens mailtjes met vragen (waar hebben jullie die vakantie geboekt, hoe heb je dat getekend, enz). En dat je dan de moeite neemt om uitgebreid te antwoorden en nog niet eens een bedankje terug krijgt. Grrrr, ik snap dat echt niet.

  48. Guilty as charged. Mea culpa. Mijn ieniminie klein hoekje in de wereld die blog heet, bestaat nog maar ik kom er niet meer. Wat enerzijds jammer is. Maar anderzijds is het ook ok. Maar ik heb me niet afgemeld. Omdat ik nooit officieel van plan was om er mee op te houden.
    Zelfde voor reageren. Reden: Geen. Ja, ik heb inderdaad het schaamrood op de kaken. Maar het is zo. Misschien dat Facebook en Instagram de ‘nood’ van blogs lezen & reageren weg heeft genomen.

    Slap he, eigenlijk?

    1. Nee, moet je lekker zelf weten, hoe je dingen aanpakt.
      Ik schrijf alleen dat ik het nooit leuk vind als mensen ineens wegblijven. En dat ik het zelf nooit zo zou doen.
      En jij bent niet weg, je ligt binnen handbereik 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s