Oeps, beroepsdeformatiedingetje

Zoals bekend wil ik -bij voorkeur- aan de eettafel nog wel eens leuke anekdotes over mijn werk vertellen. Niet over mensen zelf, want op een zeldzame uitzondering na (en dan echt nooit met naam en toenaam en ik verdraai altijd de gegevens), klets ik nooit over patiënten. Een docent van Jill die langdurig ziek was, zit bij ons in de praktijk. Jill vroeg zich steeds hardop wat ze nou mankeerde. Ik wist het natuurlijk allang maar zei niets. Een kennis van Vlam is pas geleden vader geworden. ‘Ik wist niet eens dat zijn vrouw zwanger was’ riep hij uit. Ik grinnikte schuldbewust.

Nee, heerlijke, smeuïge verhalen over ranzige dingen, dát vind ik leuk om te delen.

Over groenschuimende vagina’s, schaamluizen in wimpers, deodorantflesjes in anussen, dildo’s die in allerhande openingen verdwenen zijn, etterende wonden, eruit gezworen tepelpiercings en zwarte voeten met teennagels van acht centimeter lang. Dat blijven de leukste onderwerpen voor tijdens het eten.

Ik vertel ook wel eens over “gewone” medische onderwerpen.

Let op dit of dat.

Gewoon, puur informatief.

Jill kent alle hoeken van elke geslachtsziekte. Weet alle ins en outs van diabetes en voeding en je hoeft haar niets meer te vertellen over roken en de gevolgen.

En ik waarschuw mijn gezinsleden soms ook wel.

Zo wil ik per se dat Vlam aan de bel trekt als hij moeilijker en/of vaker gaat plassen. Ik moet er niet aan denken dat hij als ouwe lul zijnde te lang door zou blijven lopen met die klachten en daardoor prostaatkanker ontwikkelt.

Als Vlam en ik samen douchen, check ik -buiten de werking van zijn prostaat, uiteraard geheel in het kader van de preventie- altijd even zijn rug en billen en de achterkant van zijn bovenbenen. Hij staat de hele dag buiten en tot hij mij kende wist hij niet eens af van het bestaan van zonnebrandcrème. De gek. Hij heeft dus nogal een verhoogde kans op kwaadaardige huidziektes.

Maar blijkbaar heb ik man en kind ook wel gek gemaakt met mijn praatjes en waarschuwingen. Heb ik tussen de bedrijven door halve hypochonders gekweekt.

Zo fietste Jill van de week naar school en zag ze in één van haar ooghoeken allemaal “spinnetjes” bewegen. ‘Oh mijn God’ dacht ze. ‘Ik heb een netvliesloslating!’ Tot ze erachter kwam dat het hele kleine sneeuwvlokjes waren…

‘Jij ook altijd met je verhalen!’ kreeg ik te horen.

’s Avonds zaten we op de bank en ze liet me twee blauwe plekken zien op haar onderarm. ‘Spontaan gekomen, ik heb me niet gestoten’…

‘En als je zegt dat het leukemie zou kúnnen zijn, sla ik je’ zei ze. Met knipoog.

Ik weet het, het is té erg…

Mea culpa. Mea maxima culpa.

44 thoughts on “Oeps, beroepsdeformatiedingetje

  1. Ach…. beter teveel met een glimlach dan nergens over hebben.. Maar van die netvliesloslating had ik niet aan gedacht. Misschien is het eerder een overspannenheid dat ze overal beestjes gaat zien… in ooghoeken. Ik zie als ik aan het werk ben ook overal beestjes, moet ik me nu ook zorgen maken?

    Love As Always
    Di mario

  2. Hahaha! Sorry. Te grappig weer dit. Maarre die ranzige verhalen hoeven voor mij niet tijdens het eten hoor. Ik heb spontaan geen trek meer in mijn ontbijt.

  3. Heerlijke verhalen, die mis ik soms wel. Mijn dochter kon ook altijd zo heerlijk vertellen over de meest uiteenlopende kwaaltjes. Indertijd, en dat vond ik wel minder, ze was net 16, liep stage in een verzorgingshuis, vertelde ze nogal eens over het wel en wee van de ernstig demente personen op de afdeling waar ze werkte. Mensen uit de soep redden, omdat die gewoon in slaap vielen tijdens het eten. Mensen die, om wat voor reden dan ook, ineens uit het niets met messen begonnen te gooien. Vond ik dan toch wat minder, ze zal maar net in de baan van het mes staan. Nu werkt ze als doktersassistente in een vrij drukke praktijk in Rotterdam, maakt daar ook het nodige mee, logisch, en zit daar achter veiligheidsglas, want ja, er zijn patiënten bij….daar wil ik maar niet aan denken.

  4. Ohhh, ik heb dat ook. Mijn zusje is ook verpleegkundige, moet je nagaan hoe het er bij ons thuis vroeger aan de eettafel aan toe ging. Elke avond ruzie met mijn broertje 🙂

  5. Heel bekend. Dankzij mijn verpleegkundige roots kijkt mijn zoon altijd achterom op het toilet, snapt ie waarom elke dag een worstenbroodje eten op school niet handig is en komt hij dingen laten zien aan zijn lijf die hij niet vertrouwt. Beetje gezondheidsbewustzijn vind ik uitstekend. Biologie is op school zijn beste vak 🙂 onbewust geef je (naast de vieze verhalen) een voorsprong mee op gezondheidsgebied, denk ik.

  6. Ik heb een man met hypochondrische aanleg. Pfff ik vind het met regelmaat nogal vermoeiend eerlijk gezegd. Laten we het er op houden dat ik totaal anders ben. Wel laat ik hem met regelmaat mijn rug checken, ik zit nogal onder de moedervlekken en ook grotere die ik zelf absoluut niet kan zien en dus ook niet weet of de vorm/kleur verandert. Dat deed mijn moeder vroeger ook al toen ik nog thuis woonde. Maar verder denk ik meestal: gaat wel weer over.

  7. Zo, ik zie inmiddels óók een beetje groen 🙂
    En hypochondrische man is bijzonder vermoeiend ja, en het vervelendste is dat dat ook wel besmettelijk lijkt. We hebben 4 kinderen en die kunnen er soms ook wat van. Maar goed, die hoop ik nog wel wat verstand in te kletsen voor ze het huis uit gaan… dat is met de oudste alvast redelijk gelukt.
    En dan blaast ie de paar dingen díe er spelen liefst ook nog op van maatje mug naar formaat olifant.
    Ik (degene met een medisch dossier dat drie keer zo dik is als dat van de rest van de familie bij elkaar) sta gelukkig een stuk nuchterder in die dingen 😉

  8. Hahaha het nadeel voor mij is gewoon dat ik een beelddenker ben… bij alles wat ik te horen krijg, maak ik beeld…
    en dat is niet altijd handig….. voor mij vandaag een heerlijk blogje…

    Xx

  9. Om na ontlasting goed te beoorderen hoe dat was heb ik een schaaltoilet genomen. Bij die diepspoeler zie je niks. En met een vader met darmkanker check ik graag zelf. Ben al op de leeftijd dat ik aan het bevolkingsonderzoek darmkanker mee kan doen, dus wordt goed in de gaten gehouden.

  10. Check jij Vlam z’n prostaat tijdens het douchen?! 😳 Vertel! Dan kan dit ook bij Lov discreet controleren tijdens het douchen. Voorkomen is tenslotte nog altijd beter dan genezen 😇

  11. Haha geweldig geschreven weer! Ik krijg zelf gelukkig niet zo vaak iets te horen over wat Jimmy allemaal meemaakt op zijn werk, hij vertelt meestal alleen de cases die voor hem heel bijzonder waren of veel indruk maakten. Of als er iemand overleed tijdens de operatie terwijl hij de anesthesie deed, maarja dat is natuurlijk naast de familie voor een arts ook niet fijn.

  12. Geweldig stukje.
    Ik zit gewoon weg te schudden van de lach in m’n uppie.
    Ik geniet altijd erg van he verhalen en grinnik ook dan.
    ( behalve soms de lelijke woorden , sorry hoor )
    Doorgaans een stille volgster maar nu deze x niet.

    Hilda

  13. Tijdens een fietsvakantie vertelde iemand die op de SEH werkte dat ze een keer een meneer had moeten behandelen omdat hij de stofzuigerslang niet meer uit zijn anus kreeg. Serieus. Ze vertelde het zonder te lachen. Dankzij jouw deo-stick moest ik aan denken.
    Heb hardop geschaterd, dank!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s