Tutoyeren of niet? That’s the question.

Bij De Gans las ik vorige week een interessant stukje over u of jij.

Ik heb daar zelf ook nog eens over nagedacht.

Hoe doe ik dat eigenlijk?

De afgelopen jaren ben ik ook makkelijker gaan jij-en. Privé, maar ook op mijn werk.

U schept een afstand, is mijn ervaring. En soms wil je die gewoon niet.

Tot mijn -denk ik- dertiende noemde ik mijn moeder ook u. Zo zijn we opgevoed. Ineens vond ik dat raar en onpersoonlijk. In overleg met haar ben ik gaan tutoyeren. Mijn broertje ook. Mijn zus niet. Die kon dat ge-u niet loslaten. Naar mijn weten doet ze dat nog steeds. Mijn opa en oma ben ik wel u blijven noemen. Inmiddels zijn ze allebei overleden en ik heb geen contact meer met de oudere garde van mijn familie. Probleem opgelost.

Tot enige jaren geleden vond ik het heel erg raar en nogal van de ouwejongenskrentenbroderig als iemand me een e-mail of brief stuurde en me aansprak met mijn voornaam en jij. Inmiddels heb ik het volledig geaccepteerd en vind ik het ook wel erg prettig eigenlijk. Ik voel me zo’n oud hek als mensen me met mevrouw en bijbehorende persoonswoorden aanspreken.

Mail ik zelf naar een instantie of bedrijf, dan gebruik ik de aanhef mevrouw/meneer en/of “u” weer wel. Ik weet niet waarom. Het zit er gewoon ingebakken.

Toch geef ik inmiddels de voorkeur aan minder formeel. De klantenservice van OModa en Qurrent bijvoorbeeld, vind ik erg tof. Informeel, los én met humor en smileys. Ik houd daar wel van. Lekker 2017 in plaats van voordewatersnoodramperig.

Op mijn werk is het een beetje wisselend, hoe ik mensen aanspreek. Uiteraard begin ik met u, bij nieuwe mensen zal ik geen jij zeggen. Mits ze overduidelijk jonger zijn dan ik. Ik vind de Belgische taal erg charmant, maar als mensen tegen kinderen “u” zeggen, vind ik dat toch wel heel vreemd klinken. Alsof je een prins(es) aanspreekt. Hier, in NL, is er volgens mij niemand die dat doet, toch?

Op een gegeven moment, als ik iemand al enige jaren ken, verdwijnt de u als vanzelf. Mensen worden jij. Sommige oudere patiënten spreek ik met hun voornaam aan. Maar alleen als ze dat zelf nadrukkelijk hebben gevraagd. De meeste mensen noem ik mevrouw of meneer in combinatie met jij. Mail ik ze, dan is het vaak “Goedemorgen mevrouw van Vliet/ beste Johanna”.

Persoonlijk zou ik er geen enkele moeite mee hebben als het woord “u” helemaal verdwijnt uit onze taal.

U wel? 😉

60 thoughts on “Tutoyeren of niet? That’s the question.

  1. Mee eens. Door al dat ge-U voel ik mij oud. En ik moest het vroeger ook altijd zeggen tegen mijn ouders en opa’s en oma’s en ooms en tantes.

  2. Als je zelf ouder wordt en vader aangesproken wordt met U, dan ga je het toch minder waarderen (is mijn eigen gevoel). Het geeft gelijk zo´n “oud” en “zwaar” gevoel.
    Terwijl ik zelf ouderen ALTIJD met U aanspreek.. tot ze zelf aangeven dit niet meer te doen. Het hoort gewoon zo, het is respectvol.. dus mensen die mij met U aanspreken hebben dan wel respect voor mij..
    Maar hebben ze dat minder als ze mij JIJ noemen ?
    Ik weet het niet.. tegenwoordig weet je niks meer zeker 😛

  3. Ik heb als Belg onze kinderen NOOIT met u aangesproken, het is eerder iets uit de tijd van mijn grootouders denk ik. Ikzelf gebruik “u” als ik iemand echt helemaal niet ken, maar dan hangt het ook nog af van wie ik voor me heb.

  4. Wat mij betreft hoeft het niet te verdwijnen….. ik ben ook van die oude stempel en al is mijn u-je-gebruik niet per definitie afhankelijk van de leeftijd van die ander. De stelling dat ‘u’ meer respect in zich zou dragen dan ‘jij’ vind ik ook niet kloppen…. ik kan (als ik wil) met u heel sarcastisch / respectloos zijn net als dat ik dat met ‘je’ ook kan.

    Ik werd laatst door een heel jong (zo klonk ze althans) hk-tje van de ziektekostenverzekering aangesproken op een zeer kleinerende toon met ‘je’ en ‘ach mevrouwtje’ …. die ‘dame’ heb ik dus wel ff terecht gezet. Ik belde met een klacht, was (ben nog…) een klant en tja dan moet men mij toch niet tegen de haren gaan instrijken met zulke taal..

    kortom… het is, voor mij althans, altijd een gevoelskwestie in combinatie met hoe ik opgevoed ben, de klank in mijn stem wordt dan bepaald door genegenheid of het tegenovergestelde daarvan 😉

  5. Bij onbekende mensen zeg ik in eerste instantie u, behalve als deze mij ongevraagd jij-en. Dat deed ik ook zakelijk altijd. Had je soms een snotkuiken aan de telefoon dat spontaan tegen je begon te praten alsof je de dag ervoor nog met hem in de kroeg had gezeten. Kan natuurlijk ook zijn dat ik een (volgens zeggen) vrij jeugdige stem aan de telefoon heb.
    Op zich heb ik er geen probleem mee, jij mag ook best jij zeggen hoor, Kliefje 🙂
    Tegen je ouders u zeggen vind ik geheel onnodig, dus mijn zoon (en kleinzoon) zeggen het ook niet.

  6. Wij spraken en spreken nog steeds dialect (Goeree Overflakkee, het dialect is nauw verwant aan het Zeeuws) en wanneer wij plat praten komt ‘u’ daar niet in voor.
    Niet voor opa’s, oma’s, ooms, tantes of wel ouder familielid dan ook.
    Alleen de dokter en de dominee werden vroeger met u aangesproken.
    En dat klonk in mijn rebelse oren zeer overdreven.
    Ik zelf ben (misschien daardoor) zeer terughoudend met mensen met u aan te spreken.
    Alleen echt oude cliënten, ouders van Clienten en mensen die het in mijn ogen verdienen of nodig hebben en ik wil asjeblieft geen u of mevrouw zijn.
    Stel je voor ik ben nog maar 48 en heel jong van geest 😉

      1. Ja hoor.
        Dan is het toch ineens weer een klein wereldje.
        Ik werk al m’n halve leven in Middelharnis/Sommelsdijk met een klein uitstapje naar Dirksland.
        En ik ben geboren & getogen Stellendamse.

    1. Ik kom uit Twente en ook daar heb je geen verschil tussen jij en u in het dialect. Wel zo gemakkelijk.
      Het gaat vaak om de toon, die een verschil weergeeft.

  7. Ik worstel hier ook dagelijks mee.
    In mijn werk (balie-assistente bij een tandartsenpraktijk) is de richtlijn dat we tegen iedere volwassene u zeggen, ook al kennen we diegene persoonlijk.
    Maar ik wijk daar zelf vaak van af hoor. Ik werk in de wijk waar ik woon, en ik vind het belachelijk om bijvoorbeeld op het schoolplein je te zeggen, en achter de balie ineens u.
    In de mails gebruik ik eigenlijk altijd u, bij volwassen personen. Deels gemakzucht. Ik geef vaak een standaard antwoord, en dan knip en plak ik, en dan vind ik het ook niet altijd even handig om alle u’s voor jij’s te vervangen.

    Heb ik nog een vraag aan jou? Hoe spreek jij de dokter aan in het bijzijn van patiënten?
    Ik zeg in de koffiekamer altijd je tegen de tandarts, maar als er patiënten bij zijn schakel ik terug op meneer S. (ook omdat het zo afgesproken is) en u. Ik merk dat ik steeds vaker wel gewoon de voornaam gebruik. Het voelt zo onnatuurlijk, dat gemeneer.

    1. Dan zeg ik u en dokter. Op verzoek van hem. Omdat wij in een achterstandswijk zitten en mensen wel héél erg amicaal zijn soms. Hij vindt dat niks. Vandaar. Achter de schermen noem ik hem bij zijn voornaam. Of inwendig soms bij een scheldnaam 😉

  8. Ik gebruik niet veel u. Alleen naar instanties als ik mail. Mensen die veel ouder zijn dan ik, spreek ik wel aan met u. Als ze jonger zijn sowieso niet.
    Kinderen die u tegen hun ouders zeggen….ik hou er niet van. Zo’n grote afstand voel ik dan. Maar komt denk ik ook, omdat mijn broer en ik onze ouders bij voornaam noemen. Dat begon ooit als een grapje, maar is daarna eigenlijk zo gebleven.

  9. Tijdens het werk is het altijd u tegen de klanten, die ruim 65 plus zijn. Ik werk in een callcenter waar wij ritten met de regiotaxi boeken. Onderling en ook tegenover leidinggevenden is het altijd je. Afstand ten opzichte van de klant is in dit vak wel prettig, omdat mensen soms erg amicaal kunnen doen of op de persoon willen spelen. Buiten het werk om hangt het van de situatie af, maar meestal bij onbekenden is het u.

  10. Werktechnisch U ik vooral in geschreven tekst, maar als ik het kan vermijden dan doe ik dat. Behalve dan met de klanten waar ik al jaren een band mee heb daar je/jij ik wel. Ik doe ook net als jij in levende lijve U tenzij anders aangeven of flink jonger. Ik leer mijn zoon dan ook weer U bij mensen die volwassenen zijn en hij niet kent. Ik vond het als kind maar lastig. Mijn oma stond op jij en mijn opa&oma stonden op U en beiden werden boos als je je vergiste. Mijn ouders leerden me wel U, zelfs een stuk meer dan in mijn omgeving anderen leerden. En nog bij twijfel zal ik altijd U kiezen. Ik vind het zelf wel prettig om ook zo behandeld te worden eigenlijk door bedrijven. Sommige dingen mogen inderdaad wel wat losser, maar ik houd ook weer niet van te los. Lastig is en dus vooral kwestie van gevoel denk ik.

  11. Mee eens, gewoon mee stoppen zoals in het Engels. Nota bene het land van de rangen en standen. Ze hebben wel een woord voor u, maar dat komt daar alleen nog in hun Bijbel e.d. voor.

    Met mijn ouders weet ik er niet van of ik ze ooit met u heb aangesproken. Sommigen van mijn 50+generatie doen het nog steeds. Vaak zijn die RK opgevoed.

    Zelf gebruik ik u alleen als ik mensen op afstand wil houden en/of als ik ze niet vertrouw zoals verkopers in bepaalde winkels.

    Vanwege mijn leeftijd word ik door jongere mensen ook vaker met u aangesproken en ik kan daar slecht tegen. Op m’n werk was altijd alles met je, ook bij de politie. Op straat wensen de dienders met u te worden aangesproken.

    Overigens ben ik ook een tijdje als specialist uitgezonden geweest naar een staalfabriek in de USA en die mensen begonnen elke zin tegen mij met ‘Sir..’ Dat is natuurlijk nog erger dan u. 😉

    1. Dat ‘you’ in het Engels ‘jij’ betekent is een hardnekkig misverstand. Het begrip ‘you’ (zoals u ook in het Engels uitgesproken wordt) is qua beleefdheid de ultieme aanspreekvorm. In oud Engels en ook in dw Bijbel wordt ‘thou’ gebruikt, equivalent van het woord ‘gij’, een oud begrip voor ‘jij’. Het begrip ‘gij’ wordt ook nog veelvuldig gebruikt in de zuidelijke provincies van Nederland en Belgie.

  12. Hahahahaha ja die worsteling 😂
    Ik heb ooit een relatie gehad met een Belg. Vond het bijzonder om tussen de lakens aangesproken te worden met ‘u’! 😂😂😂
    Geweldig antwoord op mijn logje, hulde!
    Jij, met respect is prima. En wilt u u? Dat zeg ik u 😉

  13. Ik vind u wel fijn. Juist vanwege die afstand. Ik ervaar het als te dichtbij als jan en allemam me met je aanspreekt. Het is me te makkelijk en ik mis bepaalde beleefdheid. Begin met u en overschakelen naar jij kan dan altijd nog.

    De binnenkring (is dat een fatsoenlijk woord voor The Inner Circle) is je en jij. Oma was u, maar is ook je geworden.

    Vraag ik me af: zou dat mijn gereformeerde opvoeding zijn? Dat het fijn vinden van u er gewoon ingenurtured is?

  14. In ben van 1950 en mijn hele leven ouders met u aangesproken, vind niet dat dat iets met afstand te maken heeft u of jij zeggen. Ik heb het er met mijn ouders wel eens over gehad en het zou best jij kunnen zijn geworden maar ik vond u prima . Mijn zus is 15 jaar jonger en heeft altijd jij gezegd.
    We waren totaal niet gelovig dus daar kwam het vandaan, in die tijd was het nog normaal te uwen.
    Ouders bij voornaam noemen vind ik niks, kinderen zijn de enigen die papa en mama kunnen zeggen, alle andere mensen hebben veel meer mogelijkheden.
    En ik zal wel ouderwets zijn maar ik vind het toch echt minder prettig als ik door hele jonge mensen in winkels met jij wordt aangesproken, vaak geef ik dan antwoord met u te zeggen, sommige pikken dat wel op maar er zijn er ook die je glazig aankijken.

    Het Belgische gij vind ik ook wel prettig klinken.

  15. In België ‘U’ zeggen tegen een kind heeft niets te maken met een prinselijke behandeling. Dat is hoe taal plaatselijk gebruikt wordt en evolueert. Ik herinner me de mix van U en Uw. Ik geef een voorbeeld. Volgens mij zei mijn moeder vroeger: “Ge moet aan tafel komen maar eerst uw pollen (handen) wassen.” In 1 zin het gebruik van GE en UW. Toen ik jong was werd ‘jij’ nooit gebruikt. Dat was ‘Hollands’.

  16. Net als in het Engels zou het in het Nederlands ook heel fijn zijn als er maar 1 optie zou zijn. Ik ben meer van ‘je’, maar patiënten en de professor sprak ik wel aan met ‘u’. Tegen mijn ouders heb ik altijd’je’ gezegd, tegen mijn opa’s en oma’s ‘u’. Bij ouderen doe ik dat altijd. In Colombia is men erg beleefd en spreek je mensen die je niet kent vaak aan met ‘u’. Al hierin wel een verschil per regio. Ook meneer en mevrouw zeggen is hier heel normaal. Mensen met een hogere functie worden sowieso anders aangesproken. Bij de voornaam uurs hoogst ongebruikelijk. Mij noemen ze ook altijd doctora, heel vreemd haha.

  17. Ik heb er weinig moeite mee als mensen jij of jou tegen mij zeggen ,dat maakt contact wat losser .Het U gebruik ik zelf bij mensen die ik op afstand wil houden en bij mensen die een heel stuk ouder zijn ,maar dan uit respect
    Elisabeth

  18. Ik ben voor ‘jij’, maar dan niet die coole gastjes aan de telefoon die hun producten bij me proberen te slijten. Dan erger ik me groen en geel aan het ge-jij en ge-jou. ‘Ik ken je niet, ben niet je beste vriendin dus praat dan ook niet zo tegen me’, denk ik dan.
    Mijn cliënten spreek ik aan met jij, tenzij ze dik over de 60 zijn, dan begin ik met u en eindigen we alsnog met jij. .

  19. Ik zeg automatisch u tegen mijn oma van 92, maar verder merk ik dat ik (zelf 44) eigenlijk iedereen met je aanspreek. Aan de telefoon vind ik het anders: bel ik iemand die ik niet persoonlijk ken, dan zeg ik wel u. Dat vind ik zelf ook heel prettig als ik gebeld wordt door iemand die ik nooit heb ontmoet. Maar ik merk wel dat ik met name in gesprek met huisarts/specialist eigenlijk vind dat ik u zou moeten zeggen maar dat het dan een beetje rommelig wordt me je en u door elkaar :0

    Marjolein

  20. Opgevoed met u en ja en neen meneer de dokter en meneer pastoor. Ja echt, in een dorp in Midden-Limburg. Het zit er nog wel een beetje in bij mij als ik mensen niet ken, maa afhankelijk van persoon, leeftijd, is men daar erg op gesteld, enz. enz. Maar zoals met alle normen en waarden die mij zijn bijgebracht, heb ik ook deze aangepast aan ‘nu’ en ga ik op gevoel af. Het ‘jij’ gebruik ik ook, afhankelijk van.

  21. Leuk onderwerp 😊 Ik ben opgevoed met het idee u te zeggen tegen ‘ouderen’. Toen ik kind was was dat een heel ruim begrip, het wordt met de jaren krapper 😂. Tegen mijn ouders zeg ik nog steeds u, mijn zusje doet dat allang niet meer. Ik vind het toch respectvol. Wat niet wil zeggen dat ik geen respect heb als ik iemand tutoyeer 😇
    In een wereld waar het lijkt alsof alles maar gezegd en geschreven kan worden, hou ik beleefdheid hoog in het vaandel.

  22. In pittige, lees soms verhitte discussies vind ik het ‘u’ heel fijn om te gebruiken, daarmee laat je m.i. zien dat het niet al te persoonlijk bedoeld is, verder gebruik ik het u in zakelijke correspondentie en het liefst ook tegen mensen die ‘k niet goed ken.
    Ik ben opgevoed om ouders, grootouders en ooms en tantes met u aan te spreken maar met vooral ooms en tantes die soms geen 6 jaar in leeftijd verschillen blijft dat niet houdbaar 😉

  23. In Vlaanderen bestaat er een tussenvorm, vind ik. Wij zeggen ‘gij’ ipv jij of u.

    Ik spreek dialect tegen mijn partner en kinderen en daar gebruik ik de dialectvariant van jij.
    In België is het zelfs niet ongebruikelijk om u te gebruiken tov je partner. Het liedje ‘ik hou van u’ van Noordknaap illustreert dit mooi.

  24. Mooi voorbeeld waarin ‘je’ voor mij te dichtbij komt: liep met een vriendin in de stad een winkel uit. Nette winkel. Alarm gaat af. Winkelmanagerdame rent met gezwinde spoed op ons af en zegt tegen mijn vriendin. “Heb jij hier wat gekocht? Ik wil jouw tas even inzien!” (voor het beeld, wij: een veertiger en een bijna veertiger, nette mensen, winkelmanagerdame schat ik op rond de vijftig). Toen bleek dat de kassadame een label niet verwijderd had, zei de winkelmanagerdame “Dan wens ik u nog een prettige dag verder.” Niet eens sorry, maar alleen een zuinig u. Deze dame had een bord voor haar kop vermoed ik.
    Op zo’n moment ga ik dus heel overdreven vousvoyeren en belachelijk overdreven beleefd doen. Meestal helpt dat, nu niet.

  25. Mensen die duidelijk jonger zijn dan ikzelf (en dat worden er steeds meer) tutoyeer ik, maar ouderen spreek ik altijd aan met u. Dat is de opvoeding. En ik denk dat ik vanaf dat ik een jaar of 13 m’n ouders bij hun voornaam noemde. Mijn eigen kinderen jijen en jouwen tegen mij (hebben ze altijd gedaan) en ook van hun vrienden heb ik dat altijd prima gevonden als het maar met respect gebeurt.

  26. Van mij hoeven ze het niet tegen mij te zeggen. Als de jij maar met respect wordt gezegd. En dat is de klank van het woord.

    Love As Always
    Di Mario

  27. Hier in Denemarken is U er helemaal uit. Alles is jij. Iedereen wordt aangesproken met zijn/haar voornaam. Leraren op school, politici you name it. Oudere mensen worden wel gevraagd of ze graag met U en/of meneer/mevrouw willen worden aangesproken, maar er zijn maar weinigen die dit preferen. Ook mijn schoonzoon en dochter gebruiken gewoon onze voornaam.

  28. Tutoyeren vind ik helemaal prima. Bij ons op school moeten leraren met u en meneer/mevrouw worden aangesproken buiten het klaslokaal, wat ook wel iets heeft en tot gemixte constructies leidt: ‘mevrouw, mag ik je wat vragen’ of ‘Esther, kunt u dit voor mij aftekenen?’ 😂

  29. Geboren in Duitsland heb ik alle familie altijd met jij aangesproken, mijn Nederlandse grootouders stonden op U. Ik stel altijd gelijk jij voor als mensen mij met U aanspreken behalve als ik bijv. door bank of verzekering denigrerend met jij word aangesproken dan kan ik het U eisen! Mijn kinderen weten wanneer zij U gebruiken maar hebben mij nog nooit ge- uwd. Zakelijk gezien spreek ik vaak met je en jij maar in officiële mails / brieven is het Geachte heer, mevrouw, beste voornaam.
    En zoals eerder ook al genoemd is U voor mij zeker geen respect want mijn sarcastisch gebruikte U is het meest respectloos!

  30. Ik zeg tegen weinig bekende mensen nog u, maar tegen bijna alle nieuwe mensen wel.
    Ik heb 2 jonge dochters die ik aanleer om u te zeggen tegen alle volwassenen. Ik vind het een vorm van respect en belangrijk dat ze het leren. Als ze later groter zijn dan kunnen ze zelf keuzes maken daarin, maar voor nu zijn alle volwassenen u. 😉

  31. Ik vind het wisselend. Ik was een keer met mijn moeder, toen 76 gok ik, een ze werd voor haar hoortoestel geholpen bij hans a. en daar sprak een snoterneus van 18 jaar haar constant aan met jij. Ik heb me toch erg moeten verbijten om niets te zeggen. Erg onrespectvol.
    In het Limburgs is het allemaal net iets anders. U is bij ons ‘geer’. Klinkt niet zo statig. En als jongeren mij zo aanspreken laat ik het inmiddels zo. Onze kinderen zeggen ook ‘geer’ tegen ons. Bij ons is jij ‘doe’ en dat klinkt in onze ogen niet. Allemaal erg persoonlijk. Een ieder doet zoals hij dat graag heeft.

  32. in frankrijk en engeland zit het al automatisch in de taal,ik ben er toch wel een voorstander voor.
    mijn kinderen zeggen het allemaal ik vindt het een vorm van respect naar oudere toe en hier waar ik woon merk je dat mensen het waarderen.
    als iemand zegt zeg maar jij doen we dat en ach respect voor elkaar is toch fijn ook al is het maar met een simpel woord.

  33. Het is vaak een kwestie van gevoel denk ik. Ik begin doorgaans ook met u, je merkt vanzelf of dat jij kan worden. En toch blijven sommigen dan altijd u ;). Als het goed voelt, voelt het goed…
    Op mijn werk kwamen er op een gegeven moment nieuwe naamspeldjes, waar de voornaam op moest. Ik was daar niet heel blij mee (en meerdere met mij), voor sommige mensen is zoiets idd een vrijbrief om erg amicaal te worden. En aangezien ik niet met die lui in de zandbak heb gespeeld…
    Het Engelse ‘you’ lijkt mij ideaal, geen onderscheid meer. En of iets met respect wordt gezegd hangt niet van het woordje af denk ik.
    Dat Vlaamse ‘u’ klinkt mij trouwens niet eens gek in de oren, als Brabantse ;). Het is gewoon een soort andere vorm van jij/jou. Wij zeggen hier ook ‘gij’ en ‘oe/oew’ (doede gij oew jas eens dicht), niet dat ik de hele dag in dialect loop te kletsen hoor!

  34. Ik denk dat het U langzaam verdwijnt, en terecht. Totaal geen toegevoegde waarde. Alsof respect uit dat ene woordje moet blijken? Ik voel me altijd ongemakkelijk als ze me daarmee aanspreken…

  35. Nee, ik zou er niet voor gaan om U uit de taal te laten verdwijnen. Ik hecht wel aan die U, zéker bij het aanspreken van oudere mensen. Ik vind het ook handig om met U afstand te creëren, dat vind ik soms zelfs echt nodig. Ook vind ik het belangrijk dat mijn kind mensen die hij niet kent of ouderen aanspreekt met U. Ik heb zelf nooit U gezegd tegen mijn ouders en ook niet tegen mijn ooms, tantes, opa´s en oma´s. Ik had een paar vriendinnetjes vroeger die dat wel tegen hun ouders deden en dat gaf mij altijd een heel kil en afstandelijk gevoel als ik daar bij was. Maar U in de taal en in de samenleving vind ik persoonlijk toch zeker wel toegevoegde waarde hebben.

  36. Mensen die ouder zijn dan ik, daar zeg ik altijd u tegen.
    Ik vind het toch vreemd dat jonge grietjes achter de kassa tegen oma zeggen: ‘Heb je het misschien kleiner?”
    Maar misschien ben ik gewoon antiek (-:

  37. Op mijn werk in Duitsland moesten wij de ‘bazen’ vousvoyeren. Verplicht. Juist om die afstand te houden. Pas toen een collega en ik de zaak over hadden genomen, mochten we ze tutoyeren. Gekke Duitsers 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s