De koning van de dode mussen.

Ik denk wanneer je mensen vraagt een top tien samen te stellen van zaken die ze waardeloos vinden, dat het gros daar wel in zet “mensen die beloftes niet nakomen”.

Ik in ieder geval wel.

Sterker nog: ik heb er echt een broertje dood aan. Dat kon u gisteren ook al lezen.

Ik reageer heel misschien ook wel een tikkie overdreven als iemand niet doet wat zhij belooft. Want ook heel minuscule beloftes die vergeet ik niet. En komt de maker ze niet na, dan kan ik daar echt boos om worden.

Dat heeft een heel duidelijke oorzaak. Ik weet waar het vandaan komt. Maar op de één of andere manier, lukt het me niet dat stukje beschadiging van mezelf te helen. Het blijft een prikkel en een valkuil.

Mijn (inmiddels overleden) stiefvader a.k.a. de Koning van de dode mussen is de oorzaak van dat onhandige stukje mij.

Toen hij nog bij ons thuis woonde gebeurde het dagelijks dat hij dingen niet nakwam. Kleine dingen. Ik ga danendan met je naar het zwembad. Naar mijn moeder toe waren het grote beloftes; ik zal nooit meer vreemdgaan, ik zal je nooit meer slaan en ik zal nooit meer teveel drinken.

Right.

Op een gegeven moment, ik was twaalf en mijn zusje tien, kregen we na al jaren aangehoord te hebben dat we een eigen pony zouden krijgen, dan ein-de-lijk toch de beloofde beesten.

Ringo en Sheena. Met nieuwe zadels en hoofdstellen en de hele mikmak. Mijn zus en ik waren de koning te rijk. Instant verliefd.

Het feest heeft welgeteld twee weken geduurd.

Toen kwamen we op de manege en waren de pony’s pleite. We troffen lege boxen aan. De één was verkocht en de ander was manegepaard geworden. Want mijn stiefvader had de rekeningen niet betaald.

Toen hij na jarenlange ellende dan eindelijk definitief het gezin had verlaten, spraken we eens per zoveel tijd af met hem. Dan moesten mijn broertje, zusje en ik naar het busstation wandelen want mijn moeder wilde hem niet meer aan de deur hebben.

Het is regelmatig gebeurd dat hij vergeten was dat hij een afspraak met ons had.

Dan stonden we daar keurig op tijd en kwam meneer niet opdagen. En we bleven hopen. Misschien een file? Misschien verslapen? Na een uur gingen we dan uiteindelijk toch maar weer naar huis. Zwaar teleurgesteld en met hangende schoudertjes. Want het was dubbel shit: mijn moeder was natuurlijk niets te beroerd om flink op hem af te geven.

Echt heel tof.

Daar komt één van mijn beloftes naar mezelf toe qua opvoeden ook vandaan: spreek naar kinderen toe nooit kwaad over andere mensen van wie ze houden.

Een andere is, -logisch gezien dit blogje-, beloof gewoon niets. Maak beloftes in je hoofd, met alleen jezelf. En doe je dat wél naar een ander toe, zorg je dat je ze nakomt. En lukt het je niet, kom dan met een verdomd goed excuus. Want misschien, heel misschien, rekent die ander wel op je…

45 thoughts on “De koning van de dode mussen.

  1. Opvoedkunde les 1. Honderd procent. Ik kan er niet tegen, beloof het dan niet. Daarom doe ik ook geen beloftes. Hetzelfde als de waarheid spreken. Veel mensen hebben aannames, ipv de waarheid checken. Niet doen.

    Love As always
    Di Mario

  2. Je hebt op de meest vervelende manier de meest waardevolle les geleerd 😕
    Liegen en beloftes niet nakomen vind ik ook echt gruwelijk.. ik kan dan ook echt keihard uit de hoek komen waardoor ik met mijn woorden mensen heel hard kan raken.
    Beloof dan niks, dan krijg je die Mel ook niet te zien denk ik dan..
    Wijze blog ! ❤

  3. Herkenbaar. Mijn moeder is ook zo. En ze heeft er zelf een hekel aan als anderen hun beloftes niet nakomen…
    Dus ook ik reageer fel als mensen tegen mij liegen en de beloftes niet nakomen.

  4. (gelukkig) ken ik het niet wat jij blogt, een vader die zijn beloftes niet nakomt. Uiteraard ken ik het wel dat mensen hun beloftes niet nakomen. Ergerlijk. Wat kun je eraan doen, niets. Ja toch, zorg dat je het zelf niet doet. Zo te lezen ben jij daar KEI goed in.

  5. Oef, pijnlijk om te lezen. Ik zie het zoveel gebeuren nu met scheidingen om ons heen. Et is wel een dingetje, je kinderen dingen beloven en het dan niet nakomen. Het gebeurd wel eens, maar probeer dan een nieuwe afspraak te maken en uit te leggen waarom. Het lijkt zo onschuldig maar je hebt gelijk…

  6. Erg dat je dit zo hebt meegemaakt. Beloofd is beloofd, afspraak is afspraak. Kan het niet, laat het weten. Ik heb er ook zo’n gloeiende gloeiende hekel aan als mensen zich niet aan hun woord houden. Ben teleurgesteld, boos, gekwetst, mijn vertrouwen is geschaad.

  7. Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
    Je hebt helemaal gelijk. Al moet je natuurlijk niet iedereen die wel eens iets verkeerds doet op dit vlak niet vergelijken met onbetrouwbaren personen uit jouw verleden.

  8. On topic maar niet helemaal in context, want wat je hier beschrijft is natuurlijk gewoon schrijnend. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste jaren toch ook wel steeds meer ‘last’ heb van mensen die werkelijk alles als een belofte wensen te interpreteren. Je kunt nauwelijks meer ongestraft zeggen dat je je best voor iemand zult doen want ondanks inspanningen eventueel falen wordt meteen genadeloos afgestraft. Hetzelfde geldt voor ‘liegen’. Oprechte vergissingen, gewoon een beetje hardop in de ruimte filosoferen, dingen even niet zeggen omdat je er zelf nog erg mee worstelt etc.. Mag niet want leugens.
    Het lijkt een nieuwer ontwikkeling, in mijn ervaring tenminste. Alles dient op een goudschaaltje gewogen te worden. Maar goudschaaltjes waren nooit bedoeld om aardappels mee af te wegen.

    1. Hmmm, sorry, maar ik herken weinig in van wat je zegt. Misschien omdat ik ook nooit hardop denk. Pas met een oplossing of idee kom als ik zeker weet dat ik het waar kan maken. Misschien dat dat scheelt? Ik weet het niet.

      1. Dat je mijn ervaring niet herkent kan heel goed. Zo veel mensen zo veel etc… Dat is waarom ik oprecht dacht dat een andere ervaring wat betreft het onderwerp misschien welkom was.
        Maar je pinnige reactie vertelt mij dat je mijn woorden op een zeer oneigenlijke manier interpreteert. Wat ik jammer vind maar wat ongetwijfeld aan mij ligt.

  9. Maar je hield dus ookvan je stiefvader, dan had blijkbaar ook een leuke kant. Je doet mij weleens denken aan J.J. Voskuil die met ‘Het bureau’ alles van hem afschreef.

    1. Tuurlijk. Hij is van mijn vierde tot en met mijn dertiende mijn vader geweest bij gebrek aan biologische vader. Maar op een gegeven moment was mijn maat vol en heb ik hem gebeld en gezegd dat ik alle contact verbrak en hem nooit meer wilde zien. Dat houden van is lang geleden uitgedoofd. Voskuil ken ik niet, maar jij zegt het 😉

  10. Ik had al zo’n vermoeden. Ik kom zelf ook uit een ‘ veel beloven weinig geven doet een gek in vreugde leven’ – gezin, dus herken je gevoeligheid hiervoor.

    Hartelijke groet,

    Jacqueline

  11. Begrijpelijk! Heel heftig wat jullie hebben meegemaakt. In ieder geval zou wonen in Colombia niks voor jou zijn, hier komen maar weinigen hun afspraken na, hoewel de meeste dingen uiteindelijk toch wel worden gedaan. Ik kan me er soms over opwinden, maar inmiddels heb ik geleerd dat dat weinig zin heeft.

  12. Auw. Wat een hartverscheurend en schrijnend verhaal is dit. Helemaal naar kinderen toe moet je eerlijk zijn want zulke dingen vergeten ze hun hele leven niet meer. En als het ondanks alles écht niet gelukt is (kan natuurlijk ooit gebeuren) héél erg goed uitleggen hoe dat zo kwam.
    Wat een immens grote teleurstellingen hebben jullie keer op keer ervaren. Dat slaat diepe gaten. Kan me goed indenken dat je hier volkomen allergisch voor bent geworden. (Fout woord, allergisch, maar ik weet even geen beter.)

  13. Het doet wat met een mens al die teleurstellingen en het kan lang, heel lang doordreunen wat een mens als kind meemaakt. Ik heb me dan ook vroeg voorgenomen om voorzichtige te zijn met het maken van beloftes, net wat je zegt mensen kunnen op je rekenen en het is teleurstellend als je om wat voor reden een belofte niet kunt waarmaken…..

    Andere mensen hebben daar veel minder moeite mee, die hebben ook een naam, men noemt ze politici!

  14. Ik ben het helemaal met je eens. Beloftes moet je pas maken als je ze ook kunt waarmaken. Maar soms, heel soms maak ik me er ook schuldig aan. Meer in de richting van iets koken waar ik achteraf toch geen zin in heb. Niets spannends, maar toch…

  15. Wat kunnen niet nagekomen beloftes ons raken en vooral als we nog erg jong zijn .Weet je ik kan een heel grote lijst met voorbeelden geven en hoeveel verdriet dat mij deed maar ach daar schiet jij niets mee op ! Zelf heb ik ook wel eens eens belofte gedaan aan mijn kinderen die ik niet na kon komen omdat het even financieel niet kon en dan heb ik altijd de tijd genomen om het uit te leggen waarom even iets toch niet kon op dat moment .Wat had het fijn geweest als mijn Vader eerlijk geweest was toen ik om de beloofde winterjas vroeg en ze waarschijnlijk geen geld hadden om die te betalen ,zijn woorden waren – veel beloven weinig geven doet een gek in vreugde leven !! Ik was 17 en werkte elke dag van half 8 tot half 6 en ik kreeg heel weinig zakgeld daarvan ,uiteindelijk heeft mijn verloofde mijn nieuwe jas betaald .Ik beloof mijn Dochter niets en dat hoeft ook niet want ze is 47 en verdient haar eigen geld maar toch verwen haar zoveel mogelijk en ik geniet ervan !
    Fijn weekend ,Elisabeth

  16. Mijn moeder was/is precies hetzelfde als jouw vader: koeien met gouden hoorns. Als kind zou ik zelfs met een uier van een koe tevreden geweest zijn, maar zelfs die heb ik nooit gekregen en nu hóef ik natuurlijk niets meer.
    Ik las ooit bij Di Mario de kreet: ‘Sommige mensen komen in je leven als een zegen. Anderen als een les.” Een les dus. Om het bij mijn kind totaal anders aan te pakken! Jij bent daar ook in geslaagd, Klief. Hartstikke geslaagd!
    Dikke kus ♥

  17. Wat vreselijk verdrietig. Ik begrijp je volkomen. Ook ik heb een hekel aan mensen die hun beloftes niet nakomen. Al heb ik niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt.
    Een belofte is een belofte en ik kan zeggen dat ik hem altijd nakom. Gewoon omdat ik zo in elkaar zit.
    Je hebt het mooi beschreven al blijft het verdrietig en heeft het een behoorlijke impact gehad.

    Liefs en een dikke knuffel, Frederique

  18. Ik vond het een indrukwekkend verhaal. Kan nog steeds niet begrijpen dat mensen zo met kinderen om kunnen gaan. Had ook zo een vader al was het toch anders. Ik vraag nooit iets aan anderen maar als je iets beloofd verwacht ik het wel.
    Wat mij wel is opgevallen is dat ik regelmatig zeg; we moeten snel een keer afspreken of ik bel je snel en dat doe ik dan niet.
    Ik meen het heel erg op het moment dat ik het zeg maar daarna verandert dat. Veel mensen doen dat, ook bij mij maar mijn voornemen voor dit jaar is wel om HET niet meer te doen.
    Fijn weekend.

  19. Wat sneu voor jullie. Je hebt gelijk, maar soms (vind ik) kun je je kind beter maar een beetje waarschuwen als er weer gouden bergen worden beloofd waarvan je op voorhand weet dat er niets van komt. Zo sneu.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s