Overdosis mensch

Zo. Het is maandag en we mogen weer.

Zoals ik hier nu zit heb ik niet het idee dat ik net drieënhalve dag heb vrij gehad. Het is niet zo dat ik moe ben, maar mijn kop zit aardig vol voor iemand die dagen niet heeft gewerkt.

Want allemaal hartstikke leuk en gezellig en zo, dit weekend was een pittige qua sociale toestanden. En (teveel) sociaal en ik gaan rot samen. Alhoewel ik het leuk vind allemaal, zuigt het me ook leeg.

Donderdagmiddag heb ik voor mezelf gepakt. Expres. Want ik wist wat er nog allemaal ging komen. Ik ben in mijn uppie naar de film geweest en heb daarvoor een paar uurtjes alleen door de stad geslenterd.

Vrijdag was een própvolle dag. Alles kwam zo samen.

Ik begon mijn dag niet in mijn uppie, want Vlam was ook vrij. Dat was al onrustig voor me. Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan en laad die ene morgen in de week dat ik alleen ben, altijd enorm op.

Helaas.

Gelukkig is Vlam na al die jaren zo wijs dat hij zijn mond hield over mijn tijmolie die ik in de diffuser had gedaan en liet hij de radio zoals ik hem graag wil: uit. Verstandige man.

Om tien uur had ik afgesproken met Mevrouw Williams die voor een paar dagen in de Randstad was. Normaliter woont ze een takkeneind bij me vandaan, dus ik greep mijn kans. Koffie in de stad? Ja, gezellig! En dat was het. Bere.

Om half twee nam zij de trein naar Den Haag en ik naar Breda.

Alwaar ik om zes uur met de redactie van Hoe Vrouwen Denken zou gaan eten.

Maar eerst zou ik nog een wijntje doen met mijn tante Pia, die ik al zeker zeven jaar niet had gezien. U begrijpt dat er aardig wat bij te praten was?

Zes uur sharp meldde ik me bij een plaatselijke tapasbar waar ik met vier andere dames enorm gezellig heb zitten eten.

Ik kon mee terugrijden met één van de anderen dus dat was superfijn.

Máár: betekende wel dat ik nog een uur extra moest kletsen.

Ik kwam gesloopt thuis.

Leger dan leeg.

Twaalf uur lang sociaal doen is voor mij een persoonlijk record.

En thuis waren man plus kind natuurlijk ook benieuwd naar mijn avonturen en ik naar de hunne.

Ik ben die avond als een blok in slaap gevallen.

De volgende morgen was ik zo gespannen als een veer. Mijn kop zat werkelijk overvol. Bizar. Ik kon mijn draai niet vinden. Dus snotterde ik even Vlams borsthaar vol. Toen ging het wel weer.

Zaterdag was gelukkig een dag samen thuis. Kon ik heel even bijkomen.

Want zondagmiddag hadden we een date met mijn broertje en schoonzus. Die we ook al weetikhoelang niet gesproken hadden. En als er iemand druk is, is het broerlief wel. Gezellig en lachen, echt. Maar hij vréét energie.

En nu zit ik hier en probeer ik een stukje te tikken. Terwijl Misty over tafel drentelt en manlief rochelend zijn tanden staan te poetsen.

Hoezee.

Maandag.

Is het al bijna weekend?

34 thoughts on “Overdosis mensch

  1. Bijzonder herkenbaar en gek genoeg mistte ook ik ‘hersteltijd’ terug. Want thuis wachtten de feestverhalen van zoon. Ik zei precies hetzelde: ik zit vol.

    Volgende keer zet ik een muziekje op en rijden we zwijgend terug. Deal! 😉

  2. Dat je dit hebt volgehouden is in mijn ogen al een standbeeld waard. Ik ben een stuk asocialer hoor 😂 Ik hoop dat je de komende dagen eventjes genoeg momenten vindt om even ‘hallo’ tegen jezelf te zeggen. Toch een mooie week… xx

  3. Het is dat je moet werken, anders had ik je mijn dag wel aangeboden. Niks. Niemand in huis. Tot half zes is het hier stil. En ik moet niks. Mag ook even niet zo veel maar dat is een detail.

    Sterkte!

  4. VErmoeiend ja. Nog even een weekje met de behoeftige medemens (en collega’s) door en dan weer rust. (Je zou ook een dagje werk moeten hebben waarbij je niet sociaal hoeft te doen, gewoon alleen de aardbeienplantjes verzorgen of de goudvis observeren oid?)

  5. Herkenbaar hoor, ik trek dat ook niet. En al helemaal niet een dag of 3 achter elkaar. Er komen dan zoveel indrukken binnen (want ik voel alles van iedereen) dat ik daar doodmoe van word. Ik hoop dat je een rustige werkweek hebt deze week en langzaam maar zeker bij kan komen.

  6. Ik ben dus niet de enige die enorm genieten van bezoekjes en sociaal contact maar bij wie het allemaal niet teveel ineens mag zijn? Ik ben eigenlijk opgelucht om dit allemaal te lezen, hoera, ik ben niet alleen! Ik plan mijn weekend op voorhand en bouw ook tijd om te rusten in. Maar soms lukt het toch niet en dan is dat ferm vermoeiend.

  7. Sociaal en ik gaan niet samen…. tact ontbreekt ook altijd op elke feestje….
    al hoe zeer ik ook met je meeleef nu denk ik ook, hè hè ik ben niet de enige die daarmee worstelt.

    “Nee” zeggen tegen de buitenwereld en luid “JA!!!” roepen tegen jezelf is te leren en het doet zo goed.

    Virtuele knuffel, niet minder oprecht uiteraard dan een echte, bij deze dan maar.

    Kalm aan wijffie dan breekt ook jouw lijntje niet.

  8. Pittig hoor zo’n weekend.
    De kop is er weer af…

    Ik ben denk ik het tegenovergestelde, dol op mensen en sociale dingen.
    Het liefst wil ik overal bij zijn en ik vind alles leuk.
    Niet altijd handig en in de loop van de jaren heb ik mezelf wel leren begrenzen.
    Het is nergens voor nodig om in elke commissie of werkgroep te zitten.
    Ik hoef van mezelf niet meer overal bij te zijn.
    Dat geeft me toch wel rust.

  9. Herkenbaar! Zoals de huisarts ooit tegen mij zei:” positieve stress is ook stress!” . Dit was n.a.v. burnout klachten terwijl ik dacht op te laden met weekje Nederland: vrienden bezoeken en bijpraten. “Nee”, zei de arts, “dar geeft je, ondanks dat je het heel leuk vindt, ook stress”! Wat?! ja dus! Je bent zo druk met socializen, praten, voelen,enz. Dat het automatisch ook stressig wordt. Weer wat geleerd. Ook nu nog, 7 jaar na mijn burn out, voel ik het als ik te weinig tijd en rust voor me zelf neem. Tegenwoordig plannen we ook een avondje niets in als we in NL zijn. Gewoon bankhangen en zappen/lezen! Heerlijk. Sterkte van de week.

  10. idd herkenbaar. Dacht altijd dat het aan mijn zwakke gestel en schildklier lag. Dagje shoppen, verjaardagen, als is het maar naar de chiropractor, dat soort dingen zijn het die mij leegzuigen. Ineens valt het me dan aan ’s avonds rond een uur of 6. Dan ben ik compleet áf. En de volgende dag ook nog. Brak. Denk ook wel dat het bij mij met m’n schildklier te maken heeft, maar het blijft ‘kleute’, zeg maar. Ach ja, je weet toch: De eerste 5 dagen na het weekend zijn altijd het lastigst. Daarna gaat het wel weer… 😉

  11. Een collega van mij (met vijf kinderen) meldde wel eens dat hij naar zijn werk kwam vanwege de rust. De twee dagen voor de werkweek waren voor hem het zwaarste. Daarna kon hij vijf dagen uitrusten.
    Ik heb altijd een baan gehad met veel sociale contacten. De hele dag mensen spreken. Met als gevolg dat ik er ’s avonds vaak niets meer bij kon hebben. Dan wilde mijn wettige huisgenote een avondje uit en dan dacht ik: voor mij is een avondje uit een avondje thuis op de bank. Of ze wilde iets bespreken. Lukte me ook niet. Geen ideale echtgenoot dus. Maar die bestaat ook niet…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s