Grote angst

Vrijdag ontmoette ik, zoals gisteren ook verteld, mijn tante Pia.

Als ik onze familiebanden moet uitleggen aan een buitenstaander, heb ik een whiteboard nodig en heel veel kleuren stiften om duidelijk te kunnen maken hoe alle verhoudingen en afslagen liggen. Ik heb nogal wat aangewaaide familieleden. Ons familie is nogal scheidlustig.

Mijn moeder is ooit getrouwd geweest met een man wiens vader ook aan een tweede leg begonnen is. Om die reden heb ik dus tantes en ooms die jonger zijn dan ik. Mijn tante is eenenveertig. Scheelt dus twee jaar met mij.

Ik had haar door drukke (en voorbij vliegende) levens beiderzijds al zeven jaar niet meer gezien of gesproken. Zij werkt in Breda en ik moest daar vanwege het HVD-etentje ook zijn. Ik vond het nogal van de suffe om langs haar bedrijf te wandelen zonder even aan te waaien. Dus appte ik haar, vind je het leuk om? Ja! Oké.

Ze was geen spat veranderd. Ik stond te wachten voor de kroeg waar we hadden afgesproken en ineens hoorde ik iemand gillen ‘ik zie je!’ en we sprongen elkaar in de armen. En omdat ze elkaar vanuit onze jeugd zo goed kennen, was het echt alsof we elkaar pas geleden nog spraken. Klepperdeklep, achter elkaar door.

Heel fijn om haar weer even te hebben gezien en gesproken.

Helaas had ze ook slecht nieuws te melden: ze heeft borstkanker. Inmiddels had ze twee operaties ondergaan en vanaf 1 maart start ze met twintig bestralingen. Goddank waren de lymfeklieren schoon.

Ik ben nogal van de bange voor borstkanker. Ik zie het zo ontzettend veel gebeuren om me heen. U wilt niet weten hoe vaak we fouteboeluitslagen terugkrijgen vanuit het bevolkingsonderzoek. Of vrouwen die met knobbels in de borsten doorverwezen worden voor een mammografie. Mijn eigen moeder heeft het gehad. En meer vrouwen in de familie.

Zelf heb ik redelijk vaak “last” van mijn borsten. Pijntje hier, steekje daar. Zo rond mijn menstruatie heb ik op vaste plekken harde plekken. Inmiddels weet ik dat het cyclusgerelateerd is, maar ik word er toch bloednerveus van.

Het is gebaseerd op niks, op “ik voel het aan mijn theewater” maar ik denk echt dat ik ooit eens de Sjaak ben. Ik heb zelfs Vlam ook verteld over mijn angst. ‘Houd rekening met het feit dat ik het krijg’.

Na afgelopen vrijdag zit het doorlopend in mijn hoofd. En dus schreef ik mijzelf een verwijzing uit voor een mammografie. Voordeel van bij een huisarts werken. Ik hoef geen lastig gesprek aan. Ik zie me nog zitten nadat mijn moeder het kreeg. Erg ongerust. En die huisarts maar blijven hameren op de kosten van zo’n onderzoek en de straling die niet goed zou zijn voor me. Alsof die ene keer röntgenstralen door mijn lijf jassen echt wat zou uitmaken?

Nou ja.

Eerst maar eens die borstel laten pletten tussen twee glazen platen.

Blijft een tof onderzoek.

En heeft u er wel eens over nagedacht wat er zou gebeuren als je met je borsten vast staat aan dat apparaat en er breekt brand uit?

Nee?

Nu wel, de eerstvolgende keer dat u weer mag ;)

55 thoughts on “Grote angst

  1. Ik kan me de angst wel voorstellen. Het komt toch heel vaak voor. Ik hoop voor jou en voor iedereen dat er snel iets voor gevonden wordt dat het niet meer voorkomt, Maar dat zal voorlopig wel niet gebeuren. Helaas. Sterkte.

    Love As Always
    Di Mario

  2. En bedankt Zuster! Ik kreeg deze week mijn eerste oproep voor het onderzoek en heb mezelf gelijk ingepland. Pas over 4 weken hadden ze een redelijke tijd voor dit werkend Mensch en nu moet ik al die tijd dus aan brand denken terwijl ik geen kant op kan.
    Werkze vandaag
    Sylvia

  3. Brand uitbreken? Stroom uitvallen is al genoeg hoor :-)
    Ik begrijp nog altijd niet dat er geen andere oplossing kan gevonden worden om onze borsten te onderzoeken.
    En angst voor : o ja! Massa’s! Patiënten naar bestralingen moeten brengen helpt daar ook niet aan.
    Wat jezelf betreft : als je moeder het heeft gehad, kan je dan niet laten testen of je zelf erfelijk belast bent?

  4. Ik hoop dat je gerustgesteld wordt door het resultaat. Zelf ben ik ook heel waakzaam in die dingen. Borstkanker zit niet in de familie, maar wel andere soorten kanker. Bovendien lijken alle oude mensen in mijn omgeving het op zijn minst overwonnen te hebben ofwel zijn ze eraan overleden. Het klinkt raar, maar ik hou er ook wel rekening mee dat ik het ooit eens zal krijgen.

  5. Oh man, of het nu aan de leeftijd ligt of wat dan ook: afgelopen jaar veel vrouwen in de omgeving die de pech hadden borstkanker te krijgen.

    Het maakt je inderdaad bewust van de mogelijkheid tot die pech. Dan helpt statistiek bij mij ook niet meer. (Een op de zoveel, dus als al zó veel het hebben hier, krijg ik het niet.)

    Ben net zelf het hele circus doorgeweest (mammografie-ook maar een echo-kom maar terug voor een punctie-we willen ook graag een biopt-toch ook maar een MRI) en wat een stress. Vier weken waar de feestdagen ook nog invielen..

    Nu net afgelopen donderdag geopereerd aan iets wat hoogstwaarschijnlijk heus (99,9% kans?) goedaardig maar wel lastig is.

    Volgende week dinsdag de definitieve uitslag. En dan kan de stress weer even aan de kant. En nog ‘even’ helemaal herstellen. Wat een gedoe man.

  6. Ja, daar staat het woord weer voor mijn neus: borstkanker. Een korte seconden-flits in mijn hersenen, knetter knetter knetter. De beelden van machines, witte jassen, spreekkamers, operatiezalen … knetter, knetter, knetter … dat doet mijn eigen geheugen-tijdsmachine. Weer even terug in de tijd. 2002 – 2005. Mijn geliefde kan het niet meer navertellen. Zij was een pechgeval. Ik schakel weer terug naar onze tijd. 2017. Ik wens je een positieve uitslag toe. Oo ja, toch nog een vraag / opmerking. In Afrika hoor ik zelden iets over borstkanker. Natuurlijk bestaat het daar ook maar niet in dezelfde hoeveelheid dan in NL. Enig idee hoe dat komt? Toch iets genetisch? Ons voedsel? De lucht? Een prettige dag verder.

    1. Heftig Koen :(
      Klopt, er zijn in West Europa de meeste gevallen, met als koploper Denemarken.
      Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe dat komt. Je zou zeggen voeding en/of vervuiling?
      Google eens zou ik zeggen?

  7. Ik denk/weet dat die angst meer aanwezig is als kanker in de familie zit. Mijn mama is overleden aan een vormvan bloedkanker die niet veel voorkomt, heb aan mijn huisdokter jaren later gevraagd naar erfelijkheid. Die zou niet bewezen zijn, toch heb ik een mail gestuurd naar organisatie in Nederland die zich erin specialiseert en nu ben ik 95% gerust. Toen ook haar zus, mijn tante,stierf aan baarmoederkanker, ben ik er weer meer mee bezig. Nu mijn vader net de behandelingen van slokdarmkanker achter de rug heeft..ik moet geen tekening maken zeker?
    Ik begrijp je dus voor 195%.
    Die mammo, beter voorkomen dan genezen!

  8. Dat duurt weer een tweetal jaar. Ze zijn recent nog geplet . Terwijl ik stond te wachten in n half eva-kostuum kreeg ik te horen om me even aan te kleden anders zouden de dames t koud krijgen want t apparaat was kapoet. Om vervolgens 5 minuten later vanaf de andere deur gesommeerd te worden om naar n volgende deur te gaan. Na links en rechts een cheese- moment te hebben gehad liep ik weg en wenste de mevrouw een fijne dag. Dat feest ging dus niet door want ze moesten ook nog eens in alaaf-plet-stand gefotografeerd worden.
    Had dit al eens eerder aan den tiet ondervonden maar die 2de serie kon ik me niet herinneren.
    Na dit hele gebeuren met m’n vriendin Rotterdam in. Hey rotte hadden we gehad en t gezellige kon beginnen.
    Fijne dag en ik hoop op een goede uitslag Klivia X

  9. Ook ik ‘mag’jaarlijks onder de pletter. Familiair belast zogezegd. Het heeft eens zo’n pijn gedaan dat ik ‘hangend’ in dat ding bijna flauwviel. Ik krijg altijd ook een echo erna en soms nemen ze een biopt. Nog altijd goed maar ook ik denk vaak dat het mij wel te wachten zou kunnen staan. Meestal valt t onderzoek mee hoor, qua pijn. Hoor nu wel erg veel negatieve dingen over de straling van het apparaat. Ook weer een zorg. Gedoe. Dat is het. Sterkte!

    1. Een biopt. Horror. K voor je!
      Ik heb het wel eens zien gebeuren in het ziekenhuis. Vrouw werd teruggeroepen en moest een biopt. Ik zou dat niet doen en op een later tijdstip willen terugkomen. Moet er niet aan denken dat ik ineens zo voor het blok zou worden gezet.

  10. Wat een heftige verhalen! Ik mag de Goden niet verzoeken maar ik heb die angst niet en ik wil het ook niet hebben.
    Heb zelfs besloten om geen mammografie meer te laten maken, zo’n onderzoek kan toch niet goed zijn? Google de negatieve ervaringen maar eens, er bestaat veel tegenstrijdigheid over.

    Ik moet altijd aan een column van Daphne Deckers denken bij dit soort verhalen waarin ze schreef dat als de man zijn lul (sic) zou moeten laten pletten voor een onderzoek er allang een ander apparaat uitgevonden zou zijn.

    Heel veel sterkte voor iedereen die er mee te maken heeft (gehad).

  11. Tja, zelf kan zelf jammer genoeg over zon beetje alles wat betreft borstkanker meepraten, chemo, bestraling, operaties, hormoonkuur enz enz., want het is een mega lang traject (dat waarschijnlijk door de angst nooit ophoudt), maar een biopt vond ik echt niets voorstellen, ja wel de uitslag ervan natuurlijk, maar de biopt zelf, neuh, weinig van gevoeld.

    1. Nou ik vond de biopt wel tegenvallen. Pijn want de verdoving werkte niet goed, heel ongemakkelijke houding (kon bijna niet ademhalen), lang, herstellen duurde lang ( 2mnd voordat de blauwe plekken wegwaren en er zit nu een litteken op de plek waar de bioptnaald naar binnenging). Gelukkig was alles goed. Ik denk wel dat het idd vergeleken met jouw hele traject in het niets valt.

  12. Toen mijn 40-jarige zus jaren geleden opeens borstkanker bleek te hebben was ik in alle staten. Zussen horen sowieso geen kanker te krijgen en geassocieerd te worden met de dood trouwens. Ik zat zo ongeveer iedere week bij de huisarts omdat ik weer ergens iets dacht te voelen. Dat is gelukkig door de tijd gezakt. Nu val ik in de categorie dat ik iedere jaar mijn borsten mag laten pletten. Zelf mijn borsten onderzoeken doe ik bij voorkeur ’s ochtends, en zeker niet ’s avonds of in het weekend, zodat als ik iets voel ik meteen de huisarts kan bellen.

  13. Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest, zoiets.

    Ik vind wel dat je teveel over het borsthaar van Vlam schrijft. In eerste instantie (en in tweede instantie!) las ik nl. “Ik ben nogal van de bange voor borsthaar.” Pardon? Is ze opeens bang van borsthaar? Lol. Ai , borstkanker, ja..

  14. Ik heb nu één keer dat onderzoek gehad. En man man wat was dat vreselijk. Ik kon die vrouw wel wat doen, want wat deed me dat pijn. En toen zei ze tot overmaat van ramp nog: nu ga ik nog even verder aandraaien. Nou ik had haar wel een draai willen geven hahaha. Maar goed, de uitslag was goed en dat telt! Sterket!

  15. Jakkes ja, 1 op de 8 is het toch geloof ik? Veel te veel…. :(. Sterkte, voor tante Pia natuurlijk en ook voor jou, hopelijk is er gewoon niks en kun je de pletter weer voor een aantal jaar uit je geheugen blocken!

    In onze familie kankergevallen genoeg inclusief een aantal in de borstensectie. Ik word over een week of 6 vijftig en mag dan voortaan dus ook meedraaien in het pletcircus. Heb in 2012 alvast een keer kennis mogen maken met de plettert (dat was in het kader van een grote screening voor mijn lever/niertransplantatie, toen werd ff alles gecheckt wat er maar te checken viel. Behalve mijn grote teen geloof ik), nou valt er bij mij niet zo heel veel te pletten en dat maakte het lastig. Je hangt al in een onmogelijke houding (auw mijn rug) voor dat apparaat en dan bleven de dames ook nog niet goed zitten. Draaien we de boel toch nog even wat strakker? Welja…. *insert emoji met rollende oogjes*
    En toen was er ook nog iets te zien. AAAAAAAAAARRGHHH. Direct een echo er achteraan en we zijn nu toch bezig, dus ook direct een punctie. Schrikken ja, maar dan was ik er wel direct vanaf, daar ben ik achteraf blij om. Goddank was het maar een kyste….

    Maar goed, zoals bij elk bevolkingsonderzoek zie ik heel goed het nut dus ik ga. Sinds de transplant moet ik ook elk jaar voor een uitstrijkje, ook gezellig. Maar die paar ongemakkelijke minuten wegen niet op tegen de ellende van te laat erbij zijn.
    En ik heb een paar vriendinnen die eruit gepikt werden bij de borstenbus. Bij de een was het gelukkig ‘niets’, bij de ander was het goedaardig maar ze is toch geopereerd en heeft een reconstructie achter de rug. Heftige dingen die nog jaren doorwerken. Maar des te meer reden om gehoor te geven aan de oproep.

  16. Haha even lachen om die laatste zinnen :) Maarja dit is natuurlijk helemaal niet om te lachen. Mijn moeder op jonge leeftijd en mijn oma op normale leeftijd. Voordat ik naar Colombia vertrok mocht ik eindelijk een echo laten maken, de huisarts vond het eerst niet nodig. De oncoloog van mijn moeder vertelde me dat ik vanaf mijn 40e elk jaar gecontroleerd moet worden. Dat was toen nog na meer dan 10 jaar dus. Ik vond het wat vreemd, het kan ook zomaar bij mij op nog jongere leeftijd gebeuren. Eenmaal bij de huisarts in Colombia werd ik vreemd aangegeken en zeiden ze dat ik mezelf absoluut elk jaar moet laten controleren met een echo. Dus meteen weer gedaan. de gynaecoloog zei het zelfde. Hier komt het nog veel meer voor, net als baarmoederhalskanker, en screenen ze dus op een andere manier. Ik vind het heel prettig en ga eind dit jaar dus weer. Wat een verschil met Nederland, waar mijn huisarts meerdere malen zei het niet nodig te vinden.

  17. Ik snap je angst.. mijn moeder heeft het gehad, 2 collega’s zijn eraan overleden en 1 vriendin heeft het overleefd. Ik ben ook bang voor die dag dat je iets voelt.. en dan de medische molen in moet, moet dealen met alles wat er op je af komt. Ik hoop dat het mijn deur voorbijgaat.. er is teveel kanker in de kring van mijn geliefden.

  18. Goed van je. Je kan het maar beter weten, voor je vanalles gaat voelen wat er niet zit. Ik mag volgens mij ergens in mei weer voor de tweede sessie in de pletter. Niet leuk, maar wel belangrijk. Moet er niet aan denken dat ik borstkanker krijg, nog liever m’n been eraf zeg ik vaak. Sterkte!

  19. Bij het 2e bevolkingsonderzoek, moest nog 52 worden was er een keer vroeg bij, werd er ‘iets’ gevonden. Na een echo en een stereotactisch biopt bleek het een voorstadium van borstkanker te zijn. Niet te voelen zo,n 3,4 mm groot, na de operatie, waarbij later bleek dat alle foute cellen toevallig bij het biopt waren weggenomen nog 25 keer radiotherapie.
    De meningen over deze behandeling zijn verdeeld, een voorstadium word niet altijd kanker. Pas was er in t nieuws dat het Anthony van Leeuwenhoek en een Brits kankerinstituut een groot onderzoek gaan doen over hoe dit het beste te behandelen. Begrijp niet waarom Daniël den Hoed niet meedoet want daar speelt deze discussie ook.
    Ik ben er lichamelijk goed vanaf gekomen, m’n borst heeft een litteken maar die heb ik wel meer. Moet zeggen dat geestelijk een ander verhaal is maar dit heeft ook met ander lichamelijk gedoe te maken.
    Zeer begrijpelijk kliefje jou angsten, goed dat je het laat onderzoeken! Sterkte!

  20. 28 jaar geleden knobbeltje rechts (was toen 43 met 2 puberdochters). Mammografie gemaakt. Cyste. Wel een “kreeftje” links. Borstbesparende operatie, 35 bestralingen. Okselkliertoilet. 20 jaar geleden weer kalkspet. Amputatie. Geen reconstructie laten doen. Draag een losse prothese. Dit alles in Dijkzigt. Helaas hebben de bestralingen mijn kransslagaders aangetast wat geresulteerd heeft in stents en een bypass. Nog steeds eens in de 1,5 jaar een mammografie rechts. Is geen pretje maar voor het goede doel. Slik al 22 hartmedicatie en ben inmiddels 71. Maak mij soms meer zorgen over mijn rikketik dan over mijn enige borst. De dochters laten wel regelmatig een mammografie maken. Ik begrijp je angsten vooral omdat je dit heel vaak meemaakt in je werk. Sterkte gewenst. Lidy

  21. Tja… ik moet weer. Dringend. Eigenlijk een half jaar geleden al. Moet afspraak maken. Voorbelast qua genen (mijn moeder heeft borstkanker gehad) en ook enige vage klachten in de borstregio. Maar ik ben dus ook bang :-(

  22. ik mag volgende week weer onder die pletter, vind het allemaal wel meevallen maar tja heb dan ook al een paar keer eronder gezeten ivm borstkanker. maar blijft toch iedere keer weer super spannend en ben al meer als een week weer van de leg daarvoor. Hopelijk alles goed jij sterkte dus

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s