Mijn zoveelste leven

Mijn schoonmoeder die nogal alternatief is, gelooft onder andere dat je meerdere levens doorloopt. Ik schijn een oude ziel te zijn. (Zo voel ik me regelmatig in ieder geval wel, dus dat kan kloppen). Ik heb al veel levens achter de rug en ben bijna uitgeleerd, aldus SchoJu.

Máár, het is nóg erger: je kiest blijkbaar ook je nieuwe levens. Daar wil ik terecht komen. Lijkt me tof. Zoiets.

‘Right’ zei ik toen. ‘Denk je niet dat ik een meer kabbelend geheel had genomen dan? Zonder die bijzondere jeugd van mij en die echtgenoot met de losse handjes, de scherpe tong en de buitendepostpiesende piemel?’

Maar blijkbaar had ik nog een paar laatste lessen nodig en koos ik het leven dat ik nu heb.

Inclusief dwarse heup.

Kijk, op dat gebied heb ik inderdaad nog wel wat te leren. Als ik pijn heb en niet veel zelfstandig kan, dan móét ik wel hulp accepteren, hoe zuur dat ook is voor me.

Hulp vragen en ik is een zeer lastige combi. Ik vraag zelden of iemand me kan helpen. Ik moet echt tig interne drempels nemen alvorens ik iets aan een ander vraag. Simpele dingen zoals iets aangeven is al lastig voor me. Ik sta liever op en pak zelf die pot pindakaas, dan dat ik een tafelgenoot er om vraag.

Vorige week ook, ik had twee grote dozen koffie besteld en de bezorgmeneert had ze bij onze afwezigheid afgegeven bij een afhaaldepot een aantal straten verder. (Sowieso niet doen, nadenken voor andere mensen, kom gewoon een dag later terug. Als ik het leuk vind om te sjouwen met koffie, haal ik ze wel in de winkel tenslotte. Maar dat is voer voor een ander blogje). Vlam opperde zaterdag even langs te rijden met de auto om samen het pakket op te halen. Maar ik kan dan gewoon niet wachten, ik móét het zelf doen. Wat nou wachten tot iemand tijd heeft? En dus fietste ik met die belachelijk grote doos onder mijn snelbinders, zittend op het puntje van mijn zadel, naar huis. Alwaar ik dat onding ook nog vijf trappen op heb gesjouwd. Hijgend als een postpaard kwam ik boven.

Vanmorgen ook weer zo’n typisch Klivia dingetje: de afgelopen twee dagen was Vlam vrij en heeft hij me gezien de pijn en de onmogelijkheid draaiende bewegingen te maken met mijn linker been, naar mijn werk gebracht en weer opgehaald. Vandaag was hij weer aan de slag. ‘Hoe ga je naar je werk?’ werd mij zeer wantrouwend gevraagd. ‘Bel anders Laura even of ze je wil komen halen?’ (Die had het trouwens ook al aangeboden).

Ik was vanmorgen onderweg naar beneden en was écht voornemens een gulden middenweg te nemen door met bus en tram naar mijn werk te gaan.

Mislukt.

“Ineens” zat ik op de fiets.

Maar ik heb me ingehouden. In een slakkentempo ben ik, in mijn tweede versnelling, voornamelijk kracht zettend met mijn goeie been, naar de praktijk gefietst.

Wat nou hulp accepteren?

Als ik zo doorga, dan ben ik PVD over honderd jaar nog niet verlicht.

32 thoughts on “Mijn zoveelste leven

  1. Jouw schoonmoeder heeft gelijk.. je kiest je eigen leven en sommige hebben er al heel wat levens op zitten idd :)
    Het vervelende van die lessen die je maar niet wilt leren is, dat de lessen elke keer wat pittiger en moeilijker worden.. in jouw geval pijnlijker :P
    Dus er komt een moment (of een leven) dat je geen andere mogelijkheid hebt, dan hulp vragen. Maar of je tot dat moment wilt wachten ?
    ;)

  2. Ik noem dat bij mezelf altijd de peutermodus… ** selluf doen ** en als ik dan met heel veel pijn en moeite iets voor elkaar gekregen heb, staan de mensen om me heen hoofdschuddend te kijken. Ik heb mezelf echt moeten dwingen om hulp te vragen op de momenten dat ik het echt nodig heb…. Weet je, jij helpt ook heel veel mensen, zij vragen jou om hulp die je met liefde geeft….. en al die mensen willen jou ook heel graag helpen, als je het nodig hebt. Ze willen heel graag iets terugdoen voor jou….. Waarom mag dat niet van jou?

    Ik hoop dat je heup gauw bijtrekt en dat je van al die nare pijn af bent voor heel lang.

    Liefs!

      1. Ik vind altijd kunnen doen waar je zin in hebt (zeker als dat zetelhangen en geaaid worden is) en miauwen als je wil eten zo slecht nog niet maar oké dan :)

  3. Ik heb er niks mee hoor met die levens enzo…..maar t is wel leuk om over te filosoferen.

    Kleine tip van een mens dat ook met vallen en opstaan probeert om soms wat hulp te vragen.
    Ik doe het ook 100x liever zelf maar
    als ik iemand iets moet vragen bedenk dan voor ik het ga vragen dat een groot deel van de mensheid een goed gevoel krijgt als ze iets voor een ander kunnen betekenen.

    Soms helpt het ;)

    Sterkte en beterschap met je heup 🍀

  4. Ik geloof daar ook niet in, heb het ook wel eens gehoord. Ik kan daar ook heel kwaad om worden want welk kind kiest ouders die hen mishandelen..welke les moeten zij daar uit leren? Zweverige onzin…ennee sterkte met stoer doen😎😉

  5. Het stomme is, zelf zou je een vriendin voor gek verklaren als ze in jouw situatie zou doen wat jij nu doet. Maar voor jezelf….
    Ik ben precies zo helaas. Pas als het écht niet meer gaat (lees: stomweg echt niet langer dan een halve minuut rechtop kunnen staan) roep ik om assistentie. Hell, zelfs in het ziekenhuis haal ik liever zelf een glaasje water, slepend met infuusstandaard en al, dan een verpleegster die de hele dag de benen al onder haar gat uit rent, te roepen. En ik was net als jij gewoon (nouja… kuch) op die fiets gestapt.
    Zucht.
    Áls meerdere levens bestaan dan heb ik er ook nog wel een stuk of 20 nodig ;)
    (niet alleen hiervoor hoor, hahaha)

  6. Ik kan je laten weten dat ook als je wel hulp moet vragen dag in, dag uit, dat dat dan nog nooit went en gewoon heel onhandig en onpraktisch is. Ik leer er echt niet van, vast ook niet na tig levens :-) Dus doe maar niet meer je best, verlicht raak je nooit. Laat die levens lekker zitten, en leef lekker je eigenwijze leven nu :-) En heb je soms echt hulp nodig dan is dat gewoon geen hulp voor jou, maar goed voor diegene die zonodig hulp wil geven. Vertroeteld worden is soms natuurlijk wel oké, in jouw geval met glaasje wijn misschien.

  7. Hi Kliefje,

    Je lijkt me iemand met hersens ;-) je snapt toch wel dat je jezelf helemaal in de vernieling helpt op die manier. Hulp vragen is net zo simpel als tanden poetsen. Je moet het gewoon doen.

    Groetjes,

    Dorothé die aan één leven meer dan genoeg heeft

  8. Van 2 collega’s met een kind met autistische trekken hoorde ik dat beide kinderen eens tegen hun hadden gezegd dat ze hun moeders hadden gezien en gekozen toen ze nog niet geboren waren.
    En de kinderen herinnerden zich dingen van voor hun geboorte, ik vond het vreemd en fascinerend om te horen. Beide moeders waren geen zweverige types eerder erg praktisch en hielden van aanpakken.

  9. Ik heb eerder het gevoel dat het bij mij andersom is… Een jonge ziel in een oud lichaam. Mijn lichaam gaat gewoon door als ik kom te overlijden en mijn ziel neemt dan een paar levens vrij.

    Love As Always
    Di Mario

  10. En heb je Vlam al verteld dat je heel eigenwijs toch ging fietsen? Mijn eega zou uit z’n vel springen: Straks je ‘goeie’ been ook nog aan gort, pvd,
    En een heel klein beetje, echt een heeeeeel klein beetje gelijk zou die dan wel hebben, hoewel ik dat ook niet wil weten.

  11. Krijgen we dan nog meer levens, weer een herhaling van de rottigheid van nu.
    Voor jou nu al iets om dan toch meer hulp te accepteren, oeps. Hans

    ot, dank voor de felicitatie.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s