Ophemelblogje.

Maandag was ik op bezoek bij een vriendin. Op een gegeven moment kwam het gesprek op negatief schrijven over degene van wie je houdt. Zij was “gewaarschuwd” door iemand op haar eigen blog dat niet te doen omdat je er wel eens spijt van zou kunnen krijgen als diegene weg zou vallen.

Ik snap de gedachtegang erachter. Maar deel hem niet.

Ik blog regelmatig over de “tekortkomingen” van mijn man. Snurken, herrie maken, bellen, roken, nagels kluiven. Nou en? Hij hééft toch ook minder leuke kanten, net als ieder ander mens? En ik kán ‘m toch op zijn minst zo nu en dan achter het behang plakken? Hallo! We zijn getrouwd. We wonen inmiddels zes jaar samen. En we verschillen qua karakter als dag en nacht. Een relatie hebben gaat niet vanzelf. Het is water bij de wijn doen. Je eigen ik soms even parkeren. En de kunst is tussen die dingen door, óók nog dicht bij jezelf te blijven. Zeker in ons geval: we zijn allebei gevers namelijk. We zijn geneigd ons teveel aan te passen aan wat de ander belangrijk vindt. En doe je dat een periode teveel, dan gaat dat irriteren. Dan gaan we tenenlopen. En dan gaan we ineens als een gek afbakenen onze eigen plek weer opeisen.

Goddank hebben we zelden mot, maar als we het hebben, knettert het behoorlijk.

Maar meestal vullen we elkaar perfect aan.

Vlam heeft mij bijvoorbeeld geleerd geduldiger te zijn en om (af en toe) eens hulp te accepteren. Door hem is mijn zachte kant meer naar buiten gekomen. Hij heeft me mijn vertrouwen in het verschijnsel “man” weer teruggegeven. Hij heeft mijn dochter een vader en een normaal gezinsleven gegeven. Het is geweldig om te weten en te voelen dat er altijd iemand achter me staat. Dat heb ik nogal gemist in mijn leven voor hem. Het is zalig dat ik mezelf kan zijn. Dat iemand weet waarom ik soms reageer zoals ik reageer, snapt dat ik veel afbaken en kader en snel overprikkeld ben. En daar meestal ook rekening mee houdt. Die mijn soms bijzondere manier van coping begrijpt.

Ik op mijn beurt heb Vlams laatste restje “kakker” er in de afgelopen jaren uit gekregen. Het is niet leuk als je teveel pronkt. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Dat snapt hij nu. Vlam is veel rustiger geworden. Hij hoeft zich niet meer zo te bewijzen. Mensen vinden hem ook leuk als hij niet de hele avond rondjes geeft en trakteert. Dat was voor hem nogal een eyeopener. Ook het feit dat er vrouwen bestaan die -al gaan ze met een hele bus strippers op stap- nul komma nul de behoefte hebben om op ze te gaan zitten, was voor hem een verademing. Ze bestaan: betrouwbare vrouwen.

Maar mán wat is het saai als ik hier elke dag ga lopen ophemelen en adoreren, niet? Ik zou geen lezer overhouden als ik mijn blogjes zou vullen met tel-je-zegeningen flauwekul en slijmdruipende liefdesquotes. En terecht ook. Ik zou hier zelf ook niet meer komen. Niemand heeft een liefdesleven van alleen maar rozengeur en maneschijn.

En mensen die dat wél beweren, moet je echt serieus wantrouwen.

44 thoughts on “Ophemelblogje.

  1. Precies dat haha. Klinkt anders een beetje als: niets dan goeds over de doden. Ook zo vreemd. Ja ik snap dat je niet negatief over iemand bent op een uitvaart maar wat jij zegt: niemand is perfect. En bij alleen geslijm zou ik zeker afhaken.

  2. Oh ja, de waslijst met met mindere kanten van van lief zijn net zo groot als zijn waslijst over mijn mindere kanten. Maar wat daar tegenover staat van beide kanten is dat wij al meer dan dertig jaar gierend van de lach met elkaar de dag door kunnen nemen, dat wij er echt voor elkaar zijn als het leven harde klappen uitdeelt of als wij fouten maken. Wij zijn er voor elkaar. We zitten niet als een siamese tweeling aanelkaar, we hebben alletwee een eigen leven en eigen bezigheden en wij hoeven elkaar niet 24/7 aan elkaar te zitten.
    Het zou gek zijn om alleen de goede dingen te benoemen en nooit iets over frustraties en mindere eigenschappen te vertellen. Dus blijf maar komen met wat jij wil delen over alle kanten van wat jou beweegt, wat jij meemaakt. Voor zover ik kan beoordelen ben jij net zo eerlijk over hem als over jezelf!

  3. Leed verbroedert en ‘men’ leest graag over andermans woelige baren, das mijn ervaring in blogland. Toch probeer ik altijd objectief mijn t^genpartij weer te geven. Of dat nu een partner is of een goede vriendin met slechte kanten of gewoontes. Maar het blijft schrijven uit gevoel, anders wordt het een verhaal wat niet meer van mij is, doch slechts uit mijn Pen vloeit.

  4. Altijd rozengeur en maneschijn? Bestaat niet. Het leven deelt klappen uit en als je er dan, ondanks de minder goede eigenschappen van de ander toch voor elkaar kunt zijn, dan heet dat toch ‘liefde’?! Mooie post, kliefje!

  5. Door die humor van jou lees ik echt wel heen hoor. Op luchtige wijze je dagelijkse irritaties opschrijven vind ik ook wat anders dan iemand tot de grond toe affakkelen.
    Dat heb ik jou nog nooit zien doen 😊

  6. Zo is het Klief. Ik vind mensen die altijd vol lof over hun partner praten eigenlijk niet geloofwaardig. Nou ja….behalve als het in de eerste maanden van een relatie is. 😉

  7. Jouw manier van schrijven is juist zo herkenbaar .Het zou belachelijk zijn om te doen of altijd alles geweldig is en je je nooit ergens aan ergert .Ik heb een schat van een man maar heb ook regelmatig moordneigingen ,en nee daar voel ik me lekker niet schuldig over .Gewoon blijven schrijven zo je nu doet en dat je dat blijft doen twijfel ik niet aan !

  8. Daarom lees ik je blog zo graag , juist omdat herkenbare en vooral dat ik er om kan lachen.
    Heerlijk om die ergernissen te lezen.
    Man en ik hebben kennen ook ergernissen naar elkaar , die kunnen we zo uitvergroten dat het slot van het liedje is dat we er om lachen.

  9. Als iets me niet bevalt aan m’n man vertel ik dat tegen hem en niet tegen anderen. Ook niet op m’n blog. Ophemelen is er al helemaal niet bij, haha, ik kijk wel uit. Mezelf hemel ik tenslotte ook nooit op.
    Heerlijk blog!

  10. Eren wie de eer toekomt. Ja soms hemel ik mijn man wel op. Laatst nog omdat hij eigenhandig ons hele huis verbouwt en ik ontzettend trots ben op hem. Soms zou ik hem wel achter behang willen plakken! Tja waarschijnlijk is er om die reden geen behang te vinden in ons huis. Wat zou het saai zijn zeg een leven zonder troubles. Ik geniet van je stukken!

  11. Belangrijk is over wat je schrijft ook bekend is bij je partner, dan weet hij ook wat je schrijft.
    Dat is heel anders dan achter zijn rug om, dat is namelijk killing. Hans

  12. je hebt helemaal gelijk…. en ook al had je dat niet in mijn visie… maakt niet uit..

    Blijf lekker zoals je bent….daar is Vlam immers head over heals voor gevallen… hij zou niet willen dat jij verandert toh?

  13. Koek, ei, rozengeur, maneschijn… alleen maar dat wordt saai op de duur toch? Ik ben juist blij dat jouw blog niet zo’n zuurstokroze en suikerzoet geheel is waarvan het glazuur van je tanden springt, maar ook de andere kant laat zien. Veel eerlijker. En nooit gemeen want dat is dan weer wel belangrijk.
    Die mensen met een perfect leven geloof ik ook niet.
    Ik tel heel erg graag mijn zegeningen maar soms gewoon even niet!
    (En nu ga ik even een rol behang zoeken :))

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s