We zijn dus echt officieel dinosauriërs.

Vanavond, tijdens het eten, kwam het op de Gouden Gids.

Ik vertelde Jill dat Vlam met een opgerolde “Allerhande” een vlieg die op mijn hand zat, had doodgeslagen. Best wel hard ook. Ik gaf hem als suggestie volgende keer de Gouden Gids te gebruiken want daarmee kon hij nóg harder meppen.

‘De Gouden Gids?? Wat is dát nou weer?’ vroeg Jill.

Wij legden uit dat in het verleden, in het Krijt ongeveer, er dikke boeken bestonden, zo ongeveer als een telefoongids, waarin je alle bedrijven uit de regio kon terugvinden. Zocht je een bakker, supermarkt, vishandel of wat dan ook, ze er stonden er allemaal in vermeld.

‘Ho, wacht even; telefoongids? Huh?’

We legden geduldig uit dat je in die boeken de telefoonnummers van iedereen uit de streek of de stad kon terugvinden. Die vaste nummers, die niemand meer heeft. Dus moest je de familie Jansen uit Maastricht hebben, dan had je het boek van Limburg nodig. En moest je bladeren naar de ‘J’ en dan de juiste personen eruit pikken. Op voorletter ging het dan. Wilde je alle telefoonboeken van Nederland hebben, dan moest je een flinke plek in je boekenkast (die houten dingen die in het streekmuseum te vinden zijn) uitruimen.

Of je belde. Naar een servicenummer. En dan kreeg je een heuse levende mevrouw aan de telefoon, die goedemorgen zei en heel aardig was en beleefd en vrolijk vroeg waarmee ze je van dienst kon zijn. En die zocht dan het betreffende telefoonnummer voor je op.

Jill viel bijkans flauw.

We gingen nog een stapje verder.

We vertelden haar dat je ook kon bellen naar 003 en dan kreeg je een bandje. En daarop was het weer ingesproken. ‘Vanuit het Westen vanmiddag kans op buien. De wind trekt langs de kust aan tot windkracht zes. ’s Avonds vanuit het zuiden kans op opklaringen’. Superhandig.

Jill moest aan de zuurstof.

We noemden ook nog 002. Als je dat belde dan kreeg je een bandje waarop iemand zei: ‘bij de volgende toon is het twaalf uur, zes minuten en vierentwintig seconden’.

“Waarom zou je daar in vredesnaam naartoe bellen?’ aldus het wicht.

(Jill was echt in shock inmiddels).

‘Omdat vroeger wel eens de batterij van je klok of horloge leeg kon gaan en dan kon je nergens op wat voor manier dan ook, te weten komen hoe laat het was. Je had geen computers of smartphones die automatisch op de juiste tijd weer aanfloepten’.

En toen ging bij haar echt het licht uit.

Logisch ook.

Ik kan het zelf bijna niet meer geloven…

56 thoughts on “We zijn dus echt officieel dinosauriërs.

  1. Ik kwam niet meer bij!
    En erg genoeg weet ik het ook nog. Heb je haar ook verteld dat er geen navigatie bestond? En we daarvoor wegenkaarten en stratenboeken hadden? Als ze dat weet blijft ze er helemaal in denk ik. ;-)

  2. Hahahahaha…. ik kan me nog herinneren dat mijn jongens me ooit vroegen wat wij vroeger op de computer voor spelletjes speelden… Toen ik vertelde dat we geen computer hadden en geen televisie (en geen nintendo) waren ze verbijsterd… ‘Maar wat deden jullie dan de hele dag???’ Nou ja, wij werden naar buiten gestuurd en we kwamen pas weer binnen als het etenstijd was….. Ik heb ze nog nooit zo verbijsterd gezien… heerlijk!
    Maar bovenstaande is ook herkenbaar…. leuk! (Had je het vlugzout nog binnen bereik staan??)

    1. Dat moet dan echt lang geleden zijn 😉 Ik ben 47, mijn ouders hadden al tv toen ik geboren werd en toen broer en ik in de 5e klas van de lagere school zaten kregen we samen een atari spelcomputer die toen ook superhip was. Overigens speelden we ook heel veel buiten maar dat deden en doen mijn kinderen ook nog.

  3. Klief wat denk je van telefooncel? Ook zoiets uit het jaar kruik.
    En dan ook een rij wachtende.
    Ja echt is niet te geloven eigenlijk.

  4. En bij het postkantoor of bank aanschuiven om tijdens kantooruren je giro-betaal-kaart om te zetten in cash geld. Ik had 20 blauwe kaarten voor een maximum van 200 gulden per kaart en uitzonderlijk ook twee oranje kaarten voor het onmogelijk bedrag van 500 gulden.

    1. Ja, die ken ik nog. En dat je die dan uitgeschreven had, maar dat het zo lang duurde dat ze verwerkt waren, dat je ze vergeten was. En dan werden ze ineens afgeschreven… Blut!

  5. 0900-8002 – voor de tijd
    0900-8003 – voor het weer
    1888 – voor nummerinformatie
    Het bestaat allemaal nog steeds :-p
    (en geloof het of niet, ik gebruik de tijd nog af en toe, en nummerinfo zelfs zeer regelmatig..!)

  6. En de elektrische typemachine is een printer waar je tekst direct uitkomt😂. Maar alles komt terug, mijn wicht van 22 heeft een platenspeler en koopt LP’s en een e-reader vindt ze niets. Er is dus dus nog hoop😊

  7. De Gouden Gids, ja dan ga je ver terug, dan nog geen mobiel.
    Hoop dat ze nu begrijpt dat je best veel moet doen om om teschakelen naar het digitale tijdperk

  8. Mijn grootvader had naar verluidt de snelste aller postduiven. Ze waren zelfs sneller dan de rooksignalen van zijn buurman.
    En ach, de telefoongids – die hier de Witte Gids heet – wordt in onze regio nog steeds jaarlijks bezorgd. Hij wordt elk jaar dunner en dunner…

  9. Ik heb laatst een ouderwetse typemachine gekocht. De dochter was verbijsterd toen ik uitlegde dat je vroeger op die manier brieven kon typen. Hahahaha!

  10. En er was ook een nummer dat je kon bellen, de geinlijn, dan kreeg je een mop te horen van Max Tailleur. Mochten mijn zus en ik altijd doen als we bij opa en oma op bezoek waren.

  11. *dikke vette grijns*
    Hier ook rologende kinderen bij dit soort zaken.
    “Moest je een werkstuk met de hand schrijven???”
    “Hoe wist je dan welke trein je moest nemen als je geen app had?”
    “Had jij geen mobiel?? Wat zielig! Hè, hoe bedoel je – die bestond nog niet?”

  12. Ik heb in 1970 maanden bij de Gouden Gids gewerkt. Bakken vol met langwerpige kaarten waarop de betalingen per telefoonnummer werden bijgehouden.

  13. Hahaha fantastisch! :D Die 002 en 003 nummers kende ik ook niet trouwens. Ik had het er laatst nog over met Jimmy, dat het bijna ongelofelijk is dat we vroeger nog geen mobiel en computer hadden. Dat we tv keken op zo een gigantische kast en ik op mijn eerste computer nog typte in een blauw scherm. Mijn eerste mobiel toen ik 16 was en dat ik nummers in het telefoonboek opzocht. Echt bizar zo snel gaan de ontwikkelingen.

  14. Ja, grappig eigenlijk. Hoe snel de tijden zijn veranderd. Moet je je voorstellen op het moment dat het internet nu dagenlang zou uitvallen. Hoeveel mensen zouden dat overleven ;-)

  15. Toen ik vertelde dat wij thuis geen tv hadden, werd er al ongelovig gekeken, toen ik daarna vertelde dat de eerste tv die er kwam een zwart-wit tv was, vroeg onze oudste van vijf jaar: “was alles op de wereld dan toen ook zwart-wit. Is kleur pas later uitgevonden, want jouw babyfoto is ook zwart-wit?

  16. Haha en dan heb je haar niet eens verteld dat de telefoon slechts 1 toestel was, die vast zat met een snoertje en die in de woonkamer stond. Dus dat je alleen daar kon bellen!!

  17. Wij hadden geen telefoon, wel iemand verderop in de straat. We hadden een ‘vakantie’ baantje (aardbeien plukken op niet stichtelijke tijden) maar goed je verdiende wat. Als de boer ons dan nodig had dan belde hij die mensen, tante Diene rende dan door de straat naar ons, dan rende je mee terug en dan kreeg je per telefoon te horen wanneer je moest werken. Ook Opa en Oma belde deze aardige buren als ze ons nodig hadden. En het gekke is dat tante Diene dat helemaal niet erg vond. Onbegrijpelijk als je er nu over na denkt….

  18. Postcode-gids, ook zo’n dikke…..en na een paar jaar liep je achter als je de laatste aanvulling niet had.
    Ik geloof dat je ook een telefoonnummer kon bellen en dan maximaal drie postcode’s kon opvragen, handig als je kerstkaarten zat te schrijven :-)

  19. Haha, de gouden gids ken ik nog wel. Niet te geloven dat we vroeger gewoon nog in frank rekenden (in België tenminste) en naar de sprekende klok belden om te weten hoe laat het was. En dan die frustratie als je videocassette kapot ging bij het terugspoelenen door een slechte videospeler. Allemaal geneugten die de jeugd van tegenwoordig zich niet meer kan voorstellen :-)

  20. Typen op een stencil en “afdrukken” op een stencilmachine. Fouten op het stencil verbeteren met rode lak, wat een crime was. Mocht eigenlijk ook niet, stencils moesten foutloos worden getypt.
    Witte correctielak (typex) en een flesje verdunner. Of een wit poederpapiertje.

  21. Wat een bijzonder herkenbaar leuk logje.
    Ik weet nog een verhaal dat een paar tuinders geen klok konden kijken en dat probeerden te verdoezelen. Was hilarisch!

  22. De Gouden Gids, stond Katja Schuurman daar niet op?
    Volgende keer misschien vertellen over muziek; dat we dat luisterden op een walkman (met een cassettebandje waar je zelf liedjes op had opgenomen) en later op een discman.

  23. Geen afstandsbediening in mijn jeugd. Wilde je een andere zender (slechts 3 keuzes) dan moest je naar de tv lopen en een zware knop omdraaien. Nostalgie, heerlijk.

  24. Dat herinner ik me allemaal nog heel erg goed :-)
    En wou je iemand bellen (bij een bedrijf), dan moest je een paar straten verder naar een telefooncel

  25. De eerste tv bij ons thuis kwam er pas toen ik een jaar of 8 was, een tweedehands zwartwitding met een losse antenne, dus dat was elke avond net zo lang schuiven tot we iets meer zagen dan alleen sneeuw. Op Nederland 1 of 2, meer was er niet (en bij heel goed weer wel eens een vage blik op een Vlaamse zender, geloof ik).
    En meer dan 5 minuten kindertv per dag was er niet! Na Paulus de Boskabouter, de Bereboot of de Fabeltjeskrant was het klaar. Ohja en op zondag was er soms ook wel wat, dan gingen we Stuif es in kijken bij mijn oma.
    En toen man en ik ruim 30 jaar geleden verkering kregen, had hij wat op dat moment het neusje van de zalm was: een heuse Atari spelcomputer van wel 64 kB! Wow. Het gemiddelde mailtje is tegenwoordig groter van omvang :)
    Telefoon hadden we ook niet, bij noodgevallen de buren wel. Dus als buuf achterom kwam lopen om te zeggen dat er telefoon was, begon iedereen meteen te bibberen want dan was er iets echt serieus aan de hand!

    Onze kinderen kijken verbijsterd als je zoiets vertelt. En na 2 minuten is het ook weer klaar. Jaaaaa hoooor pap & mam, nu weten we het wel weer met die middeleeuwen van jullie! :)))

  26. Dat 003 werd tijdens de Duitse bezetting ingevoerd. Die bezetters bedenken nog eens is. Napoleon het bevolkingsregister en de Duitsers het telefonische weerbericht. Mijn grootvader zat tijdens de Duitse bezetting gevangen. Hij wist bij thuiskomst niets van zo’n ingeblikte mevrouw. Maar hij vond het wel handig dat hij haar kon bellen. Jarenlang heeft hij tot grote hilariteit van zijn kinderen de mevrouw na afloop van het weerbericht bedankt.

  27. Wat dacht je van zelf muziek opnemen op vrijdagmiddag als de top 40 werd uitgezonden door Veronica?
    Klaarzitten bij de radio cassette recorder met je vinger op de knop en die snel indrukken als je het begin van een mooi liedje hoorde? En dan altijd kwekte de dj er op het einde wel doorheen en dus eindigde je met een bandje vol abrupt afgebroken nummers. En datzelfde erdoorheen gekwek werd zo gewoon dat je het miste als je het liedje weer hoorde bij Ad Vissers Topop Yeahh. Zie Penny de Jager nog voor me met haar flapperende lappen.
    Of dat je thuisbleef omdat bijvoorbeeld Miami Vice, Dynastie en Dallas op de televisie kwam. Kan me ook nog herinneren dat er een keer een woensdagmiddag was die Amerikaanse televisie uitzond. Ofwel, commerciële tv en dat je vol verbazing keek naar de commercials tijdens de onderbrekingen.
    Ook een leuke, het vliegtuiggeluid wanneer je inbelde om het internet op te gaan, en per minuut betalen.

    Je ziet wel, veel herinneringen komen boven door je blog, lekker!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s