Kinderparadijs

In De Boernkinkel, het hotel in Hoenderloo, waar wij begin deze week verbleven, was welgeteld één kind. Wat ik persoonlijk meer dan prima vond. Ik mijd namelijk kinderrijke plaatsen als het even kan.

Om die reden zaten we dan ook -zeer weloverwogen uitgekozen- daar en niet bij de Valk om de hoek.

Ik ben zelf allang uit de kinderfase met mijn dochter van 17 maar toen ik nog wél tot aan mijn nek in de luiers en speelgoed enweetikveelwat zat, was ik nooit een echte “moedermoeder”. Zo eentje die alles dat kinderen aangaat, leuk vindt. Die spontaan de halve klas uitnodigde om pannenkoeken te komen eten en smolt van kiekjes van andermans kroost. Die zich vrijwillig opgaf om activiteiten op school te doen. Ten eerste had ik het te druk met alleenstaande moeder zijn en werken en studeren, maar zelfs als ik wel de tijd had gehad > dank je de koekoek. Ik liet dat geknutsel en zoeken naar luizen en voorlezen graag over aan moeders die wél dat liefdevolle en geduldige en overkoepelende moedergen hadden.

Ik vind namelijk niet alle kinderen leuk en aandoenlijk. Het gros maakt mij bloed- en bloednerveus. Sterker nog: ik vind veel kinderen stom.

Omdat ze dweilen over de grond, omdat ze met hun schoenen op banken en stoelen lopen, omdat ze dreinen en omdat ze -met stip op irritatienummer één- veelal teveel decibellen produceren. Mijn poezelige oren houden niet van herrie.

En ik neem het die kids niet persoonlijk kwalijk, ik geef de “schuld” aan de ouders. Gebrek aan inlevingsvermogen ten aanzien van andere mensen. ‘Nee sorry, het komt misschien als een donderslag bij heldere hemel, maar niet iedereen is gecharmeerd van uw bloedje’. Maar het is vaak ook pure laksheid, wegens te druk met zichzelf.

Op onze laatste dag was er zo’n stel. Kindje van een jaar of drie. En dan gaan ze ontbijten en wat nemen ze mee om hun zoontje rustig te houden? Een brandweerauto (!) Met sirene. Dat je dan op de relatief vroege morgen in alle rust van je kopje thee zit te genieten en dat de tatu tatu tatu’s je door de trommelvliezen worden geperst. NIET tof. En waarom ook? Waarom geen zalige rustige kleurpotloden? Een fijn stil knuffelbeest?

Goddank ontbeten wij in een ander vertrek en viel het geluid nog mee, want anders had ik er absoluut wat van gezegd.

SchoJu en ik zaten aan onze koffie, hadden net de nota gevraagd, en toen verzonnen die ouders wat anders.

Zoonlief werd aangemoedigd heen en weer te gaan rennen. In een ontbijtzaal. Met een houten vloer. Van zeer geringe afmetingen. Fijn tussen de tafeltjes door. ‘Ga maar hoor, ren maar naar het buffet!’. En hem dan terugroepen. En gaan zitten juichen en hem complimenteren met zijn snelle tijd. ‘Whoehoe! Maar dát heb je goed gedaan zeg!’…

Wat de hel mankeert die mensen?

Even de straat oversteken en dan heb je daar 5400 hectare natuur. Waar niemand last heeft van wat gegil en geren.

Ik was in ieder geval weg.

Als de brandweer.

51 thoughts on “Kinderparadijs

  1. Ha, ha, ik zit even op de bank voordat de storm hier losbarst , want zoon en kleinkindjes komen.
    Ze gillen niet , heerlijk , dat zie ik anders om me heen , maar na een dag zit ik ‘s-avonds , uitgeteld maar wel voldaan , op de bank.
    Wacht maar tot Jill een zoon of dochter heeft over -tig jaren.
    O , ja we laten ze vandaag rennen in het bos . Dankzij de weergoden.

  2. Ik als moeder van drie en juf (in ruste) maak vaak het grapje, ik heb een hekel aan kinderen. Precies om dezelfde redenen die jij opnoemt. Ik kijk ook reikhalzend uit naar vakantie buiten het seizoen om😊

  3. Ik zorgde altijd voor sticker plakboeken en inderdaad kleurpotloden en andere dingen zodat ze stil bleven en rennen mocht van mij al helemaal niet. Ze moesten gewoon luisteren als we ergens anders naartoe gingen en zeker niet aan andermans spullen zitten.

  4. Ik was wel zo’n typische moedermoeder, althans voor een groot deel, maar nu zoonlief vijftien is vind ik de meeste kinderen alleen op plaatjes of filmpjes leuk. Die kun je uitzetten. Dat geldt ook voor bezoek mét kinderen: leuk als je komt, maar nog leuker als je gaat.
    En inderdaad….meestal komt het door de ouderen die bij het kroost horen!

  5. 😂😂😂 mijn stuiterbal mag ABSOLUUT niet heen en weer rennen in wat voor restaurant ook. Of geluidsproducerend speelgoed mee. Hij produceert zelf al genoeg lawaai..
    Maar ik zal het niet zo snel meer op ouderlijk onvermogen gooien sinds ik kennis heb gemaakt met onze jongste en al zijn ‘dingetjes’.

    Oh, en het moeder-moeder ding heb ik veel gedaan en doe ik nog steeds. Lol in en juist omdat ik dus niet zo snel meer iemand een klier zal vinden (want er zit altijd wat achter) krijg ik vaak… u snapt het.

    Desalniettemin zou ik deze ouders via hun kind vriendelijk gevraagd hebben hier NU mee op te houden. Tsk..

  6. Stuiterballen …nee gelukkig niet
    Met een moeder/oma die slecht tegen herrie kan ,waren mijn kinderen gewoon rustig en rennen deden ze buiten
    Mijn kleinkinderen hebben ouders die uit het zelfde hout zijn gesneden Gillen doen we niet en rennen doe je buiten.
    Heel fijn daar kan je tenminste iets mee gaan eten.En die gillende kinderen daar heb ik heel bruine ogen voor en ik zeg nog niks meestal helpt het En anders .. tja

  7. Blij om dit te lezen want ik voel me weleens een heel onaardig mens .Ik vind kinderen helemaal niet zo leuk en al helemaal niet als ze zo druk zijn en constant aandacht moeten .Had ik ook nog een kleinzoon met adhd en als die een weekend geweest was kon je me opdweilen . Ook nooit last gehad van het lege nest syndroom,ik vond mijn vrijheid heerlijk
    Fijn weekend,Elisabeth

  8. Jouw stukje is voor mij een feest der herkenning!!! Ik mis ook dat moedergen!! Ik ben dol op mijn eigen kinderen, mits ze niet schreeuwen en dreinen. En dat is maar goed ook want ik heb 3 exemplaren voortgebracht. Ze worden groot nu dus ik kan hun vriendjes en vriendinnetjes ook beter handelen….maar toen ze nog klein waren en altijd een hele rits van die kleine vriendjes en vriendinnetjes op sleeptouw hadden heb ik regelmatig overwogen me te verstoppen in de kast. Want ik ben ook zo’n mens wat niet ieder kind leuk vindt. Ik begrijp het gegil en de herrie niet als ze spelen en ik wil er ook geen moeite voor doen het wel te begrijpen. En ik begrijp het ook niet als ze in een restaurant niet gewoon aan tafel kunnen blijven zitten. Ga als ouders dan met je kids naar een kindvriendelijk restaurant óf ga gewoon lekker met zn tweetjes en laat je kinderen pannenkoeken eten….thuis met een leukbetaalde oppas die wel het talent heeft met schreeuwers om te gaan en het zelfs leuk vinden!

  9. Jeetje ben ik dan de enige die kinderen leuk vindt en er zelfs haar beroep van heeft gemaakt?
    En het kan nog erger ik heb er zelf vijf , ben een echte moederkloek en de kinderen noemen me moeder de gans ;)

  10. 😂😂 heel grappig! En zó herkenbaar. Wij hebben nu zelfs een vakantie geboekt in een heeeeel kleinschalig agriturismo (2 huizen). Ik ben klaar met gegil, bommetjes en gedrein van andermans kinderen. Als er in de omschrijving staat ‘kinderbadje aanwezig’, klik ik vlug door naar een andere site.
    Gelukkig heb ik er beroepsmatig geen last van. Als juf vind ik de meeste kinderen wel leuk. Maar ja… Ik geef in de klas dan ook duidelijk de grenzen aan. Dus natuurlijk zijn ze dan te behappen.
    Verder snap ik die moeders met een instagramaccount helemaal niet als ze er alleen maar foto’s van hun kinderen opzetten. Ik volg hen en niet hun kinderen, toch? En wat te denken van de profielfoto van hun whats app account als ze niet zichzelf maar hun kind afgebeeld hebben 😱 Hoe raar zou het zijn als mijn zoon of dochter niet zichzelf maar hun moeder als afbeelding plaatsen? En het gekke is….. ik durf het ze niet te vertellen… ze snappen me waarschijnlijk toch niet. Want ik ben geen moedermoeder en zij wel. Het belangrijkste is wel… ik houd ziels maar dan ook zielsveel van mijn kinderen. En dat is het enige wat telt…

    1. Die voorbeelden die jij noemt, verbazen me ook. Er zijn echt vrouwen die léven voor hun kinderen en het over niks anders kunnen hebben. Prima. Maar niks voor mij.
      En je laatste zin? WAAR!

  11. Hier ook op hetzelfde niveau, ben zo blij dat hij 17 is en een lief en vriendjes boven zijn moeder kiest…ik ga door een vuur voor mijn zoon en zie die dood graag maar voel me niet geamputeerd als hij er niet is en met andere kids heb ik niks, maar dan ook niks. Ik hou mijn hart vast voor kleinkinderen, ben niet van plan om de oppas grootouder te worden :-)

    1. Daar moet ik dus ook niet aan denken. Bij calamiteiten of als Jill eens een weekendje weg zou willen prima, maar op vaste basis, op vaste dagen? Neh. Als ik dat had gewild, had ik zelf wel meer nageslacht gehad ;)

  12. Zelfs van het lezen van je blogje krijg ik al rode vlekken,ook ik ben geen moedermoeder, ondanks dat ik er 4 heb..😎ff voor de duidelijkheid: de laatste 2 zijn een tweeling!! Toen ze jong waren zeiden ze vaak..Mama je bent zo streng..en dat schort er tegenwoordig aan! Luustern motn ze🙃 (goh ik ben ontlurkt)

  13. Daarom wil ik dus niet kamperen. Overdag herrie van kinderen, in de avond van hun ouders die heel ‘gezellig’ luidruchtig tot diep in de nacht zitten te borrelen. Ik trek dat niet. Ik heb overigens wel dat moedergen, maar dan op mijn manier. Vriendjes van mijn kinderen kwamen liefst bij ons spelen. Vond ik meestal heel gezellig, al was ik ook weleens blij als het bij een ander was. En toen mijn zoons pubers werden zaten hun vrienden vaak eerst een tijdje met mij bij te kletsen voordat ze naar zoons gingen. Ok, ben een praatmoeder :-)

  14. Nee zo’n knutsel-geturmoedermoeder was ik ook niet. Ik heb het altijd wel op me genomen om als taxi te fungeren zodat ze met anderen mee kon. Zelfs een keer een moeder van haar vriendinnetje “betaald” om mee naar de Efteling te gaan. Die moeder had het niet breed en we hebben het ook open besproken. Beiden blij.

    Het leuke is dat mijn dochter vanaf kind altijd kleinere kinderen aantrok en ook haar beroep van heeft gemaakt, ruim 10 jaar werkte ze in een creche, en nog steeds maken kinderen nog steeds contact met haar waar we ook zijn.

  15. Het is een feest zoals jij het beschrijft. Ik denk dat het ouders zijn die door-de-weeks geen tijd hebben zich met hun zoontje te bemoeien en dit in het weekend willen inhalen. Ik nam altijd kleurplaten (Disney!) en stiften mee. En als Roos begon te krijsen, stopte ik er wat te eten in (-:

  16. Denk wel dat ik onder het type knutsel, voorlees ed moeder hoor.
    Vaak en veel gedaan, hele themahoeken ontworpen in de kleuterklas, poppenkast spelen en noem het maar op.
    Maar ik houd wel van regels, en de meeste kinderen vinden het heerlijk dat ze precies weten waar de grenzen liggen. Natuurlijk wordt er wel een geprobeerd die grens te verleggen maar meestal bleef ze daar waar ze was.
    Ook ik gruwel van tussen tafeltjes doorrennende schreeuwende kinderen met en zonder luidruchtig speelgoed.
    Ga met je kroost naar een kindvriendelijk restaurant waar het geen uren aan tafel hoeft te zitten of zorg voor oppas en ga voor quality-time met de partner en anders blijf lekker thuis!

  17. Ow wat rete-irritant zeg, van die ouders die hun kind laten rondrennen door een ontbijtzaaltje. Inderdaad, wat mankeert die mensen. Laatst in het vliegtuig zat schuin achter mij zo´n moeder met een stemvolume concertzaal met een dochtertje van 2 ofzo. Ten eerste sprak ze tegen dat meisje alsof ze debiel was (grrrrr) en ten tweede kwam er allemaal van die onzin uit (onder andere ¨ooooooow snél snél doe je gordel om anders wordt de stewardess booooooos¨.) Zo´n vrouw waarvan je denkt, prima en leuk dat je je kind vermaakt maar doe dat even op een ander geluidsniveau en praat niet zo raar tegen je kind. Ik zit dan met kromme tenen en rollende ogen… Het was gelukkig maar anderhalf uur vliegen…

  18. Het verhaal begon zo opgewekt met slechts een kind. En dan kan dat ene kind toch nog de hele boel verstjieren.
    Trouwens, op de website van dat hotel staat ‘kids for free’ niet ‘kids free’, da’s heel wat anders. En ze hebben twee familiekamers voor maximaal vier personen per kamer. Wat moet ik me daar bij voorstellen, ik en mijn schoonmoeder en twee bejaarde ooms, of twee ouders met twee kinderen?
    Nou ja, enfin, ’t was ook maar een ontbijtje, dus dat viel nog wel mee, toch? Jullie uitje was goed geslaagd en daar gaat het om.
    Wat de pointe van je blog betreft: je hebt helemaal gelijk.
    Fijn weekend!

  19. Heel herkenbaar, maar wee je gebeente als je er iets van durft te zeggen. Je bent bijna verplicht andermans kinderen leuk te vinden. Maar ik denk wel dat dit typisch iets Nederlands is. In de buitenlanden waar is was (Frankrijk, Duitsland, Spanje) zag ik veel kinderen keurig aan tafel zitten en vooral niet schreeuwen en rennen. Heb wel eens een interview gelezen met buitenlandse ouders die hun verbazing uitspraken over de “opvoeding” van kinderen hier. Bizar ook hoe die ouders dat kind aanmoedigen om maar te gaan rennen……

  20. Grappig dat bijna iedereen het met je eens is. Jammer genoeg bereik je met je stuk niet die monsterlijke ouders. Zal vast ook niet je doel zijn maar ergens hoop ik dat er een ouder ( of 2 of 3) bij zit die denkt: Goh mijn bloedjes kunnen best eens irritant zijn voor een ander…

  21. Met stip op nr 1 van mijn irritatielijstje hoor! Thank God zijn vorig jaar de achterburen verhuisd met hun 3 altijd gillende kinderen. Wát een drama was dat. En op donderdag paste oma altijd op… Toen één van die koters al een kwartier zeurend en jengelend liep te janken in de achtertuin (die strak aan mijn achtertuin grenst) heb ik gezegd: zo en nu gaan we maar binnen janken, waarop oma warempel met het kind naar binnen ging. Pfffft…..

  22. Hahaha wat heerlijk weer. Precies daarom ga ik dus niet met mijn kinderen naar een restaurant. Eerst moeten ze zich fatsoenlijk weten te gedragen. Ik ga vandaag een kinderfeestje met jongen. Kanonnen, ik dacht dat die van mij een hoop herrie produceren maar die zijn hier echt niks bij. Ik lig met oorsuizingen op de bank…

  23. Hahaha, wat een herkenbare situatie (ooit in een pannenkoekenrestaurant). Zo’n vader die ik hoor zeggen: ‘Gaan jullie maar lekker rondjes rennen hoor’. Dus ik steek m’n voet uit, rondrennend kind languit en tand vet door z’n lip. Dat werd de dokterspost…. Ben geen kinderhater maar moeder van eveneens 2 stuiterballen die een bloedhekel heeft aan ouders die het allemaal maar lekker los laten zodat ze zelf nog even rustig een wijntje kunnen wegtikken.

  24. Als je met je kinderen uit bent, hoor je ze er ook op te wijzen dat er andere mensen zijn.
    Doe je eerst een flinke boswandeling met ze, zijn ze lekker rustig.
    Als ze gaan dreinen en janken, dan krijg ik ook de P erin. Hans

  25. Heel herkenbaar :) Ik ben regelmatig weggegaan ergens wegens overlast van kinderen. Hier in Colombia houdt iedereen van lawaai, jong en oud, en soms is dat echt wel mega irritant.

  26. Ik ben het helemaal met je eens. Sommige ouders zou je met liefde achter het behang plakken…
    In Leeuwarden was de Passion. Voor een winkel stonden bloembakken en moeders hadden hun kinderen in de bloembakken geparkeerd omdat ze anders de optocht niet konden zien. Toen de winkelier er wat van zei, gingen de dames tekeer! Dan “had hij de bloembakken maar weg moeten halen”…….
    Hoezo?!? Als je kinderen op visite krijgt schroef je toch ook de vensterbanken niet uit je kozijnen, als je niet wilt dat kinderen er in gaan staan?!? Bloembakken: bak voor bloemen! Hoe moeilijk kan het zijn?

  27. Zelf heb ik geen kinderen, want niet gewenst. Je kunt dus stellen dat ik blij ben dat ik ze niet heb.
    (‘Je weet niet wat je mist,’ hoor ik vaak. ‘Nee, klopt, dat weet ik niet, en dat wil ik graag zo houden.’)
    Ik heb ook helemaal niks met andermans kinderen – is ook strafbaar trouwens – zelfs de kinderen van mijn zus vind ik niks, en die zijn al in de twintig. Maar dat terzijde.
    Ook goede vrienden (m/v) die mij trots een foto laten zien van hun eerste frommeltje hoeven niet te rekenen op een enthousiaste reactie. Als ik een goeie dag heb, en dus een milde bui, kom ik niet verder dan: “Tja, ‘t is nog een beetje te vroeg om daar iets van te zeggen he.”
    Denk nu niet dat ik een heuse kinder-hater ben, zo erg is het echt niet, maar, grrr, hoe zal ik ‘t zeggen, ik heb er gewoon niks mee. Klaar.
    Wat mij echter wel mateloos irriteert, zijn kinderen die alsmaar lawaai maken.
    Waarom moeten ze altijd krijsen als ze plezier hebben? Altijd gillen als ze met elkaar communiceren?
    En rennen, dat moeten ze, om mij onduidelijke redenen, ook voortdurend. Maar het kan allemaal nog erger: lawaai-kinderen met herrie-speelgoed! Ik doe, als voorbeeld, even een lijstje van mijn ergernis top 5
    1.Fluitjes
    2.Star Trek-achtige pistooltjes/geweertjes met electronisch jankgeluid.
    3.Autootjes met levensechte sirene
    4.Trommeltjes
    5.Herrie-wieltjes (zo’n plasic wieltje aan een stokje die rammelt en rinkelt zodra die in beweging is)
    Enfin, you get the picture. Maar, nog steeds heb ik geen hekel aan kinderen. Wel aan de ouders van lawaai-kinderen. Waarom grijpt niemand in wanneer zoonlief krijsend rondjes rent in mijn favoriete ontbijttent? Waarom wordt ‘t allemaal maar okee gevonden als hij met zijn ‘Star Trek Gun’ alle gasten virtueel aan het uitmoorden is? Waarom voegt pa niet daad bij woord wanneer hij voor de zoveelste keer zegt: “Je weet wat pappa gezegd heeft he? Nog 1 keer en dan pak ik ‘m af.”
    Doe dat dan, sukkel!
    Gisteren gingen we ontbijten in de Bagel-tent – zo heet ‘ie niet, maar zo noemen wij ‘m. De koffie daar is geweldig (koffie in soepkommen!) en ze beleggen de bagels zoals je ‘t zelf wil, de mijne altijd met scrambled eggs, bacon, kaas en tomaat. Steevast krijg ik er dan ongevraagd een blaadje sla bij, maar dat peuter ik er dan wel weer tussenuit.
    Zo ook gisterenochtend…
    “Oh, hebben ze er weer sla op gedaan?,” vraagt het ober-meisje als ze mij ziet worstelen met dat onnutte stukje groen.
    ‘Nee muts,’ denk ik, ‘die heb ik meegenomen van huis en ik probeer ‘m er nu tussen te proppen!’
    “Ja,” zeg ik, “hardleerse kok he.”
    Ze glimlacht professioneel en loopt weer verder.
    “Jammer dat ze zulke bagels niet in Spanje hebben he?,” zegt Lientje met volle mond.
    Zij heeft haar bagel al half op, een pijnboompit kleeft aan haar wang.
    “Er zit een beestje naast je mond,” zeg ik.
    Ze verslikt zich bijna en veegt met beide handen driftig over haar gezicht.
    “Is ‘ie weg?,” vraagt ze angstig.
    “Hij zit nu op je hand.”
    Ze kijkt met een vies gezicht naar haar handen en ziet dan het pijnboompitje.
    “Klier!,” zegt ze.
    Ik ben het met haar eens, dat met die bagels en Spanje, bedoel ik. Zwijgend eten we verder want genieten doe je in stilte.
    Plotseling gaat met veel kabaal de deur achter ons open. Ik kijk om en zie een kinderwagen van Hummer-formaat klem zitten in deuropening. Met de nodige moeite weet Moeder uiteindelijk de Mega-Maxi-Cosy naar binnen te persen. In haar kielzog volgt een trosje kinderen, eentje daarvan, een jongetje, ik schat hem een jaar of vijf, zes, half zeven, heeft opvallend rood haar. In Spanje zie je zo’n kleur nooit.
    Moeder parkeert de Hummer naast een grote tafel bij het raam, de kinderen zijn het echter niet eens met de gekozen plek.
    “Aaah mamma waarom gaan we daar niet zitten?,” jengelt er eentje.
    “Maar Oscar,” ze vraagt ‘t meer dan dat ze ‘t zegt, “hier zitten we ook gezellig.”
    “Ja maar ik wil hier niiiiiiiiiiiet,” dreint het kereltje.
    ‘Godallemachtig,’ verzucht ik, ‘zout even lekker op naar de ballenbak van Ikea of zo!’
    Ik draai me om en doe mijn best om verder niks meer te horen. ‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet….,’ zing ik in mezelf.
    “Ik ga even kijken wat voor ‘n toetjes ze nog hebben,” zegt Lientje terwijl ze opstaat, “wil je nog koffie?”
    “Ja, lekker.”
    Achter mij hoor ik kindjes schreeuwen.
    ‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet.’
    Dan valt met een luide klap een stoel omver.
    “Oscar?”
    ‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet.’
    Plots komt daar het jongetje met dat rode haar langs gerend. Hij blijft staan bij de bar, pal naast mijn vriendin, en roept iets onverstaanbaars tegen een serveerster.
    ‘Katta-klop, katta-klop,’ hij rent weer terug naar zijn tafeltje. Lientje loopt inmiddels breed grijnzend op mij af, zij heeft een schoteltje met iets daarop.
    “Ze hadden nog 1 brownie!,” glundert ze.
    “Maar die is 2e hands,” veins ik geschrokken, “er is al een hap uit!”
    “Mmmmmmm,” zegt ze alleen maar.
    Daar komt worteltje weer voorbij, dit keer achtervolgt door zusje.
    “Taatjes, taatjes!,” krijst ze.
    Lien ziet en hoort niks, volledig in de Ban van de Brownie. Maar ik heb geen Brownie, ik zie en hoor alles. En daar komen ze weer, zusje nu voorop: “Taatjes, taatjes!”
    ‘Om mee te nemen dan toch he?,’ hoop ik tegen beter weten in.
    Even later zie ik een grote schaal met gebak richting het tafeltje van Oscar gaan. Luidkeels wordt de serveerster begroet. Het is dolle pret nu, er wordt gezongen!
    “Lang zal die leven, lang zal die leven….”
    ‘Fucking great,’ denk ik, ‘een partijtje. En ik ben erbij!’
    Totale chaos breekt nu uit, het zingen is naadloos overgegaan in een krijs-en schreeuwwedstrijd. Nog geen vijf minuten later begint iedereen te rennen. Zinloos heen en weer. En o, o, o, wat hebben ze een schik. Oscar en het jongetje met dat rode haar rennen als een bezetene heen en weer in het gangpad. Stiekem hoop ik dat het misgaat, het liefst zo snel mogelijk. En geloof het of niet, nog geen drie tellen later gebeurt het. Worteltje, achterom kijkend naar Oscar, ziet niet dat iemand een paar tafeltjes verderop een laptop-tas naast zich neerzet. En dat diezelfde laptop-tas omvalt en nu half in het gangpad ligt, ziet hij al evenmin. Een ongeluk is onherroepelijk aanstaande, ik ga er eens goed voor zitten.
    ‘Swok!,’ daar blijft het rechter voetje jammerlijk haken in het schouderhengsel van de tas. Zijn beentje, dat nou eenmaal vastzit aan dat voetje, kan nu niet meer meerennen met de rest van Worteltje die nog in volle vaart is…
    ‘FLEM!!’ Freckle face meets wooden floor. De doffe klap doet iedereen verstommen. Behalve Worteltje dan, want die begint vreselijk te gillen. Plots heeft Moeder nu wel oog, of beter gezegd: oor voor haar zoontje. Al die tijd daarvoor heb ik haar geen enkele keer horen ingrijpen, ze heeft echt helemaal niks gezegd of gedaan wat ook maar enigszins in de buurt van opvoeden komt. Zij springt op en kijkt angstig rond.
    ‘Daar, in die plas bloed, daar ligt ‘ie,’ denk ik venijnig.
    Ze hijst haar zoontje overeind. “Oooh, schatje, ben je gevallen?,” vraagt ze geheel overbodig.
    ‘Nee mam, ik doe Oscar even voor hoe ik mijn zwemdiploma heb gehaald.’
    Uiteraard krijgt ze geen antwoord. Worteltje doet nog altijd een treffende immitatie van een speenvarken in nood.
    Nog geen 10 minuten later zijn ze allemaal vertrokken. Wat een rust zeg, en nu heb ik toch wel weer zin in nog een koffie. Lientje en ik kijken elkaar aan, we zeggen niets, wetende dat we allebei hetzelfde denken: ‘kutkinderen bestaan niet, kutouders wel.’
    Oud Indisch spreekwoord zegt: “Slappe ouders maken krijsende kinderen.”
    – – –
    Geschreven door KokkieSlomo
    *PS*
    Voordat ondergetekende aan een kruis hangt en met pek ende veren door het dorp gesleept wordt…(vergelijking met Hitler en (kinder)kampen is al genoemd)…Ik ben het met de schrijver eens dat kinderen in een openbare gelegenheid tot rust gemaand moeten worden. Dat is een simpel sociaal gegeven. Andere mensen komen genieten van het eten en de sfeer. Als ik, als volwassene, midden in een restaurant ga staan schreeuwen wordt ik ook de tent uitgezet met een strak wit jasje aan. Daarbij is dit stukje humoristisch bedoelt, gezien de schrijfwijze. (Die ik dus fantastisch vind!)
    Geplaatst in Blog

  28. Bij ons in het hotel vond een kind het nodig om met een step door de eetzaal te rijden.. elke avond! En die ouders vonden dat prima..
    Je snapt natuurlijk wel dat wij keihard gelachen hebben toen hij plat op zijn muil ging! Niet te geloven zulke ouders..

  29. Ik ben een van die lezers die al een hele tijd meelezen maar nog niet eerder reageerden. Bij dezen dan toch maar wel. De blog vond ik grappig. Van sommige van de reacties en voorbeelden die mensen geven, schrik ik toch wel. Dat een kind enorm kan irriteren, snap ik echt helemaal. Maar dat er in bijna 50 reacties niemand het even opnam voor ploeterende ouders die meestal toch maar gewoon hun best doen, en ook eens buiten willen komen, vind ik wel een beetje erg.

    Ik ben namelijk zelf zo’n ploeterende ouder. Tegelijk ben ik ook deze persoon:

    1) ik hou ook niet erg van kinderen (ik heb er 1)
    2) ik hou ook niet van lawaai.
    3) Maar ik hou er vooral niet van om in het beschamende middelpunt van de afkeuring te staan wanneer mijn kind zich ergens aanstelt. Ik word ’s nachts gekweld door de strenge blikken die mensen me soms zo gemakkelijk toewerpen.

    Want:
    1) ik heb het heus wel overwogen, 10 jaar binnen blijven zitten, maar dat zou ik niet overleven. Ouders blijven gewone mensen. Een babysit voor alles kost veel geld, is moeilijk te organiseren, moet allemaal op voorhand geregeld worden en heus, het ballenbad is ook voor de gemiddelde ouder de hel. Het is niet omdat ik een kind heb, dat ik beter tegen lawaai kan dan eerst.
    2) iedereen is een kind geweest, was de mooiste opmerking die ik ooit hoorde. Ik ga akkoord met het feit dat een brandweerwagen-met-sirene echt, echt niet hoeft (het zou bij mij nog niet opkomen). Dat lopen naar het buffet ook stoort. Dat ouders hun kind soms (vaak) niet in de hand hebben. Maar. Het is een mythe dat wijzelf (en ik spreek iedereen in het algemeen aan) nooit een ander gestoord hebben. (en trouwens, nog altijd doen. Heel wat volwassenen produceren enorm veel decibels met hun luidkeelse gsm-gesprekken) Maar this too shall pass.
    3) er is ook zoiets als karakter. Zelf was ik, eerlijk waar, het rustigste kind op aarde. Mijn zoon daarentegen is een boefje, en ook zonder elektrisch speelgoed, mét begeleiding, mét goede wil van zijn kant – zijn er heel wat momenten dat hij iedereen in zijn buurt uitput. En: als ikzelf al uitgeput ben, zullen wildvreemden dat ongetwijfeld ook zijn, zo af en toe.

    Te mijner verdediging voeg ik daar aan toe:
    4) vooral: ik doe mijn best. Mijn kind mag niet met lawaai-speelgoed spelen in het openbaar. En ook niet rondrennen waar er te weinig plaats is. En ook niet schieten op mensen. Enzoverder.

    Desondanks duurt een dag zo’n 12 uur, en dat 7/7. En ja, soms ontsnapt hij. En ja, heel soms doe ik even alsof ik niets zie. En ja, soms schiet ook mijn stem uit. En ja, soms irriteer ook ikzelf mensen, want net als de vrouw in dat vliegtuig van die ene reactie, vrees ik dat ik een nogal luide stem heb.

    Maar
    … nog vaker zie ik mensen (meestal vrouwen die duidelijk ook door deze fase gegaan zijn) bemoedigend knikken of glimlachen.

    Noem me maar heel naïef hoor, maar ik denk nog altijd dat een maatschappij met jonge kinderen uiteindelijk beter wordt, en niet alleen economisch. Relativisme, verdraagzaamheid en een this-too-shall-pass-mentaliteit zijn naar mijn mening een grote zegen in het leven. Kinderen – ook (of: juist?) de kinderen van een ander kunnen daar een grote hulp in zijn.

    En ik kan er, als alleenstaande ouder, bovendien aan toevoegen: ‘it takes a village to raise a child’. Overweeg eens om een kind met zijn brandweerauto zélf aan te spreken, op een respectvolle maar krachtige manier (‘hé, joch, de eetzaal is hier nogal klein, jammer hé? Zullen we anders die auto even uitzetten?’) in plaats van dodelijke blikken naar de ouders te werpen en te briesen dat zij het maar moeten oplossen, want je bent op vakantie/op de bus/in je tuin/jouw kinderen deden dat nooit/bij jou zou het nooit zo zijn. Ja, een kind is een eigen keuze, maar evengoed is het een ongelooflijk zware periode, en geloof me: een vriendelijk woord kan een dag écht ten goede keren.

    1. Dank voor je uitgebreide reactie.
      Mij hoef je als ex-single ouder niets te vertellen ;) Ik heb overigens die periode niet als zwaar ervaren. Maar dit terzijde.
      Ik begrijp al je punten en ben het met het grootste gedeelte eens.
      Echter: iemand aanspreken in zo’n geval zou ik niet doen. (Want ik ben zo toch weg). En ik denk dat je zelf ook we weet wat er in de meeste gevallen gebeurt als je je bemoeit met het gedrag van een ander? En zéker als je iemands kind bekritiseerd? Jij staat misschien open voor “kritiek”. Ik zou dat ook doen. Maar het gros van de mensen kan het niet waarderen en reageert zelfs vijandig. Kortom: het is en blijft m.i. een lastig punt… :(

  30. Een brandweerauto?! Oef, dat is wel erg veel herrie. Gevleugelde uitspraak hier: speelgoed met geluid krijg je alleen kado van mensen die jou stiekem niet aardig vinden ;)
    Ik heb zelf eens de fout gemaakt een speeltje van hard plastic mee te nemen toen een nichtje van me trouwde. We hadden niks anders bij ons en onze dochter was nog geen anderhalf, dus om haar wat bezig te houden tijdens de kerkdienst ging het speeltje mee. We zijn expres helemaal achterin gaan zitten maar toch waren er blijkbaar wel geluidjes hoorbaar. Mijn oom vond het geloof ik niet zo geweldig. Oeps… *schaam* Het bruidspaar zelf echter vond hem een zeur, zij hadden het gelukkig alleen maar erg grappig gevonden ;)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s