Ik ben perfect. Geloof ik.

Vanmorgen vroeg ik aan Vlam of hij een stuk of wat tekortkomingen van mij op kon noemen. Niet dat ik ineens op de intervisie toer ben of zo. Of er van geniet negatieve dingen over mezelf te horen. Maar naar aanleiding van mijn blogje van vorige week, was ik wel benieuwd om uit zijn mond te horen wat er aan míj mankeert.

‘Vind je zélf dat er wat aan jou mankeert?’ vroeg hij uitermate voorzichtig. (En ik zag ‘m rekenen, in welke fase van haar cyclus zou ze zitten? Ben ik veilig?)

‘Ehm, ja. Ik vind wel dat ik een dingetje of wat mankeer. Ik kan bijzonder reageren op bepaalde situaties. Of niet?’

Volgens Vlam mankeerde ik niets. Ik ben zoals ik ben en hij accepteert dat.

Ammehoela.

In tijden van op tenen en tandvlees lopen heb ik wel eens één en ander naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Het mooie aan mannen is, is dat ze veel vergeten. In tegenstelling tot wij vrouwen, die het geheugen van een olifant hebben en elk pietepeuterig detaildingetje onthouden, is het brein van mannen net een emmertje. Vol is vol. Maar je kiepert het leeg en je kunt weer opnieuw beginnen met vullen. (Na een dag of wat mokken in ons geval. Vlam zet me altijd even een dagje op het strafbankje als ie boos op me is geweest).

Ik noemde dus zelf maar wat op.

‘Dus je vindt niet dat ik vaak nee zeg? Zeker als het sociale aangelegenheden aangaat? Dat ik regelmatig een party pooper ben?’

Ik hóórde hem denken.

‘Tsja, je bent niet zo heel erg sociaal soms. Nou ja, je bent heel sociaal, gezien je werk. Maar wat je daar geeft, kom je privé soms te kort’.

En dat klopt. Ik ben soms echt op en leeg na een dag werken. En ik ben privé wél sociaal. Ik heb altijd meer afspraken dan Vlam. Zo heb ik de afgelopen week drie dagen met mijn schoonmoeder op de Veluwe gezeten. Donderdag heb ik gewandeld en koffie gedronken met vriendin A en vrijdag geluncht met vriendin B. Wat nou niet sociaal?

Maar meer kwam er niet.

Ik ben dus op een kleinigheidje na, perfect.

Hoezee.

Nou, als hij niet wil (of niet durft); ik kan met gemak een lijstje over mezelf opnoemen hoor.

Ik ben nul komma nul geduldig.

Ik ben thuis soms helemaal niet verzorgend en lief.

Ik ben erg zeikerig als het aankomt op gemaakte afspraken. Kan des duivels worden als ze niet worden nagekomen.

Ik ben nogal van de wisselende qua humeur. Zo zat ik van het weekend ineens te huilen om niks. Vlam snapt er soms niks van. En ik geef hem geen ongelijk.

Ik neem nooit de telefoon op. Tot Vlams grote ergernis.

Ik kan heel afstandelijk zijn en me in mezelf terugtrekken.

Ik kan nog wel even doorgaan. Gelukkig heb ik met mezelf afgesproken blogjes altijd zo rond de 500 woorden te houden en stopt het hier. Voor ik mezelf ten aanzien van de ganse goegemeente wel heel erg negatief wegzet…

Bron: Pixabay.com

 

26 thoughts on “Ik ben perfect. Geloof ik.

  1. Nou ja, weet je, jij hebt best je nukken, net als iedereen. Het verschil is alleen dat jij er ronduit voor uitkomt dat je ze hebt, en ze ook doodleuk weet te benoemen as in Take it, or Leave it! En dat onderscheid jou van heel veel andere mensen. En weet je, ik hou d’r van. Mensen die hun eigen tekortkomingen gewoon omarmen, ze benoemen… and that’s it.

    Liefs!

  2. Niks van aantrekken. Ik leef vaak rustiger in de schaduw van mijn gebreken dan een ander in de zon van zijn deugden.
    Bovendien: perfectie is zo ongelooflijk saai.

  3. Weet je wel dat dit een ware marteling is voor mannen? Wat ze ook antwoorden is toch niet goed. Hier in huis ook een die panisch wordt bij dit soort vragen. Moeten we niet doen

  4. Ken je die spiegelstickers (van misschien intussen wel 30 jaar geleden)? Bovenaan staat ‘ooit een normaal mens ontmoet?’ en onderaan ‘en beviel het?’

  5. Hahaha! Dat ie eerst checkt waar je in je periode zit voor antwoord te geven.
    Ik heb trouwens geleerd dat de mensen die hun schaduwkant (negatieve eigenschappen) helder hebben en kunnen omarmen, goed in balans zijn dus ik maak me geen zorgen om je. Behalve dan dat het inderdaad raar is dat je je telefoon niet opneemt….. 😉

  6. Haha even je cyclus checken, geniaal! Ik vind imperfecties juist altijd wel wat hebben trouwens, het maakt je tot mens en levert wat op om over te vertellen of later om te lachen.

  7. Van die telefoon is heel herkenbaar. Ze neemt of niet op… of ze is aan het bellen met een ander. Dat laatste heb jij dan weer niet, dus eigenlijk ben jij beter 😉

    Love As Always
    Di Mario

  8. En met al die nukken mag je van hem gewoon zijn wie je bent. Dat is nog eens echte liefde. Hij is eigenlijk gewoon ook perfect 🙂
    Bij wat je opnoemt zit trouwens veeeeel herkenbaars. Zijn we in een vorig leven een tweeling geweest?
    Alleen ik neem de telefoon wél op 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s