Oma vertelt.

Vanmiddag dook ik weer eens de archieven in.

U wilt niet weten hoeveel papierzooi een huisartsenpraktijk heeft. Pas de laatste jaren wordt het gros digitaal aangevoerd. “Vroegah”, toen ik begon in de gezondheidszorg, kwam alles op papier binnen. En daarvoor, heb ik niet meer meegemaakt hoor want zó oud ben ik nou ook weer niet, werd ook alles op van die groene kartonnen kaarten bijgeschreven. In onleesbare priegelige handschriften.

En dan hebben Laura en ik nog mazzel. Want omdat we echt te klein behuisd zijn, is ons papieren dossier elders gevestigd. Van de logeerkamer van de schoonouders van mijn werkgever is een beveiligde ruimte gemaakt en de oudste zoon van Peter, houdt de boel bij. En heb ik iets nodig, omdat iemand een volledige brief wil inzien, of omdat iemand verhuist, dan mail ik hem en komt het onze kant op.

Van de specialistenbrieven die nog wel met de gewone post komen, zetten wij alleen de conclusie in het dossier en de rest van de brief gaat naar de schoonouders. Wij hoeven dat Goddank niet op te bergen. Want heeft u enig idee hoeveel papier ongeveer 2300 dossiers bevatten? Monnikenwerk!

We hebben één bak op de praktijk staan. De bak met dooie mensen. Lijken in de kast, maar dan anders. Zo eens in de zoveel tijd, als ik even “niks” te doen heb, duik in de dodenbak in. Want vijftien jaar na overlijden mogen wij dossiers vernietigen.

En daar was ik vanmiddag dus even zoet mee.

Dat opruimen is echt een trip down memory lane.

Oude geboortekaartjes. Van die jaren ’70 oranje/bruine gevallen. Of nog ouder, met van die geschubde randen.

Getypte brieven. Soms met een toefje Tipp-ex. Of middels een correctielint weggewerkte foutjes. Gericht aan weledelgeleerde heren en vrouwen, met handtekeningen van vulpen, in zwierige letters.

En matrix papier. Uiteraard.

Ik kan me nog herinneren toen ik bij Peter begon, dat we een systeem hadden uit het Krijt. Elias heette het. En je moest op een MS Dos achtige manier allemaal commando’s geven. Onmogelijke, niet te onthouden combinaties van alt en ctrl en cijfers.

En dan die printer. Dat gelúíd! Aan de andere kant van ons gezondheidscentrum konden ze meegenieten van het geratel. En als je iets uitprintte, kon je niks anders doen. Er werd geprint. De computer kon niet twee dingen tegelijk (ik denk dat ze allemaal mannelijk waren). Dan moest je met je kopje thee geduldig er naast gaan zitten en wachten tot het gevaarte klaar was. Wat uiteraard ook nog eens vertraging opliep. Want dat K*%$#@ ding liep steeds schuin. Dan vrat ie het papier op en moest je met een pincet het papier lospeuteren en de boel weer in het gareel zien te krijgen.

Kortom: even wat rekeningen uitprinten en je hele middag was gevuld.

En ik vraag me nu al af hoe ik dat deed, dat wachten. Géén idee! Want een smartfoon had ik niet. Dus ik kon niet even een rondje Facebook doen of even een woordje leggen. En het internet op kon ook niet, vanwege het printen.

Ik denk dat ik gewoon oldskool neuspeuterde.

Wordt dat nog wel gedaan trouwens?

19 thoughts on “Oma vertelt.

  1. Hahaha, wij hebben t in de schuur staan én alle 10.000 dossiers op USB sticks die ik dus upload, Thx to mijn schoonmoeder die daar 3 jr mee bezig is geweest met alles bij elkaar te rapen en door de scanner te halen.
    en ook wij hebben dozen met’ overledenen’ en de eerste week van januari gaat er altijd weer een deel weg wat 15+ is geworden.
    Het komt nog best vaak voor dat er gegevens nodig zijn dus helaas kan ik niet de vuurkorf er mee aan steken!

  2. Goh, elias, daar zijn wij ook mee begonnen! Daarna van mac-his, naar omni-his en nu scipio. Ons hele ‘lopende’ archief is inmiddels ingescand, alle nieuwe patiëntgegevens worden dat ook, net als de papieren brieven die nog binnenkomen. Dat worden er gelukkig steeds minder. We zijn nu bezig met inscannen van gegevens van overledenen en patiënten die de praktijk hebben verlaten maar waar de gegevens nooit van zijn opgevraagd. Een forse klus met ruim 5000 patiënten, we zijn dan ook heel blij dat het op begint te schieten.

  3. Wat herkenbaar, al die ouwe dossiers.
    Ik heb een poosje op de kraamafdeling gewerkt waar ik ook ben geboren.
    In een rustige nacht ben ik ooit eens de ‘partus’boeken door gaan bladeren.
    Het werd toen, zo’n 20 jaar geleden allemaal nog met de hand genoteerd.
    Uiteindelijk, bijna helemaal onderop, kwam ik het verslag van mijn eigen geboorte tegen.
    Ik vond dat echt wel heel bijzonder om te zien.

  4. Vroeger was ik secretaresse (1983-1997). Ik heb nog gewoon met doorslagen gewerkt. Op een gegeven moment ben ik met mijn baas een typemachine met een margrietprintwiel gaan kopen. Die kon een halve regel tekst corrigeren. Geweldig. Ik heb ook nog met een echte telex gewerkt met van die ponsgaatjes. De hele computerontwikkeling heb ik meegemaakt met van die reuzefloppy’s en inderdaad de grote groene kettingformulieren. Ik hield ook de reiskostenadministratie bij met al die kartonnen treinkaartjes. Gelukkig is het nu anders maar wel leuk om even aan terug te denken.

    Groetjes,

    Dorothé

  5. Als dat kreng rekeningen uit stond te printen, ging je offertes uittikken op de ibm electrische schrijfmachine en inderdaad nog met 3 doorslagen en die moesten foutloos (hel). Mijn eerste baantje was trouwens telexiste/faxiste bij de alarmcentrale van de anwb met van die ponslinten. En inmiddels zijn telex en fax al museumstukken. Hmm wat zegt dat over mij..

  6. Op de Engelse bank waar ik werkte, werd alles in kluizen bewaard. Op de begane grond voor “verse” spullen, een in de postkamer,, een een gigantische beneden in de kelder. Daar kon je met gemak in voetballen, mits de archiefkasten er niet stonden. Alles werd nog op microfisches gezet en de “end of day” werd in de kluis van een andere bank bewaard. Plus karrenvrachten aan afschriften. De papierversnipperaar maakte het meeste kabaal!

  7. Neuspeuteren. Da’s vooral een bezigheid van mannen die met hun auto voor een verkeerslicht staan te wachten. Daarom kijk ik dus altijd strak naar de verkeerslichten want ik hoef het niet te zien als die kerels zo’n groene glibber in hun mond laten glijden. Brrr. Er zou dezelfde straf op moeten staan als op potloodventen.

  8. Mag dat zomaar; Peters zoon die de dossiers bijhoudt en dus de medische gegevens van patiënten kan zien? Ik zou het niet zo fijn vinden wanneer de kinderen van mijn huisarts mij van binnen en buiten kenden.

  9. Hoe herkenbaar! Ik heb de laatste jaren bij een tandarts gewerkt en die had/heeft nog steeds alle dossiers op kaarten in mapjes per patiënt. Drie dossierkasten vol, netjes geschikt per man/vrouw op alfabet.

  10. Prachtig.
    Ik werk reeds 30 jaar in de zorg voor mensen met een beperking.
    Vroeger “deden we maar wat” en schreven dat met balpen in een multomap. Welgeteld 2 mappen voor 24 bewoners.
    Tegenwoordig hebben ze allemaal een zorgplan met SMART geformuleerde doelen, hulpvragen, acties, beeldvormingen en ga zo maar door.
    Zoals het vroeger ging was het idd maar natte vinger werk maar zoals het nu gaat is het wel heel veel administratie en heel weinig zorg.
    En dat is het andere uiterste.
    Het ideaal zal vast ergens in t midden liggen.

    Om dat neuspeuteren moest ik lachen 😉

  11. O geweldig dit. Roept direct herinneringen op aan mijn begintijd in de bieb, waar destijds nog kaartenbakken stonden, vroeger werden ze zelfs nog getikt op een ouderwetse typmachine waar die stomme kaartjes nooit goed in wilden draaien. Wat later kwamen ze kant en klaar met de nieuwe boeken meegeleverd, je moest ze dan bak voor bak invoegen in het bestaande systeem. En wel correct op alfabet of sisonummer aub anders is een boek nevernooit meer terug te vinden in je systeem. Tijdrovende (en ietwat slaapverwekkende) klus…
    Het zoeken naar een boek voor een klant was trouwens net zo tijdrovend. De microfiches die later kwamen leken een verbetering maar dat duurde in feite precies even lang. Wel handig dat je daarmee ook artikelen kon lezen.
    En toen kwam, hoeraaaa, de computer! Met zijn zwarte scherm met groene lettertjes :)))
    Enfin, met de komst van het internet en de e-mail is alles 180 graden veranderd maar dat hoef ik niet uit te leggen denk ik.
    Ik ben inderdaad ook benieuwd wat we over 20 jaar vinden van onze huidige state-of-the-art mobieltjes e.d. 😉

  12. Haha wat leuk! Die herinneringen ook! IK vraag me dat ook weleens af: hoe dééd ik dat toch? Dat ik werkstukken maakte op een computer met een blauw scherm, dat ik dan stukken leeg moest laten voor de foto’s die ik er later op zou plakken. Fantastische herinneringen 😀

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s