De beste stuurlui…

Gisteren, vlak voor de lunch, keek ik Peter’s spreekkamer in. Die zat daar aan een overvol bureau, omsingeld door ordners, even op het gemakkie van die chocolade paashazen op stokjes weg te werken. Gezien de enorme berg papiertjes die er lag, was hij al aardig op weg de hele verpakking soldaat te maken.

Hij stak er eentje uit en zei met volle mond “wiljijook?”

‘Nee dank je’ zei ik. ‘Ik ga zo lunchen, een salade eten. Zou jij ook moeten doen…’

Het floepte er zó uit, op een betweterig en verwijtend toontje ook nog eens.

Ik kan ‘m wel wat aandoen, als hij zulke dingen doet.

Peter is nu tweeënzestig, maar toen hij dertig was, heeft hij een hartaanval gehad. Met bypasses en al. Kantje boord was het.

Je zou denken dat een gewaarschuwd mens voor twee telt. Peter niet. Die éét voor twee.

Ik ken ‘m nu twaalf jaar en zie hem elk jaar groeien. Hij is vrij lang, ik denk één meter negentig, maar weegt inmiddels ruim honderdtwintig kilo. Hij is zo’n man met van die dunne benen, amper een kont, maar een énorme buik. Een echte peer. Een peer bij wie ik eigenlijk al jaren in mijn achterhoofd houd, dat ik vandaag of morgen een telefoontje krijg van zijn vrouw, dat hij op de intensive care ligt. Of tussen een paar planken.

Hou houdt dat lichaam het in vredesnaam vol?

Nooit bewegen. Ja van bureau naar spreekkamer en eventueel door naar het toilet. Je zou bijna zijn tobbende prostaat bedanken. Want daardoor maakt hij in ieder geval elke dag nog een paar extra stappen.

Zwaar overgewicht hebben.

Stress.

Verschrikkelijk veel werken. Dagen van half acht tot half zeven zijn sowieso standaard. En tel daarbij op nog wat nascholingen, diensten op de huisartsenpost, bezoeken aan het hospice, zijn zangkoor en dan heeft hij ook nog ergens een gezin met vier kinderen.

Peter is een enorme zoetekauw. Verschrikkelijk. Het maakt hem niet uit ook. Hij eet alles waar suiker inzit. Zelfs van die goedkope slagroomtaarten uit de vriezer, waar Laura en ik onze neus voor ophalen. Hij frommelt net zo makkelijk een pak roze koeken naar binnen. Stuk taart over? Peter offert zich wel op. Bij ons verdwijnt er niks in de prullenbak.

Ik heb hem wel eens tussen de middag een pak cruesli weg zien werken. Even achthonderd calorieën en zo’n tachtig gram suiker. Ik griste dat pak nog net niet uit zijn handen toen ik het zag.

Ik heb al honderd keer geopperd om elke dag boterhammen voor hem mee te nemen. Voor mij geen enkel probleem om die ’s morgens even te beleggen en in een zakje te doen. Ik wil ook met alle liefde tussen de middag even naar de Lidl lopen voor hem. Maar alles slaat hij af. Hoeft niet. Nee joh. Gaat prima zo.

Woest maakt hij mij met dat onverantwoorde gedrag. Als het mijn man zou zijn, dan had ik hem allang een corrigerende uppercut gegeven. En een gastric bypass voor zijn verjaardag.

60 thoughts on “De beste stuurlui…

        1. Kort nadat ik mijn reactie had gepost, dacht ik: doeme, ik ben vergeten te vermelden dat ze ook arts is, maar toen bedacht ik dat er vast en zeker wel iemand mijn reactie zou aanvullen, waarvoor dank. :-)

          1. Misschien net omdat ze arts is moeten we niet te snel oordelen (daar staan we met z’n allen toch zo snel klaar voor), we kennen haar niet en zeker haar medische geschiedenis niet. Maar neen, omdat ze zwaarlijvig is zal ze zeker veel snoepen en niet gezond eten. Ik ben er zeker van dat ze weet dat een hoge BMI gevaarlijk is, maar het is zo makkelijk om te zeggen dat een dik iemand slecht bezig is…

            1. Ik kan niet over haar oordelen, wél over Peter. En ik wéét dat het bij hem absoluut ‘elk pondje gaat door het mondje’ is… En gezien zijn voorgeschiedenis én zijn verantwoording naar gezin, patiënten, werknemers toe, snap ik dat echt niet.

            2. Het is eigenlijk best een moeilijk onderwerp dat jij luchtig wilde aanpakken.
              Uiteraard kan je een mening hebben over iemand waarvan je weet dat hij of zij BEWUST ongezond bezig is, helemaal akkoord. Maar de vooringenomenheid en snelheid waarmee we als mensen direct iemand veroordelen die we zelfs niet kennen is op alle vlakken fout (en dat gaat niet over jou logje)!

            3. Natuurlijk heb je gelijk. En dit was dan ook niet zo netjes van me, temeer omdat ik maatschappelijk werker ben. Gelukkig ben ik ook maar een mens. :-)

            4. In een of andere talkshow enkele jaren geleden heeft ze nochtans zelf verteld dat zij en haar man van ‘het goede leven’ houden. Voor mij niet gelaten, maar ze verliest wel haar geloofwaardigheid als minister van volksgezondheid.

            5. Dat kan, maar je ziet aan alle reacties hier op deze blog dat mensen unaniem oordelen over zware mensen, altijd eigen schuld, dikke bult en hoe schandalig…

  1. Onbegrijpelijk dat hij huisarts is. Ik vraag me af wie hem serieus neemt als hij tegen een patiënt zegt dat ze op hun gewicht moeten letten. Iets met het goede voorbeeld enzo…

  2. Ik graas mijzelf dan wel niet zo door de dag heen als jouw baas, maar ik ben wel te zwaar. De reden voor mijn overgewicht? Gebrek aan wilskracht op eet-gebied. Ik ben verslaafd aan roken, maar ik rook al bijna vijfentwintig jaar niet meer. Als ik een sigaret ruik , dan zou ik er zo weer een op willen steken, maar ik doe het niet. Waarom lukt dat dan niet bij mijn eet-gedrag? Met vallen en op staan ben ik bezig met anders en minder eten. Dat minder eten is zo moeilijk als het eten, veel groenten/minder vlees/minder vet, zo lekker is.

  3. Kippen noemen ze dit in de sportschool Dikke buik en dunne poten. Dat mensen de hele dag snavelen begrijp ik niks van En dan het liefs zo ongezond mogelijk. Vreselijk. Ik heb zo’n schoonzus tonnetje rond. Kan niet meer lopen. Kreeg een nieuwe knie. Heeft er niks voor gedaan. Geen poging om te lopen en zit nu maar. Sorry maar ik kan ze wel wat doen.
    Deze mensen die aan zelfvernietiging doen.argggg

  4. With all your crticism it really shows you care for his health. You can lead a horse to water but can’t make him drink. Let it go.

    1. Ik weet het… Het is ook trekken aan een dood paard (om bij de paarden te blijven… ;)) Maar soms triggert het me ineens zó. En ja: tuurlijk is het omdat ik om hem geef.

  5. Wat ontzettend jammer. In de eerste plaats voor hemzelf, maar ook voor patiënten; hij komt niet geloofwaardig over in de spreekkamer als hij mensen adviseert over hun leefstijl.

  6. En toch….hoe druk je je er ook om maakt, het is jouw verantwoordelijkheid niet. Hij weet het natuurlijk als geen ander en kiest hier zelf voor.
    Wel jammer. Maar soms is het verbijsterend hoe oud mensen kunnen worden terwijl ze slecht voor zichzelf zorgen. En niet oud terwijl ze dat juist wel doen…

    1. Meestal laat ik hem ook maar. Maar soms stoort het me ineens enorm. Dan zie ik dat vermoeide hoofd en dat ie weer dikker is geworden en dan kan ik niet niets zeggen. Dan baal ik er zó van.

  7. Wat erg zeg. Ik zou er ook boos van worden. Mijn vader kampt met risico op diabetes en zou eigenlijk ook wel een kilo of 10 kwijt moeten (ook gunstig voor de diabetes al hij minder weegt) en het afvallen verloopt moeizaam. Dus ik/zus proberen hem te helpen met informatie en tips waar we kunnen. Maar mijn moeder (maatje 48) heeft thuis de pet van chef inkoop/chef kook e.d. en die is bij alles boos en beledigd. Ik kan me er zo boos over maken. Los van dat ze zelf dus overgewicht heeft en daar blijkbaar niet veel aan wil doen. Je wilt toch dat je man zo gezond mogelijk oud kan worden en dat hij nog 20 jaar bij ons is en dus dan steun je hem toch in het afvallen en sta je toch open voor tips/adviezen. Maar nee hoor ze staat nergens voor open en veranderen wil ze weinig. Vechten tegen de bierkaai.

  8. Zou je niet eens proberen een goed gesprek met zn vrouw te hebben daarover? Zij moet toch wel tot hem kunnen doordringen?
    Ik vind het echt super lief dat je zn boterhammetjes had wilen smeren!!!

  9. Bezorgdheid is één, je er mee bemoeien is twee…..een ander geluid: laat ieder fijn voor zichzelf uitmaken waar hij/zij zich prettig bij voelt. Tegenwoordig moet je je overal voor verantwoorden: ik word al die verboden en bemoeizucht zo zat :-) Niet roken, niet te vet eten, geen dieren eten, fietshelm op, niet toeteren, meer bewegen, minder alcohol, geen hoofddoeken, geen plastic zakjes, noem maar op.
    Mijn moeder is 77jr en al zeker 60 jr. met haar gewicht en gezondheid bezig: “laat het los” denk ik vaak, “geniet ook eens een keer” maar ik zeg niets, ieder het zijne :-)

    1. Makkelijker gezegd dan gedaan: wat als ie omvalt? De consequenties voor al die mensen die hem “nodig” hebben?
      En wel steeds zeuren over zijn gewicht en elke keer weer met goeie voornemens komen.
      Daar word ik moe van ;)

  10. Overgewicht heeft een reden Klief. Altijd. Een symptoom. Als je dat niet bij de kern aanpakt dan plak je slechts een pleister. Een gastric bypass is een hulpmiddel maar je wordt niet in je hoofd geopereerd, als daar wezenlijk niets in veranderd gaat ‘het’ ‘m niet worden. En bovendien is vreten, overeten, een verslaving, ook nog geen sinecure om daar mee te dealen. Maat toch geloof ik in zoiets als ‘het doel heiligt alle middelen’, en als je je werkgever kunt raken, op welke manier dan ook, en hij zou een paar kilo afvallen, dan zal hij in een flow terecht komen, al snel resultaat zien én merken, en dat is op meerdere fronten winst.

  11. Grapje of niet, dat van die gastric bypass cadeau doen schoot bij mij toch even in het verkeerde keelgat. Doe je dan ook een maagsonde cadeau aan iemand die te mager is? Het is ook altijd moeilijk om over iemand zijn gewicht te gaan oordelen. Bij mensen die te zwaar zijn is het ook al gauw veroordelen. Velen hebben dat bij mij ook gedaan, toen ik te zwaar was en ver in de 3 cijfers zat. Op de duur kweek je bijna letterlijk een olifantenhuid waar alles op afketst. Zolang ik zélf niet wou afvallen, viel ik ook niet af. En hoe meer er geduwd en getrokken werd, hoe harder er gerevolteerd werd. Helaas. Alleen hij kan de klik maken, niemand kan dat voor hem doen. Op een keer zullen die goede voornemens hopelijk wel de goede zijn, en gaat hij ervoor. Ik wens het hem en zijn omgeving in ieder geval toe. ;)

    1. Leuk dat je eerste reactie hier meteen een negatieve is ;)
      Ik ben nooit ergens veroordelend en áls je al langer meeleest, weet je dat ik veel met een knipoog schrijf en dat ik regelmatig mezelf in de maling neem. Daarbij ben ik zelf ook geen Barbiepopje.
      Ik weet ook dat de klik vanuit hemzelf moet komen, máár desondanks schiet zijn gedrag me soms in het verkeerde keelgat. Lijkt me logisch ook toch, als je om iemand geeft en diegene pleegt roofbouw op zijn lichaam…

      1. Aja, excuus daarvoor. Het ligt nogal persoonlijk, als het over gewicht gaat. :D Ik kwam pas deze week op je pagina terecht en ben nog maar net gaan volgen, dus deze kwam nu in mijn overzicht. De rest ga ik nog wel lezen. Er volgen vast nog wel positieve reacties hoor! Maar ik snap het wel, dat zijn gedrag je parten speelt omdat je ook om hem geeft. Hopelijk beseft hij dat dan ook.

        1. Fijn dat je erop terug komt. Ik ben nl (correct me if I am wrong) echt nooit veroordelend. Ik snap veel dingen niet, maar dat mag wel denk ik. En dan vraag ik me wel eens dingen hardop af. Of ik ga het gesprek aan met mensen.
          Mocht je blijven hangen (wat ik leuk zou vinden) >> neem niet alles serieus wat ik schrijf. Ik houd van sarcasme en knipogen… ;)

  12. Moeilijk, zien dat iemand om wie je geeft zo met zijn gezondheid omgaat.
    Ik heb hetzelfde met straffe rokers en helemaal als er kinderen bij betrokken zijn :(

  13. Vorige week zag ik bij het ziekenhuis in de rookruimte buiten een aantal artsen staan roken. Ik snap dat niet: je hebt toch een voorbeeldfunctie voor patiënten?
    Uit goedheid probeer je mensen te corrigeren. Wat ze er mee doen, ligt aan hen…
    Lieve groet ♥

  14. Bizar dat iemand met een voorbeeld functie zich zo gedraagt en zich bewust volvreet. Hij weet als geen ander wat de gevolgen zullen zijn. Voor jou een tip: laat het los. Eet je salade en vergeet de wijn af en toe niet. Over de flapdrol die je baas is, zou ik me geen zorgen meer maken.

  15. Lastig he,zulke dingen.
    Bij een stel,oudere waar ik werk ,mevrouw heeft diabetes ,pillen niet meer genoeg moet nu gaan spuiten.
    Veel te zwaar,al van alles aangedragen,probeer elke dag 5 min.te lopen en dan proberen opbouwen.
    Maar ja altijd een excuus.
    Soms zou ik ze wel effe door elkaar willen rammelen,dus ik begrijp je volledig.
    Vindt het zo jammer dat ze niet zelf de schouders eronder wil zetten

  16. Ja niet goead te praten zeker niet voor een huisarts..maar stress??? Ik zag op BBC een programma dat wanneer een mens onder stress staat hij/zij wel weet dat een avocado (of ander gezond eten) beter is dan chocolade maar dat de behoefte aan chocola/friet/chips/suiket etc. etc. heel groot is en je dus toch overstag gaat. Ik vond het erg interessant en ook herkenbaar. Ik praat het dus niet goed. Ik sta zelf soms (gelukkig tijdelijk) onder erg grote druk en dan is de verleiding om ongezonde dingen te pakken veel groter. En waarschijnlijk is de ene mens daar gevoeliger voor dan de andere.

  17. het is en blijft een probleem …. ik kom zelf uit een familie waarin overgewicht nooit voorkwam, manlief daarentegen bestond alleen maar uit (veel te …) overgewichtigen… Ik ben dan zelf geen slankerdje (1.78 – 73 kg) en de leeftijd heeft diens steentjes bijgedragen aan zwaartekracht maar toch… ooit was ik 125kg en toen voelde ik me wel beter, gek hè? Manlief is opgegroeid in een gezin waar met afgunst gegeten werd in de trant van ‘schep jij een 2e keer op, dan ik een 3e keer’… je kunt je niet voorstellen wat schoonma dagelijks op tafel zette aan hoeveelheden, bizar.
    Daarnaast veel alcohol… het heeft me een paar jaar gekost maar van ’t laatste product is manlief af en van zijn overgewicht ook bijna…. toen wij trouwden in 1983 woog hij 160kg.. nu zo’n 105 bij een lengte van 1.89. Nog steeds teveel maar ja ook hier speelt leeftijd een rol en wat jij al aangeeft, het zelf belangrijk vinden… het boeit hem niet. dus tja ik laat het er maar bij.

  18. Het blijft toch een man he. Maar het is wel vervelend, want indirect ben je wel afhankelijk van hem, als hij er niet meer is, dan is er ook geen praktijk meer met hem.

    Love As Alwyas
    Di Mario

  19. Welke mens neemt hem nou nog serieus als arts? Ik ben jaren geleden weggegaan bij de longarts, hij rookte als een ketter…

  20. Oei, als huisarts nog wel. Dat is net als rokende artsen die moeten zeggen dat roken slecht is. Dat is dit ook, voorlichting geven over diabetes met zo een levensstijl. Hoop dat hij het ooit gaat begrijpen!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s