Vergevingsgezind als ik ben…

Ik schreef een maand of wat geleden over een artsenbezoekster met een plaatstalen bord voor heur harses.

Via de spoedlijn bellen voor een afspraak. Te laat komen en geen excuus maken. Bellen met een andere praktijkondersteuner terwijl ze tegenover mij zat. Doordrammen bij mijn collega Laura dat ze per se een afspraak met mij wilde terwijl Laura toch duidelijk, als ware zij een langspeelplaat, meerdere malen gevraagd had mij te mailen. Omdat ik graag zelf mijn afspraken in plan.

Het bleef dus mooi bij dat ene bezoek. Een tweede afspraak die we hadden staan, mailde ik af wegens “te druk”. Toedeledoki!

Ineens -na een dik jaar- verscheen mevrouw Plaatstaal weer op het toneel. En via Peter speelde ze het zo, dat ze van hem met mij móést afspreken.

Ik twijfelde toen of ik iets moest zeggen van haar bijzondere gedrag of het zo moest laten. Want wat zou ik er mee opschieten? Meer insulinesoorten dan kerken tenslotte. Ik ben niet afhankelijk van haar firma.

Maar ik kon het toch niet laten en mailde netjes dat ik alle bovenstaande zaken bij elkaar opgeteld, niet de onbedwingbare behoefte had haar weer te ontmoeten. En of ze begreep -na mijn uitleg- dat ik niet stond te trappelen?

Ze mailde me terug en vroeg me of ik haar niet verwarde met iemand anders?

Right.

Alsof ik zomaar willekeurig iemand vals zou gaan beschuldigen. En daarbij: ik heb het geheugen van een olifant. En daarbij twee: ik had ergens in de krochten van mijn Outlook nog de mail waarin ik haar geschreven had dat bellen over de spoedlijn niet erg op prijs gesteld werd.

Nadat ik haar had laten weten dat zij het echt geweest was, kreeg ik excuses. Maar ik had haar “afgepoeierd” toen ze me een tweede keer wilde spreken. Het leek wel een kleuter. Als ik niet op jouw feestje mag komen, dan… ‘Als jij netjes een mail sturen met met uitleg geen tijd afpoeieren vindt, prima. Maar daarin verschillen we dan toch behoorlijk van mening’ mailde ik weer.

Ze wilde heel graag een tweede kans. Want ze herkende zich niet in het door mij beschreven gedrag.

Die kreeg ze. Vergevingsgezind als ik ben *kucht*

Om drie uur hadden we de afspraak en één voor drie kwam ze bijna aanrennen. ‘Ben ik op tijd of ben ik op tijd?’ vroeg ze. Met vlekken in haar nek en duidelijk erg nerveus.

Ik heette haar welkom en we namen plaats in mijn spreekkamer.

Halverwege het gesprek vertelde ze me dat ze de afgelopen week ziek thuis was geweest en dat ze nog niet helemaal opgeknapt was. Bronchitis. Kuurtje. Benauwd. Haar werkgever had gezegd dat ze nog maar een paar dagen moest uitzieken, maar dat had ze geweigerd. Ze wilde per se weer gaan werken omdat ze de afspraak met mij niet af had durven bellen…

Ik heb geloof ik een onuitwisbare indruk gemaakt :)

28 thoughts on “Vergevingsgezind als ik ben…

  1. Dat zal haar leren Hahahahhaha, ik heb zo’n vertegenwoordiger die tijdens het gesprek zijn telefoon opnam.. want ja klant…. Ik ben toch weer aan het werk gegaan. Toen hij klaar was heb ik hem verteld dat tijd opwas, had hij mooi te veel aan te telefoon geweest. Maar klant zegt hij, ik zeg.. wat ben ik dan… doei…..

    Love As always
    Di Mario

  2. Dat soort mensen kun je beter zien gaan dan komen, werkt vast op provisie.
    Gelukkig heb je een onuitwisbare indruk bij haar gemaakt en hopelijk niet anders om. Hans

  3. helaas ontvangt één van de artsen bij ons nog altijd artsenbezoekers. Ik heb een soort allergie voor deze mensen ontwikkeld, dus blij ben ik er niet mee, maar ja, het is niet anders.

  4. Ik herinner me je stukje van vorige maand. En laat ik toch steeds een ‘man’ voor ogen gehad hebben. Maar nee … het gaat over een vrouw …

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s