Mijn verdwijnende verzorgbejaarde

Eens per twee weken ga ik een uurtje langs bij mevrouw Mast. Vijfennegentig is ze.

Een jaar geleden zag ze het allemaal niet meer zitten.

Eerst ging haar beste vriendin dood, die ze al kende vanaf haar twintigste.

Toen overleed haar zus aan de gevolgen van dementie en een opgebruikt lichaam.

Vervolgens gingen, naast haar ogen, ze ziet aan één kant niets meer en met het andere oog de helft nog, óók nog eens haar oren kuren vertonen. De dagen duren eindeloos als je bijna niets meer kunt zien en horen. Want wat moet je doen?

Ze werd steeds afhankelijker van de verpleging. Die te kampen heeft met een enorm verloop omdat de druk veel te hoog is en het voor mij als buitenstaander lijkt alsof het management wil dat iedereen met een burn-out thuis komt te zitten door steeds meer debiele regeltjes in te voeren. En steeds weer te sleutelen aan roosters. Pauzes eruit bezuinigen. De duimschroeven worden steeds verder aangedraaid.

Haar lievelingsverpleegster Joyce, die echt alles voor haar deed, zelfs in haar vrije tijd, is ook langdurig uitgeschakeld. Uitgewrongen. Voor mevrouw Mast een enorme klap. Ze mist Joyce gigantisch.

Het gebeurt zeer regelmatig dat mevrouw Mast tot elf uur in haar bed ligt te wachten tot er iemand tijd heeft voor haar om haar te wassen en in haar korset te hijsen. Dat ze nodig heeft omdat ze zonder, met haar wervelinzakkingen, niets kan. Totaal hulpeloos. In het donker. Want zelf even de gordijnen open doen kan ze niet.

Meestal spreek ik rond tienen met haar af. Het begint bijna normaal te zijn dat ze dan nog niet geholpen is. Hoe vaak ik haar niet in tranen aantref omdat ze nog geen tijd hadden voor haar? ‘En ik heb ze nog zó gevraagd of ze alsjeblieft vroeg wilden komen, omdat jij op visite komt…’

Mij kan het persoonlijk niets schelen als ze nog in bed ligt. Hoofdeinde overeind, koffie zetten, gordijnen open en dan gaat het prima. Maar ze schaamt zich, zo in haar pon, zonder bh. Ik snap dat ook wel.

De combinatie slechte zorg, totaal afhankelijk zijn van anderen , iedereen om haar heen die dood- en weggaat en haar lichaam dat steeds meer kuren gaat vertonen, maakt dat ze geen zin meer heeft.

‘Kliefje, ik ben het zat. Er is voor mij niets meer aan. Van mij mag het snel afgelopen zijn…’ hoe vaak ze dat niet zegt?

Een jaar geleden gaven we haar een antidepressivum, om haar wat beter te laten slapen en zich wat lekkerder te laten voelen. Dat werkte aardig. Ze huilde niet meer zoveel, kon weer grapjes maken, kreeg weer interesse in andere mensen.

Het effect duurde enkele maanden.

Nu is het uitgewerkt…

Ik zie haar langzaam oplossen. Het lijkt wel of ze transparant aan het worden is. Ze wordt sowieso magerder want niets smaakt haar meer. Maar ook haar sprankeling is aan het verdwijnen. Haar ogen worden steeds doffer.

Ik ben bang dat ik binnen niet al te korte tijd afscheid van haar moet nemen.

Mijn lieve mevrouw Mast. Ik hoop voor u dat het einde niet meer al te lang op zich laat wachten… Laat maar los. Het is goed zo.


Dit blog staat ook op HoeVrouwenDenken

36 thoughts on “Mijn verdwijnende verzorgbejaarde

  1. Wat ontzettend lief dat je dit uberhaupt doet!
    En aan de andere kant diep en diep triest hoe er met onze ooit hardwerkende ouderen nu gesteld is!! Dit verdienen ze toch niet ? Zijn we in Nederland dan zo druk met andere idiote dingen dat we de mens vergeten ?
    Sterkte met deze lieve vrouw 😕 😘😘

  2. Dit is hartverscheurend en zo onrechtvaardig voor allen die zich een “gelukkige oude dag” wel anders hadden voorgesteld. Je bent een goed mens, Klief, een laatste lichtpuntje voor haar. Moge zij gauw rust vinden.

  3. Met tranen in mijn ogen lees ik dit stukje. Wat erg dat tegenwoordig mensen zo eenzaam hun laatste jaren door moeten brengen.

  4. Alleen de gedachte al dat je ook in zo’n situatie terecht kunt komen……Dat vreselijke afhankelijk zijn en niets meer kunnen. Ik hoop dat er voor haar snel een einde aan komt.
    De oude dame waar ik tweewekelijks naartoe ging, is begin deze maand ‘gelukkig’ overleden. Nét voor haar 94ste verjaardag, die ze zó hoopte niet meer te halen. Gebed verhoord.

  5. In wat voor land leven we?Het is om te janken. Ik weet van thuiszorg dat het voor het personeel niet te doen is.
    Lieve Klief ,als ik er in zou geloven, verdien jij die stoel in de hemel al lang.
    Zo lief. Dikke knuf.

    1. Onzin hoor. Ik doe gewoon mijn werk. Pluimen enzo niet nodig. Ik ben allang blij als ik haar weer eens zie lachen en als ik zie dat ze ergens van geniet.

  6. Ik ben er stil van. Ik hoop dat voor deze mevrouw haar einde gauw mag komen. En ik hoop dat ooit zorg ook weer echt zorg geven wordt en dat mensen die dit vak kiezen uit roeping niet meer verstikt worden in regels of ondergaan aan de werkdruk.

    1. Laatst ook nog zo’n voorbeeld: mevrouw die elke dag 2x verpleging aan huis had voor aan- en uittrekken van kousen verloor haar zoon. Toen kreeg de verpleging van het management 5 minuutjes extra per dag om bij haar te blijven, omdat ze het zo moeilijk had.

  7. De zorg gaat ten onder aan door de overheid ingestelde regeltjes. Het is absurt hoeveel tijd er in ‘papierwerk’ gestopt moet worden om boetes van inspectie te voorkomen! Daarnaast hebben een aantal organisaties ook niet het beste management aan de top. Mw Mast en vele anderen zijn de klos. Fijn dat jij er soms kan zijn voor haar.

  8. Wat triest! Bizar hoe de ouderenzorg steeds meer uitgeknepen wordt. En iedereen moet maar zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Alsof iedere oudere omringt wordt door kinderen (die ook nog vlak in de buurt wonen) die het grootste deel van de zorg op zich kunnen nemen. Denk dat stiekem veel ouderen best wel in een bejaardenhuis zouden willen wonen, alleen al voor de sociale contacten. Maar geen bejaardenhuis zoals vroeger, waar je met meerdere op een zaaltje moest. Wel een bejaardenhuis 2.0, zoiets moet toch te bedenken zijn.
    Ik hoop dat mw. Mast geen jaren meer verder hoeft…..

  9. Daar word ik toch zo kwaad van! Je hoort het zo vaak, dat ouderen veel te lang in bed ‘moeten’ blijven omdat er geen tijd is om ze te helpen. Wat is dat toch. Soms vind ik het jammer dat ik zelf niet meer in de zorg sta, maar ik heb het voordeel gehad om altijd in een leuke groep te werken, waar de regeltjes (nog) niet zo rigide waren. Héél knap van je dat je bij haar langs gaat en ik wens mevrouw Mast nog de lichtpuntjes toe die ze verdient.

  10. In-en-in triest, zie mijn grootmoeder ook magerder worden, gelukkig nog steeds glans in de ogen, maar soms mentale verwarring. Ze woont nog zelfstandig maar weet niet hoelang dat nog gaat duren….hou mijn hart vast!

  11. Wow! Dit is een heftig verhaal die voor veel ouderen helaas waarheid is. Het is schandalig hoe de overheid om gaat met onze ouderen. Super lief dat je dit doet want ze lijkt uit te kijken na je bezoek. Ik hoop voor mevrouw Mast dat snel rust en vrede vind. Dikke knuffel voor mevrouw Mast en dikke pluim voor jou!

  12. Ik kom in het vrijwilligerswerk ook vaak mevrouwen en meneren Mast tegen. Je kan voor zulke mensen alleen maar blij zijn als het eindelijk afgelopen mag zijn. En voor die tijd hen zelf nog zoveel mogelijk in de watten leggen natuurlijk.
    Zo’n situaties blijven schrijnend, altijd!

  13. In gedachten zie ik daar mijn oma liggen en kreeg tranen in mijn ogen. En het schrijnt…
    Dat je naar haar toegaat, vind ik zó lief van je.

  14. Een verdrietig verhaal, doet me denken aan buren die ik ooit had van de zelfde leeftijd als mevrouw Mast.
    Ze zeiden toen, het lijkt wel of we iedereen moeten overleven, zelfs onze kinderen.
    Later zijn ze kort na elkaar stil ingeslapen. Hans

  15. Wat triest is dit. Oud worden wil iedereen, maar oud zíjn is heel wat anders, als het op deze manier moet…
    Het klinkt als een kaarsje dat langzaam aan het uitdoven is. Ik hoop voor haar dat dat niet lang meer duurt.
    Sterkte jij, want hoe dan ook, er komt een afscheid aan van iemand die je lief is.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s