Oppakken, doorhalen en gaan.

Ik sprak gisteren met mijn collega Laura over het stranden van relaties en niet verder komen in je leven.

De reden was een patiënte bij wie wij beiden constateren dat ze enorm blijft hangen in het verdriet en de frustraties over haar gestrande huwelijk dat inmiddels al zeven jaar ter ziele is. Ze heeft ruim twee jaar lang elke week gesproken met één van onze maatschappelijk werkers. Ze heeft de GGZ bezocht. En nóg staat ze te pas en te onpas huilend aan onze balie. Gisteren kwam ze voor een uitstrijkje. Ik had haar naam al in mijn agenda gezien en eerlijk gezegd zag ik er een beetje (veel) tegenop om haar te helpen. Want ik wist al waar we het over gingen hebben. Niet over haar baarmoeder in ieder geval…

En jawel: het duurde twee minuten en toen kon ik haar de doos Kleenex al aanreiken.

Voor mij maakt het verder niet uit. Ik luister, knik, beaam, wens haar sterkte en ga weer verder met mijn leven.

Dat zou zij ook moeten doen, verder gaan.

Sommige mensen lukt dat niet en dat is doodzonde.

Mijn collega heeft haar portie ook gehad met haar ex die psychiatrisch nogal wat mankeerde. Ter ondersteuning schreef ze zich in op een forum voor lotgenoten. Allemaal (ex)partners van mensen die hetzelfde mankeren als haar man. Ze maakte een afspraak om eens koffie te gaan drinken met een vrouw wiens man -geen gein- al twintig (!) jaar dood was. Ik hield mijn hart vast. Afspreken met iemand wiens leven al zo lang in het teken staat van, lijkt mij geen motivator. Goddank kreeg de vrouw een griepje, werd de afspraak gecanceld en ging hij vervolgens helemaal niet door. Laura had inmiddels wel door dat dat haar niets zou gaan brengen.

Zelf heb ik ook een -eh- bijzondere ex die ik zelfgediagnosticeerd een narcist kan noemen. Ook ik heb een poosje gezocht naar lotgenoten, om te kunnen delen en me het gevoel te geven dat ik niet alleen was, dat het niet aan mij lag, dat het iedereen had kunnen overkomen. Want daarvan had ik het meeste last: er waren tekenen genoeg geweest, ik had pvd moeten luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Ik voelde me schuldig naar mijn dochter toe. En dom. En genaaid.

Ik was een aantal weken heel boos. Gunde hem diverse gezwellen. En hoopte dat zijn piemel eraf zou vallen. Minstens. Tot ik een keer mijn bloeddruk mat en die was veel te hoog. Ik leek wel gek! Dat insect was het niet waard om mijn geest te blijven vergiftigen. Hij moest uit mijn systeem. Dóór moest ik. Leuke mensen ontmoeten. Elke dag genieten van dat wat ik wél had.

En dat lukte me prima, bleek ineens.

Tegenwoordig denk ik nog één keer per maand aan hem. Ongeveer drie minuten. Als ik geld overmaak aan de instantie waarbij hij gefraudeerd heeft. Waarin hij mij betrokken heeft. En dan baal ik. Heel kort. En dan klap ik mijn laptop dicht en is het moment weer over.

Net als hij.

Exen zijn zonde van de ruimte in je hoofd.

45 thoughts on “Oppakken, doorhalen en gaan.

  1. Klopt, exen zijn zonde van de ruimte in je hoofd. Maar als hij het leven van puberzoonlief nog steeds vergalt (ja echt, zo een ex heb ik) dan neemt hij toch steeds weer een té groot deel van de ruimte in beslag. En dat is behoorlijk Kwalitatief-Uitermate-Teleurstellend, om het zo maar netjes te zeggen. (Of gewoon KUT!)

  2. Gelukkig geen ervaring lieve Klief. Maar sommige dingen moet je los laten en exen helemaal. Wat kunnen die je leven vergriepen.

  3. In dat soort negativiteit blijven hangen in doodzonde, dan vergal je zelf je eigen leven. Zie het bij mijn schoonmoeder die serieus ruim 30 jaar na dato nog totaal verbitterd is over haar scheiding en ex. En daar kan ik echt niet bij.

  4. Ik heb er weinig ervaring mee, maar het lijkt me als het onvrijwillig eindigt best moeilijk om weer door te gaan. Al is 7 jaar er in blijven hangen wel weer erg lang natuurlijk.

  5. Ik heb een ex die me elke keer vertelde, liefst \waar mijn kinderen bij waren dat ik helemaal geen kinderen wilde. Dat is twee jaar geleden gestopt toen ik haar duidelijk vertelde dat ik met haar geen kinderen wilde, omdat ik haar geen goede moeder zou vinden. Vond ze toch niet leuk 😉

    Love As Alwyas
    Di Mario

  6. ‘Doorslikken die drol’ is mijn motto. Natuurlijk kunt je last hebben van de nawee van een slechte relatie. Maar alles wat je aandacht geeft, groeit. Dus heb ik liever aandacht voor leuke dingen ;-).

  7. Ik heb ook zo’n waardeloze ex.. Alles moest gaan zoals hij het in zijn hoofd had, ging het niet zo dan werden er met voorwerpen gesmeten, geslagen en uiteraard geschreeuwd.. Tekens genoeg en toch bleef ik bij hem. Tja het hart wil wat het hart wil laten we maar zeggen. Nu zit ik gelukkig al 8.5 jaar in een hele gezonde relatie, zonder geschreeuw en geruzie!

  8. Gelukkig ook geen ervaring mee. Wel met chronisch ziek zijn. Dat is een beetje hetzelfde verhaal, uithuilen en weer verder met de scherven die nog over zijn.

  9. Ja, je bent dan een soort klaagmuur, gelukkig is die van steen.
    als haar “verdriet” zou weg vallen, is ook de aandacht voorbij. Hans

    0t, leuk hé de Boerderij 😉

  10. Ex betekent vanuit het Latijn ‘weg van’, dus niet meer in het nu. Dat doe je goed. En ik hoop dat dat overmaken van geld ook eens tot een ‘es war einmal’ behoort, zodat je het volledig af kunt sluiten ❤

  11. Ook ex met diagnose narcist (officieel). Kids hebben er nog last van. Het was heel moeilijk om uit zijn greep te komen. Mijn advies voor mensen die in de relatie blijven hangen en boos en bitter zijn: Jouw beste wraak is echt en oprecht gelukkig worden! (dan heb je geen tijd meer voor wraak en boosheid). Eigenlijk dus wat jij hebt gedaan 🙂

  12. Ik ben zelf ook eens lang blijven hangen .. in gedachten dan .. aan een ex. Was veel te veel met hem bezig. Toen ik hem los liet ontdekte ik weer wie ik was en wat ik wilde. Wat een bevrijding!

  13. Mijn ex was chronisch verslaafd aan van alles, spanning, alcohol of gokken en alles tijdelijk tot de volgende golf. Veel in geinvesteerd omdat het verder een prettige relatie was waarin ook heel veel liefde was en we veel samen deden. Tot mijn geduld en incasseringsvermogen op waren. Nog steeds kunnen we samen door 1 deur en gaven kind samen een huwelijkscadeau en speech.

  14. Ik heb dan wel niet zo’n ex in die zin des woord maar wel ‘exen’ in andere vormen, die af en toe nog eens in mijn ketel opduiken… inderdaad zonde van tijd en energie maar heej je kunt je gevoel niet zomaar uitschakelen als je ooit om zo iemand hebt gegeven (misschien nog steeds wel doet) . De uitspraak : ‘van iemand houden betekent niet per definitie dat je die persoon ook leuk vindt, vind ik nog steeds een heel goede!

  15. Ik heb ook een ex, gediagnosticeerd als narcist door heel wat reageerders op mijn blog én later ook zo gediagnosticeerd door mijn therapeute. Maar liefst bijna 4 decennia ben ik bij die man gebleven, terwijl ik voortdurend werd voorgehouden, dat ik degene was met een probleem, degene die altijd alles mis deed.
    Tot vorig jaar zomer hij plots verdween. Dat hij weg is.. is eigenlijk een verademing als ik eerlijk mag zijn. En ik doe heel hard mijn best om verder te gaan met mijn leven (wat me toch vrij goed lukt – vind ik zelf). Maar de manier waarop hij het deed, daar kan ik me nog altijd zo erg in opjagen! En dan voel ik me weer de grootste dommerik, die er rond loopt, want waarom zag ik het niet eerder hoe eng die vent was?
    Maar.. ik wil er los van komen.. alhoewel hij 2/3 van mijn leven heeft uitgemaakt.. wil ik wat me nog rest volledig los/vrij zijn!

  16. Exen.. ze zouden verboden moeten worden !
    Maar het ligt helaas aan jezelf hoe je er mee omgaat.
    Laat je ze je leven vergallen of raap je jezelf bij elkaar en zie je wat de wereld je nog allemaal te bieden heeft ?
    Lijkt mij niet zo’n moeilijke keus eigenlijk.. en dan mag alsnog die piemel er vanaf vallen ! 😉

  17. Precies, laten gaan die exen! Gelukkig geen ervaring met narcisten oid, maar wel met een relatie die achteraf helemaal niet goed was en een ex die niet eerlijk was. Nouja, geweest is geweest gelukkig. Nu heb ik de leukste man ever 😀

  18. Heel goed. Mijn schoonzus is getrouwd geweest met een narcist. Twee kinderen. Helaas moeten die nog om het andere weekend naar hem toe. Ik zou het ze niet aan doen, maar goed. Als je hoort wat hij ze soms (lees: bij iedere bezoekweekend) naar het hoofd slingert… Maar ja, de centen tellen hier blijkbaar hoger mee dan de psyche van de kids…. 😦 heel triest hoor.

  19. Als ik mijn moeder spreek (let hierbij op het woordje als…) klaagt ze immer dat haar vader haar weinig aandacht schonk. Ik ben gestopt te zeggen met: Begrááf die man eens. Hij is al 50 jaar dood.
    Mijn ex is niet dood maar ik heb ‘m wel begraven (-:

  20. Achja mn moeder is zo n mens dat niets kan loslaten. Nog steeds is ze bezig over haar kindertijd, en hoe erg ze toen achtergesteld was tov haar zussen. Of hoe erg egoistisch mn vader toch wel was (ze zijn 20j gescheiden) en ze doet nog steeds alle moeite van de wereld om haar familie een proces aan te doen voor een erfenis die 25j geleden niet volgens de regels zou zijn verlopen. Sommige mensen léven het verleden en niets dan het verleden. En sommige mensen vinden het ook gewoon tof om zich in hun eigen miserie te wentelen. Rare beestjes vind ik

  21. Heb ook zo een narcistische ex gehad ( komt precies frequent voor 😟), destijds ook zijn gepleegde fraude afgelost… Toen ik al 10 jaar bij hem weg was, kwam hij me nog bespieden hier rond mijn huis!
    Gelukkig heb ik nu een leuke man!

  22. Mijn handen beginnen te jeuken bij jouw patiënt, dus stuur maar door! Lijkt me een mooie uitdaging om haar een paar nieuwe en uiterst gezonde patronen aan te leren. 😉

  23. Ik heb ook zo’n zelf -gediagnostiseerde narcistische ex. Ik voel mijn bloeddruk alleen al stijgen als ik alleen aan hem denk. Gelukkig is hij die macht grotendeels over mij kwijt. Zijn dochter in Perth.-de halfzus van Kyl- heeft er veel verdriet en problemen door. Op haar veertiende anorexia waar ze na een paar jaar ‘bovenop’ is gekomen. Ze vermoed nu dat hij een paar keer in Aus is geweest zonder haar en haar kinderen ook maar even op te zoeken. Ze heeft al een jaar helemaal geen contact meer met hem. En ze zit daar erg over in. Zíj, hé Klief. en niet hij. Hij wacht tot zij het contact weer goed zal maken natuurlijk. De ….Die afgesneden piemel is een heel fraai plaatje nu;-D

        1. Eer dat je dat punt bereikt hebt… Mensen cq slachtoffers van zulke types blijven soms de schuld bij zichzelf zoeken. Bizar hoe dat werkt in die hoofden.

  24. Ik heb ook een ex. Gelukkig konden we het meteen een stuk beter vinden toen we besloten uit elkaar te gaan. Onze kindertjes waren 2 en 4.
    Wat een tropenjaren waren het, zeker in het begin. Ik werkte 28 uur, volgde een studie warvoor ik 1 dag per week naar school ging en ging 2 avonden per week volleyballen. Ik word van dat alles nu al moe als ik er alleen al aan dénk! Maar ik ben met terugwerkende kracht trots op hoe wij het samen hebben gedaan, toen, het co-ouderschap. We zijn allebei leukere mensen geworden van de scheiding. Zo leuk, dat we vier jaar later weer zijn gaan samenwonen. 🙂

    Toen de kindertjes 5 en 7 waren, moest ik een beetje huilen om het feit dat ik eigenlijk zoveel had gemist toen ze zo klein waren en wij allemaal in een soort overlevings-modus stonden. Zegt een vriendin tegen mij: “Ja. En als je daar nu om gaat miemelen, heb je over vier jaar het zelfde. Stop met dat getrut.” En zo was het ook.

    That’s what friends are for! 🙂

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s