Waarom zij niet en anderen wel?

Woensdag zette ik voor de zoveelste keer een hormooninjectie Decapeptyl bij een patiënte die heel erg graag zwanger wil worden. Ze bezoekt een Spaanse gynaecoloog om haar te helpen een baby te krijgen.

Ze is driedubbel “gehandicapt”. Ze heeft endometriose waardoor ze sowieso lastiger zwanger kan worden, ze heeft tot nu toe geen leuke man kunnen vinden én haar leeftijd begint parten te spelen. Ze kan niet langer wachten met zwanger worden.

Deze mevrouw is een schatje. Ze is lief en zachtaardig en slim en beschaafd. Ze heeft enorm veel kwaliteiten die ze over kan brengen op haar kind. Ze zou het met open armen en open hart ontvangen.

Helaas is het haar tot nu toe niet gegund.

Twee van de vier embryo’s zijn afgestoten. In Valencia liggen er nog twee in de vriezer te wachten op terugplaatsing. Ergens half juli wordt nummer drie ingebracht.

Fingers crossed. Ik gun het haar zo enorm.

Ik heb er soms echt moeite mee het weg te zetten in mijn hoofd. Mensen die graag willen, lukt het niet. Mensen die er met de pet naar gooien, worden zo maar ouder.

Ik kan er tonnen opnoemen: aanstaande moeders die gewoon door blijven roken. Onder het mom van ‘als ik stop geeft dat stress en dat is ook niet goed voor de baby’. Right. Wat een flauwekul. Dat is het gewoon goedpraten voor jezelf. Je wilt graag een kind, maar je maakt het ook ziek? Hoe krom is dat? Ik zie dagelijks de effecten. (En het ook nog doen waar ze bij zijn. Stop daar nou pvd eens mee. Het is 2017, het is nou toch wel genoeg bewezen hoe slecht het is!)

Wij hebben ook moeders die gewoon gezellig hebben geblowd (en erger) terwijl ze zwanger waren en die verslaafde baby’s ter wereld hebben gebracht. Zo verschrikkelijk zielig.

Wij hebben een vrouw die dik in de veertig is en verslaafd is aan alcohol. Bijna wekelijks meldt ze zich laveloos op de SEH met een zoveelste hoofdwond. En nu heeft ze een nieuwe verloofde en wil ze met hem een liefdesbaby. Terwijl twee van haar vier kinderen al door jeugdzorg uit huis zijn geplaatst. Ook even duimen allemaal, ik hoop met heel mijn hart dat het niet lukt.

We hebben moeders die hun kinderen gebruiken om maar onder de sollicitatieplicht uit te komen. Die nieuwe “nemen” zodra het weer moet.

We hebben een stel waarvan de man in de bak zit en waarvan zij feesten afstruint en allerlei soorten drugs gebruikt. En gedurende die roezen ook nog gezellig met Jan en alleman het bed induikt gezien de enorme collectie SOA’s die ze al gehad heeft. Soms heeft ze wel tijd voor haar kinderen. Als ze bijvoorbeeld al drie dagen huilen nadat ze van de fiets gevallen zijn en ze uiteindelijk maar bij ons komt. En dat er dan een armpje gebroken blijkt. En dan nóg snauwen tegen haar kroost.

Mijn hart breekt dan.

En dan kan ik er met mijn pet niet bij waarom er toch zoveel onrecht is.

41 thoughts on “Waarom zij niet en anderen wel?

  1. Dat vond ik de schaduwzijde van mijn vak, al dat kinderleed. Het eerste kind wat ik vanuit de opvang in mijn klas had wilde ik wel zo mee naar huis nemen. Ik kan daar ook boeken over schrijven..zucht

  2. Ik denk dat ik weleens een moeilijke baan heb als ik zie hoe sommige mensen met hun huisdieren omgaan, maar jij spant helemaal de kroon. Wat een drama mensen zeg. Zijn daar geen pillen voor? Stiekum toedienen dan he.

    Love as Always
    Di Mario

  3. Inmiddels ben ik de leeftijd al lang voorbij (55 jr) maar wat had ik ze graag gehad ! (5 miskramen) .
    Als ik je blog lees of dergelijke verhalen hoor komen de tranen vanzelf. En de woede, dat ook !!

  4. Afgelopen tijd 2 moeders meegemaakt die hun vierde kind kregen van beiden zoveelste vriend. Zijn wel goede moeders en volgens hun geloof zijn ze dan door God gegeven, Maar dan zou die God toch ook wat beter moeten nadenken want beiden zitten al in de bijstand zitten en hebben grote schulden waar ze nooit vanaf komen. Ook dan hebben die kinderen een zwaarder leven. .

  5. Die verschrompel pil zie ik ook wel zitten, kan je niet iets met al die artsenbezoekers die van alles willen slijten, zegt deze pleegmoeder van vier geweldige draken, maar die ouders ik schrijf het boek met je mee

  6. Hier een lurker die nu toch even moet reageren….want BAM dit bericht komt wel binnen hoor. Zo herkenbaar, helaas heb ik ook nooit moeder mogen worden. Frustrerend om te zien hoe vrouwen die in mijn ogen geen moeder hadden mogen worden wel even hop.. kroost op de wereld zetten.

  7. Ik snap je zo Klief! Mijn lief komt ook dagelijks thuis van zijn werk op school met verhalen waarvan de haren je te berge rijzen.

  8. We hebben het niet voor het zeggen… en misschien is dat ergens maar goed ook. Ik snap heel erg je gevoel, maar wie ben ik om voor een ander te bepalen of hij/zij wel of geen kind mag krijgen? Of wie wel of niet een kind moet verliezen? Ik heb in de jaren heel veel gesproken met Bureau Jeugdzorg, met instanties die kinderen helpen. Ik ben in instellingen geweest waar kinderen wonen, al dan niet vrijwillig door ouders daar geplaatst.
    Waar ik me nog het meest over verwonderd heb, is de liefde/loyaliteit die die kinderen hebben naar hun ouders. Onvoorstelbaar gewoon….
    En toch ben ik blij, dat ik niet diegene ben die bepaalt of iemand wel of geen kinderen mag krijgen….

    Je raakt me vandaag ontzettend … dikke tranen hier… om wat had kunnen zijn.

    Liefs!

  9. Surviving of the fittest. The fittest is helaas niet het meest geliefde kind, maar juist dát kind dat óndanks álles kan overleven. Ondervoeding, misbruik, noem maar op; ze blijven leven. Tja…

  10. Ik word in de tijd teruggestuurd met de hormonen die ik ook in een veelvoud heb moeten krijgen om mijn tweetal op de wereld te kunnen zetten, en ik heb spijt. Niet van de kinderen maar van de vader waarmee ik ze maakte…

  11. Ik kan niet tegen kinder- en dierenleed. Dat haalt het slechtste in me naar boven en soms lig ik ervan wakker. Alsof dat iets uitmaakt…

  12. Tranen,ik kan het soms ook niet begrijpen.
    Soms naar buiten mooi ,mooie fotootjes op facebook.
    Maar als je dan een paar keer op een andere manier bij het gezin betrokken ben kan je wel janken.
    Zou ik ze zo meenemen.

  13. Jeetje ja echt heftig… ik kan dat ook niet begrijpen. Mijn beste vriendin heeft er meer dan 5 jaar over gedaan voordat ze eindelijk zwanger werd, na vele behandelingen. Inmiddels gelukkig een mooie gezonde jongen op de wereld gezet die ik binnenkort voor het eerst ga zien!

  14. Ik heb een aantal jaren op gynaecologie gewerkt waar zwangeren opgenomen lagen met een kindje met flinke groeiachterstand. Maar dan dus wel iedere avond naar het dagverblijf om een sigaretje (of twee of drie) te roken. Mijn broek zakt er nog vanaf.

  15. Ik heb ons op tv gezien hoe verslaafde baby’s eruit zien, kinderen van junkies. ze trilden enorm hard, want hun lichaam vroeg naar cocaïne en dat kreeg de baby niet! Gewoon zo schandalig! Het staat op mijn netvlies gebrand. En ik snapje frustraties dan ten zeerste. Life is not fair. Liefs.

  16. Het is bepaald niet eerlijk verdeeld nee, en ik snap heel goed dat het je raakt.
    Doet het mij ook. Inmiddels gezegend met 4 prachtige kinderen maar voor die eerste 2 hebben we in totaal ruim 7 jaar in het medische hormonencircus doorgebracht (daarna had mijn lijf het trucje van die eisprong door, geloof ik) en in totaal 8 keer zwanger geweest. Medicijnen slikken, operatie aan eierstokken, jezelf dagelijks prikken, IUI, overstimulatie (gevaarlijk…), de effecten van al die zooi in je lijf, het is geen feest allemaal.
    En dan hebben wij nog enorme mazzel. Een vriendin van me is die hele mallemolen, en meer, ook door geweest en bij hen zal nooit een kindje komen. Als ik het íemand had gegund dan hen wel, het zijn twee zulke lieverds.
    Terwijl al die anderen er zo ongelooflijk onverantwoordelijk en gemakkelijk mee omspringen………………. die verhalen zijn om woest van te worden :'(
    Ik heb met je patiënte te doen en zal heel hard duimen dat een van de 2 overgebleven embryootjes wil blijven zitten en uitgroeien tot een wolk van een kind. Wens haar maar veel sterkte en succes.

  17. Het is een hard gelag, lijkt me zo pijnlijk en verdrietig als het niet lukt en je wel graag kinderen wilt. Wij hebben jaren pleegkinderen opgevangen in vakanties, en verzorgen ook al heel lang kleding en andere zaken voor een vriendje van zoon dat het thuis niet zo best heeft (en houden een oogje in het zeil). Als we straks verhuisd zijn, gaan we verder met pleegzorg voor pubers; ik vind dat ook een mooie manier van zorgen en ben vaak verbijsterd over hoe achteloos, verwaarlozend en ongeInteresseerd mensen met hun eigen kroost omgaan.
    Ik ben zelf vervroegd onvruchtbaar geworden door gebruik van anti-groeihormonen als kind en dus heel erg blij dat ik 1 zoon heb mogen krijgen. Ik kwam erachter dat een tweede kind niet mogelijk was toen ik miskraam na miskraam kreeg. En hoe vaak mensen niet zeggen ‘heb je MAAR 1 kind?’ Ook bizar.

  18. Poe. Heftig om zo dichtbij te moeten aanzien allemaal.
    Ik heb lange tijd gewenst en gehoopt dat het er nog van mocht komen. Helaas, inmiddels 45 en ook geen liefde in mijn leven. Ik blijf altijd missen wat er nooit is geweest.
    Maar wat is het zuur als ik types tegenkom die zichzelf moeder noemen maar het woord nog niet half verdienen.

  19. Mijn zus heeft jaren geprobeerd om zwanger te raken. Op haar 41e heeft ze alle pogingen gestaakt. Een kind is haar blijkbaar niet gegund, hoe zeer ze er ook naar verlangde. Nog steeds is ze er het hart van in.
    Nee, het is inderdaad niet eerlijk. Helemaal niet.

  20. Tja, het is inderdaad oneerlijk allemaal soms… En vooral onbegrijpelijk ook. Leed aan beide kanten van de grens. Soms bij een niet-wordende-ouder, soms bij een kind-in-de-knel… :-(

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s