Touché zeikerd!

Wij hebben over het algemeen in onze praktijk te maken met lieve mensen. Heel soms zit er een zeikerd tussen, maar doorgaans valt het reuze mee.

Nemen we waar voor andere artsen die op vakantie zijn bijvoorbeeld, dan is het andere koek.

Die kennen ons niet en hebben veelal nul begrip voor de enorme werkdruk die wij bijna dagelijks wel ervaren. We zitten namelijk middenin een achterstandswijk en waar de gemiddelde mens vier keer per jaar naar zijn huisarts gaat, zitten onze patiënten soms drie keer in de week in de wachtkamer. De mensen die in onze praktijk zitten, zijn vaak ook nog eens types die extra tijd opslokken wegens niet begrijpen of allerhande sociaal-emotionele problematiek.

Kortom: rustige dagen komen zelden voor.

Zeker nu niet, twee andere huisartsen zijn op vakantie en in theorie betekent dat dat wij twee keer één derde van hun patiëntenpopulatie erbij krijgen.

En ze overspoelen ons.

Vanmorgen stond er zo’n zeikbek aan de balie. Komt op negen uur met een stront chagrijnig hoofd vragen (uiteraard zonder goedemorgen) ‘of het nog lang duurt?’

‘Waar heeft u het over?’ vroeg Laura haar.

‘Nou, ik heb om half tien een afspraak met de dokter en ik wil weten of hij uitloopt’…

Waarschijnlijk wel’ zei Laura, het is nogal druk zoals u misschien opgemerkt hebt?

En ja: het liep uit. Tuurlijk.

Tussen de bedrijven door vroeg ik Peter namelijk om “even” de echtgenote van een man met een in zijn hersenen uitgezaaide melanoom terug te bellen. Ze was redelijk in paniek. Zijn gedrag was weer vreemd, hij begreep niks meer. Kon de trap niet meer op. Kortom: foute boel.

Komt die zeikdoos om kwart voor tien wéér aan de balie. ‘Of de dokter koffie aan het drinken was want ze had ‘m al een poosje niet meer de wachtkamer in zien komen…’

Laura gilde naar Peter, die in mijn kamer was en mij op de hoogte stelde van zijn telefoongesprek, ‘Dokter, er vraagt hier iemand of je lekker even koffie hebt zitten drinken?’ Peter keek mij vragend aan. ‘Zeikerd op drie uur’ fluisterde ik.

‘Koffie? Nee joh, ik heb hier even liggen pitten op Klivia’s behandelbank’ reageerde bij heerlijk ad rem.

Ze droop af.

Terecht.

Wat is dat toch met sommige mensen?

De gezondheidszorg is pvd geen bank. We maken wel afspraken, maar het is nagenoeg onmogelijk om op tijd te werken. Het zijn richtlijnen, die tijden. Als ik iemand tegenover me heb zitten en ik vraag waarom de suiker zo hoog is. Stress? En zhij gaat huilen omdat net een tante overleden is, moet ik dan wijzen op de klok en zeggen ‘joh vervelend voor u, maar uw tijd is om. Wegwezen!’

Zo werkt het gewoon niet.

Ik heb laatst iemand echt een aardige veeg gegeven. Wachtkamer vol, Peter werd weggeroepen omdat een terminale patiënt heel veel pijn had. Hij verliet het pand via de artiesteningang en ik liep de wachtkamer binnen. ‘Sorry, vervelende mededeling, de dokter is weggeroepen voor een spoedgeval en blijft naar schatting een half uur weg’.

Bij één mevrouw was het gezucht en gekreun en gesteun niet van de lucht.

Ik liep naar haar toe en vroeg wat het probleem was. Ik legde uit dat het een stervende man betrof en dat wanneer zij ooit in zo’n positie zou komen, ze haar handjes mocht dichtknijpen met zo’n betrokken huisarts.

Zonder een antwoord af te wachten, liep ik weer terug naar mijn kamer.

Ik hoop dat het wat teweeg heeft gebracht in dat hersenpan van haar.

53 thoughts on “Touché zeikerd!

  1. Triest! Hoorde gisteren op de radio dat een persoon (was onbekend of t een vrouw betrof) zich voorgenomen had om een maand niet te zeuren. Bleek best moeilijk te zijn. Dus naast een movember en een stoptober ook een zeurtember, zoiets? Wat zul jij dan een rustige septembermaand hebben 😉

  2. Oef…respect Klivia, niet alleen voor jou, maar ook voor Laura en Peter. En evengoed voor alle zorgverleners in ons land. Dat onbegrip van sommige mensen maakt jullie werk er niet eenvoudiger op. Nogmaals: RESPECT!!

  3. Zo gaat het… in de zorg. Laatst heeft de tandarts waar ik werk een patient ook even vriendelijk op haar nummer gezet. Vorige keer was er van haar kant niet aardig commentaar en onbegrip op het uitlopen van de tandarts. “Mijn tijd is ook geld” , je zal hem vast wel eens gehoord hebben.
    Een paar weken later kwam ze terug met een pijnklacht. Hij heeft haar van haar pijn af geholpen waardoor hij weer uitliep. Ze was zo dankbaar, zei ze, want ze was zo fijn geholpen. Ja, zei de tandarts, graag gedaan. En dít zijn nou precies de dingen waar ik door uitloop. Tot ziens.
    Ze heeft niets teruggezegd…

  4. Het lijkt wel of het erger wordt, altijd wat te zeiken en te klagen. Je hebt prima nader uitleg gegeven en wie weet doet het iets met de klagers, maar ws niet en krijg je nog een klacht aan je broek/rok ook. Zo irritant!

      1. Wij strooien momenteel met de folder ‘heeft u een klacht, vertel het ons.’ Vaak roepen ze dan dathetnietzobedoeldwas en houden ze zich daarna koest. Je loop de benen uit je naaldhakken voor ze, maar het is nooit genoeg.

  5. Het blijft inderdaad erg moeilijk te begrijpen. Ik houd mezelf maar altijd voor als ik in de wachtkamer zit bij een arts. Als ik het nodig heb, wil ik ook dat er tijd voor me is. Dus gewoon geduld. Maar soms is het best lastig om geduldig te blijven. We zaten eens bij een arts zonder enige uitleg 1,5 uur uitloop. Dan mag van mij best de secretaresse/assistente even naar de wachtkamer lopen en zeggen. Jongens …. daarom is er uitloop en ik snap heus dat er geen details kunnen komen, maar even melden dat er spoedgeval is oid mag best lijkt me.

  6. Helder verhaal, jouw verhalen uit de praktijk laten op een duidelijke manier zien hoe de andere kant van een uitgelopen spreekuur eruit ziet.
    Ik neem die enkele keer dat ik naar huisarts of ziekenhuis moet fijn m’n e-reader mee en plan eventuele (werk)afspraken royaal na de zorg afspraak en hoop er het beste van.

  7. Ik plan afspraken bij de huisarts liefst op vrije dagen en op een tijd dat als het uitloopt, ik niet met vlekken in mn nek zit vanwege te laat bij school. Maar ik heb ook eigenlijk nooit accute dingen. Nu had ik vroeger wel een huisarts die zijn spreekuur vanaf 8 uur liet inplannen maar zelf pas om 08.45 uur binnen kwam, omdat hij z’n kinderen naar school bracht. En dat vond ik dus niet kunnen.

    1. Nee, dat is raar en zorgt voor onnodige irritaties bij mensen. Wij starten om 8 uur maar Peter begint zelf altijd al om half 8. We werken nl met een inloopspreekuur in de ochtend en mensen zijn er altijd al zeer vroeg.

  8. De laatste keer dat ik bij de huisarts zat was met jongste – en die vindt 5 minuten wachten al veel, dus die ging na 20 minuten zich hardop afvragen of de dokter eigenlijk wel werkte vandaag. Nu heb ik zelf een kléin probleempje met egoïstische zeikerds, dus N weet nu ook dat de huisarts meer doet dan alleen naar zijn knie kijken. Oh, en de rest van de zuchtende wachtkamer ook. 😉

  9. Ik noem dat altijd mensen die je gijzelen, als ze binnen komen of je gaat ze helpen claimen ze je helemaal.
    alles draait om hen en de rest van de wereld bestaat niet, zeer onprettig soort is het. Hans

  10. Je hebt zo gelijk. Mensen zijn toch niet voor hun lol spoedgeval… En als je zelf in die situatie komt hoop je ook dat de dokter alles uit zijn handen laat vallen en je te hulp schiet.
    Zelf 1x meegemaakt, ik had een miskraam die niet door wilde zetten en kwam op controle bij de gynaecoloog, ze zag mijn grauwe gezicht en riep naar de assistente: zeg het komende anderhalf uur maar af, ik ga nú een curettage doen. Ik ben het lieve mens tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik niks hoefde uitleggen en zij gewoon handelde.
    Wat niet wil zeggen dat ik me nooit erger hoor, sommige artsen lopen echt áltijd uit zelfs al zit je aan het begin van het spreekuur. Maar dat doe ik dan wel in stilte. En dan speel ik maar weer een nieuw potje Wordfeud 😉

    1. Psies. Heb ik een keer bij de orthopeed gehad. Eerste afspraak geboekt. Komt ie 20 minuten te laat aankakken, drinkt nog even koffie aan de balie, ouwehoert wat met de assistentes en begon toen pas. Dat vind ik dus heel raar. En irritant. Maar dat zijn uitzonderingen. Normaal gesproken werkt iedereen kei- en keihard.
      Lieve gyn had je!

      1. Ja, een schat van een mens. Met aandacht voor meer dan het fysieke probleem. Mijn moeder was terminaal ziek in die tijd en haar eerste vraag was altijd hoe het met haar ging en de volgende of ik het nog redde, al die (ook psychisch) best zware behandelingen naast de stress en verdriet om mijn moeder. Zo lief. Als je er 3x per week zit voor alweer een echo leer je elkaar ook wel een beetje kennen ;).
        Ze is later een ander vakgebied (psychiatrie) ingegaan heb ik gehoord. Een verlies voor de gynaecologie als je het mij vraagt. Maar uiteraard winst voor de psychiatrie 😉
        En oh, bij zo’n arts als die orthopeed zou ik me waarschijnlijk iets zichtbaarder ergeren… Als je zo laat bent zeg je sorry, hangt snel je jas aan de kapstok en stroopt je mouwen op, lijkt mij. Koffie en kletsen kan later wel. Dat zou hij zelf als klant elders ook niet waarderen lijkt mij…

  11. Die zeikerds zijn van die zwarte gaten. Ze zuigen met een noodvaart alle positieve energie weg en reageren op alles met “ja maar”. Ze zijn het negatieve middelpunt. Alles draait om hen. Bleergh.

    Niet alleen in de zorg. Kom ze op meer plekken tegen.

  12. Begrijp het natuurlijk volkomen dat een spoedgeval voorgaat, maar ik moet eerlijk zeggen dat bij zo’n mededeling me ook een zucht zou ontsnappen, daar ben ik toch niet de enige in?
    Zo vaak wordt er helemaal geen uitleg gegeven waarom iets zo lang duurt en dan zit ik echt wel een beetje te steunen, stoelen zijn ook altijd zo ongemakkelijk.
    Als het allemaal wel op tijd loopt zeg ik er ook vaak wat van dat dat prettig is.

    1. Een zucht is oké. Zou ik zelf misschien ook wel doen. Op zijn minst denken. Maar zoals ik al schreef was het kreunen, zuchten en steunen. Op een niet heel sympathieke en zeer overdreven manier. En een spoedgeval moet toch afdoende zijn? Als ik dat zeg? Een arts laat niet voor de lol zijn wachtkamer zitten. Want dat betekent dat hij zelf veel later thuis is, waar zhij na een lange werkdag natuurlijk ook niet op zit te wachten…

  13. Ach ja, van die mensen waarbij zeuren hun tweede natuur is geworden. Zo bang dat ze iets tekort komen, in dit geval aandacht van de huisarts.
    Ik moet straks weer naar m’n huisarts en weet nu al dat dat uit gaat lopen. Maar: ik hou me in, van mij zullen ze niets horen! 😉

  14. Onze vorige huisarts liep standaard 20 minuten uit. Vaak wel drie kwartier. Als je dan eeeeindelijk aan de beurt was dan kreeg je alle aandacht, alle tijd. Hij kwam bij me thuis als ik in paniek was en was altijd op de achtergrond veilig aanwezig. Die wachttijd was voor mij een eitje… Lang leve de huisartsen die het belang van hun patiënten boven regels en planning stellen! Aandacht voor patiënt is belangrijker dan strakke planning.
    Zeg dat maar tegen de zeurpieten.
    Klaar 😊
    Xxx

  15. Ik draag mijn huisarts (spreekwoordelijk dan) op handen… De ochtend dat mijn M overleden was, stapte hij om half 8 binnen, er was al een andere huisarts gearriveerd om de handelingen te doen die er gedaan moesten worden, maar zoals mijn huisarts zei ‘mijn vrouw werd wakker van de helicopter en toen ik hoorde wat er gebeurd was, moest ik gewoon naar je toe’ … Hij zat daar… en bleef zitten…voor mijn Y en voor mij, tot hij om 10 uur echt naar de praktijk moest, hij was al 2 uur te laat… Ik ben hem zo dankbaar, dat hij niet alleen die keer, maar ook heel veel keren ervoor en erna, er voor ons is en was. Ik neem mijn reader mee, ik vermaak me prima. Wachten duurt nou eenmaal altijd lang..
    Er zijn nou eenmaal mensen die maar niet willen snappen dat huisarts zijn, veel meer is dan een baan….

    1. Super arts!
      Mijn vader zei tegen mijn moeder voor hij stierf, geef je hem na afloop een goed fles wijn, dat heeft hij verdiend! En wij mochten hem gewoon thuis bellen toen mijn vader zo slecht lag. Zo’n fijne arts hadden wij ook.

  16. Ze hebben haast omdat ze thuis de hele bank met hun lichaam op de bank hangen te niksen. Ik kan me er zo aan ergeren. Ja mevrouw, ik loop even met deze oudere mevrouw mee naar haar fiets. Zodat ze die spullen hier hoeft te dragen. En daarom moet u even wachten. Dan noemen ze service. Een service die ik ook van mijn dokter verwacht (en gelukkig krijg) Maar ik ben natuurlijk niet de enige. Hij moet het maar zien te verdelen over alle mensen. Ik loop liever uit bij de dokter dan dat ik snel tussendoor geholpen moet worden. Betekend toch dat ik geen spoedje ben 😉

    Love As Always
    Di Mario

  17. Als het uitloopt is het wel fijn als de assistent dat even vermeldt. Je kan nog even bedenken dat je iemand regelt die je kind opvangt omdat hij anders voor een dich t e deur staat. Of extra geld in de parkeer meter stoppen. Of toch nog even een bakje koffie halen bij het restauran t beneden. Ik weet dat mijn arts alle tijd neemt voor elke patiënt hier en iedereen weet dat het uitloopt. Helemaal niet erg want je krijgt zelf ook alle aandacht en tijd. Maar als het meer uitloopt dan een half uur horen we het hier graag.

  18. Vreselijk wat een mensen ontmoet je daar zeg, niet te geloven. Ik heb ook liever dat een dokter naar mijn verhaal luistert en me niet de deur uitkijkt, tja en soms kan het uitlopen. Sterkte!!!

  19. Ook ik ben heel blij met onze huisarts en zijn team .Altijd betrokken bij de patienten en soms zelf even bellen hoe het gaat ,bv na de operatie van mijn man .Ik hou er altijd rekening mee dat de huisarts uitloopt en duurt het erg lang kan ik ook nog een kop koffie pakken in de koffie hoek , lekker luxe toch !.Maar je hebt er gewoon altijd van die zeikerds bij bah ! En als jij aangeeft dat de arts weg moest voor een spoedgeval is het al helemaal belachelijk als daar geen begrip voor is
    Elisabeth

  20. Lees ik dat en begin ik direct te dneken dat het vergeten van zoveel dingen mogelijks op een melanoom in mijn hersenen kan wijzen. Hypochonder van de zuiverste soort. Ik denk dat mijn dokter ook zucht als ik weer eens binnen stap. Maar ik zaag niet. Dat is al iets.

  21. Als het uitloopt, denk ik: de arts neemt voor iedereen de tijd dus ook voor mij.
    Vreselijk die azijnpissers en er dan ook nog elke dag mee geconfronteerd worden.
    Misschien een idee om een bord neer te zetten op de balie: “Het spreekuur loopt 15 minuten uit.”

  22. Toevallig gisteren wezen bloedprikken en ja had er ook 25 voor me ,maar “so be it”
    Man man wat een geklaag,op het onbeschofte af,want ja er ging iemand met een hoger nummertje voor.
    Er is weinig begrip voor hoe hoog de werkdruk jammer genoeg vaak,is in de zorg.
    Succes dan de komende tijd met al de vakanties

    1. Dank je wel! Komt goe. Ik stoor me er wel eens aan. Zeg er meestal wel wat van. Veelal cynisch. En dan is het ook weer uit mijn systeem hoor. Focus ik me weer op de leuke dingen en aardige mensen.

  23. Het valt me inderdaad vaak tegen hoe mensen met zichzelf bezig zijn. Ook als er iemand voor de trein is gesprongen, niet denken aan hoe erg dat is voor iemand, maar zuchten dat de trein stilstaat…

  24. Ik snap dat ongeduld niet. Neem wat te lezen mee en bedenk dat als de arts uitloopt dat hij ook extra tijd voor jou zal nemen in een noodsituatie o.i.d.

  25. Ik heb een fantastische huisarts. De beste die ik ooit gehad heb. Ik vertrouw haar onvoorwaardelijk. Zij heeft begrip voor mij en ik voor haar. Ik heb ook vaak genoeg veel langer in de wachtkamer gezeten dan de afspraak was. Zij werd ook wel eens weggeroepen. Heel begrijpelijk dat iemand er voor je is. Juist je huisarts.
    Ook de praktijkondersteuner is een schat. Daar kwam ik voor mijn astma en kleine dingen. Zoals mijn glucosewaarde en uitstrijkjes. Altijd op mijn gemak gesteld.
    Hulde voor die mensen, hulde voor jou en Peter.

    Liefs Frederique

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s