Die zijden draad hè?

Terwijl wij in Moraira in een restaurantje zaten, Valenciaanse paella etend en rosé drinkend, met een maan die opkwam uit de zee, lag in een ziekenhuis 2000 kilometer verderop een goede vriend van Vlam zijn laatste uren te leven.

Peter is de middag daarna overleden.

51 jaar oud.

Kut. In het kwadraat.

In eerste instantie is Peter gediagnosticeerd met lymfoom. Daarvan is hij genezen verklaard. Maar toen ontwikkelde hij acute leukemie. En die is hem fataal geworden.

Vlam schreef op zijn Facebook: hoe heftig en bizar is het leven, wat is genieten? Ik zit in Spanje met mijn gezin en moeders is een paar dagen over. Vanavond waanzinnig gegeten met mooie wijn en een maan die uit de zee opkomt. 100% Happy. Beter en mooier kan niet. Maar ondertussen is er dat rotnieuws, bepaalde medicatie sloeg niet aan en redelijk onverwachts gaat het fout met dat fijne vriendje, die ergens in een ziekenhuis ligt te vechten en waarvan we weten dat de morgen heel, heel ver weg is; waarschijnlijk dat de morgen er niet meer is… Nu iedereen hier naar bed is, zit ik buiten en kijk naar die mooie maan, trek een biertje open en geniet met tranen. Proost vriendje.

De donderdag nadat we thuis kwamen, hadden we de crematie.

Een nogal indrukwekkende gebeurtenis. Peter was zeer geliefd en de mensen waren in groten getale gekomen om afscheid te kunnen nemen van hem.

De zaal was te klein.

Met tv schermen in de wachtruimte kon de rest ook meekijken met wat er gezegd en afgespeeld werd.

Omdat zijn vader en broer niet capabel waren en Peter verstokte vrijgezel was, hebben goeie vrienden van hem de zware taak op zich genomen alles te regelen omtrent de plechtigheid.

En dat hebben ze práchtig gedaan. Complimenten.

Een aantal mensen sprak die middag. (Zeer knap dat mensen dat kunnen. Tussen hun emoties door). Er was een werkgever die hem de hemel in prees. Een vriend die met grappige anekdotes kwam. Een andere vriend die vertelde over Peter’s ziekteverloop. En weer een ander las een brief voor die de broer en vader van Peter hadden opgesteld.

En er was een collega. Ze was ze één en al lof. Tenminste, dat dénk ik. Want ik verstond echt geen ene fluit van wat ze zei. Ze was zeer emotioneel en moest te pas en te onpas een slok water nemen omdat ze niet uit haar woorden kwam. De snikken kwamen echt uit haar tenen. Plotsklaps was het afgelopen. Ze zette haar water neer en liep als een speer terug naar haar stoel. Ik had even de eindconclusie gemist en keek Vlam vragend aan. Maar er was helemaal geen einde. Ze was gewoon middenin haar verhaal gestopt. Ze kón niet meer…

Ze had vier hele weken met Peter samengewerkt.

Ik had een beetje het “Tempo Team” gevoel… Het waren twee fantástische dagen. Maar dan anders.

We hebben daar achteraf heel hard om moeten lachen, Vlam en ik.

En ik weet zeker dat Peter dat ook had gedaan…


PS: mag ik van de gelegenheid gebruik maken om u te vragen stamceldonor te worden? Ik heb me ook opgegeven, toen ik hoorde dat Peter weer ziek was geworden.
Klik hier.

46 thoughts on “Die zijden draad hè?

  1. Wat kán het soms dubbel zijn hé. En hard. Fijn dat Vlam ook kan genieten denkend aan zijn vriend. Daarnaast vind ik het prachtig dat je oproept tot stamceldonoren, daarvan zijn er nog véél te weinig! Ik denk dat veel mensen niet weten wat het is en dat het kan. Ik hoop dat velen gehoor geven aan je oproep!
    Sterkte voor jou en zeker voor Vlam, die zijn goede vriend moet missen!

  2. Van harte gecondoleerd met het verlies, maar lees ook wel luchtige regels in het verhaal.
    De dood is onomkeerbaar, je manier van leven is zo belangrijk. Hans

    1. Ja nogal. Misschien dat ze eea onderschat heeft. Dat het oud zeer boven bracht? Of overmand door de emoties die in de zaal hingen?
      Ik zou zelf echt iets kalmerends moeten slikken, zou ik moeten spreken op een begrafenis.
      Knap dat ze durfde hoor. Alle lof. Maar komisch was het wél. Vonden wij 😉

  3. Ach wat ontzettend triest en verdrietig! Wens jullie veel sterkte.

    Dat aanmelden hoef ik niet meer te doen, deed ik al nadat iemand anders die ik ken ook erg jong moest gaan.

    Knuffel

  4. Ja sorry, maar ik ga helemaal stuk om die Tempo team collega; tranen met tuiten hier. Blijft overigens heel verdrietig dat zo’n fijn, jong mens ‘zomaar’ zo snel is overleden. Het bepaald je weer bij het tijdelijke van alles. Sterkte X

  5. Fijn dat jullie op tijd terug waren voor de uitvaart. Als er “leeftijdsgenoten” overlijden komt het wel heel erg binnen.
    Ben ook te oud als donor maar heb de kinders gevraagd.
    Groetjes
    Sylvia

  6. Ik voel me altijd erg opgelaten als mensen hun speech niet tot een goed einde kunnen brengen. Het is helemaal niet erg én zelfs begrijpelijk dat je aangedaan bent maar laat dan een ander het woord doen. Eigenlijk heel gênant van deze collega-voor-4-weken. Aandachttrekkerij?

  7. Het hakt er toch telkens weer op in. Sterkte voor jou en voor Vlam. Al moest ook ik weer lachen met dat Tempo Team gevoel.
    En dat stamceldonor worden… ik denk erover na, ik ga eens bekijken hier hoe en wat.

  8. Mooie woorden van Vlam, ik kan me voorstellen hoe onwerkelijk het daar gevoeld moet hebben op die berg….

    Weet je Klief, op het moment dat je daar staat te spreken op zo’n uitvaart dan doe je gewoon wat je moet doen… wat je wil doen, met heel je hart. Ik vroeg me pas na de plechtigheid af, hoe ik het voor elkaar gekregen had, maar ik moest het gewoon doen en dat hield me op de been denk ik…

    Dat tempo team gevoel… terwijl ik je verhaal las, lag ik in een deuk… 4 weken….
    Aan de andere kant, als je op dat moment zo omgeven bent met allerlei mensen die heel verdrietig zijn, dan heeft dat zijn weerslag op je, ook al werkte je ‘maar’ 4 weken met diegene.

    Ik ben al bijna te oud om donor te worden 😦 1 jaartje nog…

    Liefs Marjan

  9. Wat een verdrietig nieuws. Gecondoleerd.
    Spreken op een crematie is erg moeilijk. Ik heb dat voor ’t eerst bij mijn moeder gedaan. Dagen heb ik geoefend, mij afvragend waarom ik dat ooit heb gezegd om te doen. Na twee regels hing ik snikkend boven het papier. Maar op de dag zelf overviel mij een soort rust en kon ik zonder teveel emoties vertellen wat ik wilde. Alleen op ’t eind kreeg ik het moeilijk.
    Maar na vier weken, eigenlijk begrijp ik dat niet. En jullie ook niet, zo te lezen.
    Heel veel sterkte voor de komende tijd.

    Liefs Joanne

  10. Voor sommige mensen heb je meteen een zwak en zoals jullie hem beschrijven kan ik het me ook wel voorstellen dat zij dat ook heeft gehad. Gecondoleerd met het verlies. Lachen is wel goed, ook in zulke situaties.

    Love As Always
    Di Mario

  11. Lieve mensen, mijn man leeft nog ( na bijna 5 jaar) na een stamceldonatie! Daar zijn wij oneindig dankbaar voor. Wat jullie ook denken van de collega die sprak na 4 weken maakt niet uitl Chapeau voor alle stamceldonoren!!!!!!!!!!!!!

  12. Een verhaal met een lach en een traan. En die lach moet er zijn, juist in dit soort situaties. Jij hebt er oog voor, een ander zou zich misschien alleen ergeren of het bizarre helemaal niet door hebben 😉

    Stamceldonor worden kan ik helaas niet, na transplantatie ben je niet geschikt. En ik geloof dat ik inmiddels ook over de leeftijdsgrens heen ben maar dat weet ik niet zeker. Ik heb wel sinds mijn 18e al een donorcodicil, wat er na mijn dood nog bruikbaar is aan organen/weefsels mogen ze zonder meer hebben. Mijn gezin en omgeving weten dat ook.

  13. Allereerst gecondoleerd voor Vlam en jou. Ben onder de indruk van zijn woorden. Op dat soort moment besef je pas hoe dankbaar je ‘moet’ zijn voor wat je hebt en wat je kunt. Al van heel veel begrafenissen/crematies meegemaakt in alle soorten en maten. Het is vooral goed dat mensen op hun manier afscheid kunnen nemen en dat anderen daar respectvol ruimte aan geven. Er hoeft niet alleen maar ‘mooi’ gesproken te worden, maar een afrekening hoeft voor mij niet. Wat alles dan weer oproept is ook oké. Vaak is het zo dat je een eerste keer na het overlijden van een echt naaste bij een volgende afscheidsdienst eigenlijk nog meer geëmotioneerd bent. Sterkte met de draad weer oppakken van alles.

    Wilde me onlangs aanmelden maar bleek al te oud voor stamceldonatie. Ben wel bloeddonor.

    Lieve groet,

    Dorothé

  14. Aj ik lees dit een beetje op niet zo een goed moment… een goede vriend van ons, die nota bene 1,5e maand geleden ons nog heeft getrouwd in Nederland, blijkt al aan de morfinepomp te liggen. 1,5 maand geleden liep hij nog. Ik ben al de hele avond intens verdrietig, boos en weet ik wat voor emoties allemaal. En wij kunnen dus niet naar de begrafenis/crematie straks. We kunnen niet eens het kaartje ontvangen. 49 jaar, een dochtertje van 12 en uitgezaaide prostaatkanker. Ik had nooit gedacht dat het zo snel zou gaan. We hebben net meteen een kaart gestuurd (via Greetz mocht je je afvragen hoe precies) en we hopen dat die laatste woorden hem nog op tijd gaan bereiken. Ik ben intens verdrietig, en ondertussen gaat het leven gewoon door. Bah bah bah.

  15. Wat stom dat ik hier de ‘like’ knop in druk… Die zijden draad maakt dat je je elke dag bewust mag zijn dat je leeft en hoe bijzonder dat is. En dat je elke dag de liefde mag voelen voor alles en iedereen van wie je houdt. Sterkte voor Vlam xx

  16. Pingback: Wat wil ik zelf?

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s