Wat wil ik zelf?

Naar aanleiding van het overlijden en de crematie van de vriend van Vlam, ben ik automatisch ook weer gaan nadenken over wat ik zelf wil. Ooit.

Ik heb al sinds ik begin twintig ben een uitvaartverzekering. Ik was er “lekker” vroeg bij. Ik ben namelijk heel lang alleen geweest en wilde per se dat alles goed geregeld was. Niet dat mijn nabestaanden ineens voor torenhoge kosten zouden komen te staan. Of dat ze geen idee zouden hebben wat ik wil. Online, op de pagina van Yarden, heb ik een account en dat heb ik van voor naar achter ingevuld. Onder andere wie wel en wie geen uitnodiging gaan ontvangen (mijn vader bijvoorbeeld. Ik zou me omdraaien in mijn graf als hij zou komen. Bij leven wilde hij me niet, dan ook niet sentimenteel gaan doen als ik dood ben. Opzouten).

Ik heb altijd ingevuld gehad dat ik per se niet opgebaard wil worden. Omdat ik zelf niets met dode mensen heb. Het lichaam is wat mij betreft slechts een omhulsel en als iemands ziel of wat dan ook eruit is, lijkt iemand in de verste verte niet meer op wie hij was. Dat opbaarplan heb ik inmiddels maar bijgesteld. Want toen de vader van Vlam overleed, zag ik hoe belangrijk het voor hem was dat SchoRo nog een weekje thuis lag. Elke keer weer ging de deksel van de kist en wilde Vlam zijn vader aanraken, of kussen. Ik gun Vlam die lol dan ook maar als ik dood ben. Als ik maar geen attractie ga worden, dat mensen die ik amper kende zich gaan vergapen aan mijn dode lichaam. Ik wil uitsluitend voor intimi te kijk liggen.

Ik weet ook heel goed wat ik niet wil op mijn crematie: koffie uit Bravilor kannen, in van die witte, gestapelde kopjes. Bah!

Cake en suffe assorti boterkoekjes zijn ook ten strengste verboden. Evenals zachte, witte puntjes met ham en kaas en zo’n overleden blaadje sla erop. Aan één lijk hebben we genoeg toch? Drank moet er zijn. En énorme schalen met bittergarnituur.

Ik wil niet naast plastic planten of nepkaarsen neergezet word. Dat vind ik zo smakeloos.

En er moet gelachen worden. Ik houd namelijk van veel en hard lachen. En cynisme. Tuurlijk is het een énorm gemis voor de wereld als ik weg ben, dat realiseer ik me ten zeerste, maar dat betekent niet dat er geen lol mag zijn. Ik wil graag een paar speeches met leuke anekdotes over mijn missers en mijn zwakheden. Lang leve de zelfspot, ook na de dood.

En wat betreft de muziek: Sometimes It Snows In April van Prince wil ik graag. En een gedeelte van de Carmina Burana. Big Girls Don’t Cry van Fergie. Secrets van One Republic. Beautiful Day van U2. En de rest laat ik over aan Vlam en Jill. Het gaat om hen, niet om mij.

En Vlam heeft instructies gekregen om me hier en op Facebook netjes af te melden.

Nou ja. Tijd zat nog. Ik heb geen plannen om te gaan hemelen. Ik ging namelijk voor ‘en ze leefde(n) nog lang en gelukkig’

Bron: Pixabay.com

39 thoughts on “Wat wil ik zelf?

  1. Ik heb ook alles al geregeld, een rieten kist of wit houten,een high tea na die tijd in een theetuin. En ook veel lachen,haal al de goede herinneringen maar op. En over mijn vader maak ik mijn geen zorgen die zou niet eens komen al kreeg ie een uitnodiging.

  2. Bij mij komt er nog iets bij NIET in zo’n lade bij het uitvaart centrum . Liever gewoon thuis.
    Geen graf, dat komt omdat wij als nabestaande opeens 1800 euro moesten ophoesten om het graf van mijn ouders de komende 20 jaar te behouden. 20 jaar 😱😱 ben ik er dan nog??? Wat een kul Maar ja een zeer emo zusje. Verder idd alleen naaste die mogen koekeloeren. Muziek maakt me niet uit. Hoop dat ik genoeg mooie dingen deed in mijn leven, zodat ze een gezellig praatje kunnen houden. En niet zoals bij een kennis alle sprekers het over zijn design hobby hadden Bleeh ..
    Maar idd nog ff niet .

  3. Hier ook al alles geregeld. Met ook een lijst van mensen die uitgenodigd zijn. In elk geval komt er een bedrag vrij en ik heb iemand aangewezen die daarover beslist. Daar word de uitvaart van betaald. Ik wilde geen naturapolis waarbij er ineens een rekening komt met verzonden kaarten a 10 euro per stuk ofzo. Zelf heb ik ook totaal geen behoefte aan een rouwzaaltje. Ik wil dat er een kleine afscheidsdienst bij mij thuis is waarbij er een brief word voorgelezen die ik heb opgesteld. Daar kunnen mensen afscheid van mij nemen. Bloemen zijn verboden, want ik hou niet van bloemen. Daarna word ik opgehaald en is er een crematie maar daar hoeft verder niemand bij aanwezig te zijn. Het kleine clubje dat afscheid komt nemen ( met door mij uitgekozen muziek) gaat daarna lekker uit eten. Het hele rouwcentrum komt eigenlijk niet voor in mijn verhaal en dat is het beste vind ik. En het liefst hoop ik dat ze niks meer hoeven te regelen. Dat er geen huis meer leeggeruimd hoeft te worden spullen verdeelt en dat soort dingen.( ook dat doe ik het liefst zelf vooraf) Ik heb ook nog geen plannen om te gaan maar hou er gewoon van dat alles vooraf geregeld is.

  4. Hier alleen een mapje met muziek op de pc, om het de rest makkelijker te maken. Verder mogen ze helemaal zelf doen wat ze willen; ik ben er toch niet meer en het is tenslotte mijn Belgman die verder moet met het verdriet dus moet hij doen wat voor hem het beste is. Wie ben ik om hem ook maar iets op te leggen ?
    Ik heb begrepen dat het een crematie gaat worden en daarna uitstrooien op zee; prima, kon ik me wel in vinden 🙂

  5. In uitvaartcentra zijn vaak ook familiekamers waar je samen kan komen. Dan staat er wat je bestelt en kan je het zelf pakken, muziek draaien en praten. Hebben we bij mijn moeder gedaan, zo prettig niet in zo’n grote aula en koffie na. Maar een intiem samenzijn. Zeker aan te bevelen bij klein gezelschap.

  6. Ik denk dat ik gewoon maar jouw blogpost uitprint en aan mijn echtgenoot geef. 😉 Nog niets geregeld dus. Al zei ik vroeger wel es zo’n dingen (“cremeren i.p.v. laten rotten!”), terwijl ik nu eerder iets heb van: zij blijven achter, zij doen maar wat ze willen. Maar zo’n verzekering, dat moet ik toch es bekijken.

  7. Ik durf wel eens cynisch zeggen als er een mooie foto van mij genomen wordt dat het ene is voor mijn rouwkaartje. Voor de rest wil ik dat mijn leven gevierd wordt op mijn uitvaart. Zonder priester met lekker eten, genoeg drank en genoeg muziek uit mijn jeugd. En daarna zelf de oven in en de kroost en Bruno die een stukje mij mee naar huis nemen. Steentje op een kerkhof hoeft niet. Dat is al even koud als de dood zelf.

    1. Oh, jammer zeg! Hier kan dat dus wel. SchoRo heeft echt een week nog thuis gelegen… Zou voor mij ook niet hoeven, maar ik snap dat er mensen zijn die niet meteen los kunnen laten.

  8. Eigenlijk wil ik gewoon niks. Ze moeten me efficiënt wegwerken. Ik heb alleen vastgelegd wat ik NIET wil: geen openbaar afscheid dus kleine kring en geen religieuze flauwekul. Als ze in kleine kring ergens gezellig met elkaar over me willen kletsen is dat natuurlijk prima. Ik zal zorgen dat er geld is om dat te realiseren. De notaris mag het regelen bij gebrek aan familie.

  9. Hier gaat mijn lichaam naar de wetenschap en ik wil dat iedereen iets persoonlijks over mij komt vertellen en wanneer dienst voorbij is mag “when the lady smiles” uit de boxen vlammen en daarna is er Martini :-)………

  10. Ik heb er nog niet zo vaak bij stilgestaan, maar misschien moet ik dat net wel doen. Ook bij mij zijn er een paar mensen die geen uitnodiging mogen ontvangen en bepaalde muziek die ik zou willen. Dus ja, ik zet dat best eens op papier.

  11. Wij hebben nog niet echt iets geregeld.
    Man wil niks , het liefst laat hij zich direct afvoeren door zoon , in zijn oude Volvo.
    Kaarten pas na dat alles achter de rug is.
    Hij is niet echt een feestvierder en vindt zo’n hele begrafenis zonde van het geld.
    Voor mij hoeft het niet echt iets groots te zijn , misschien een restaurant waar de familie , vrienden en kennissen lekker kunnen borrelen.
    Van huis uit was cremeren uit den boze i.v.m. opstanding uit den dode.
    Nu vind ik crematie ook goed.
    As uitstrooien op een plek die ik uitkies.
    Het laatste woord is aan degene die overblijft , als man/kind iets willen toevoegen , gaan ze hun gang maar.
    We hebben geen verzekering , maar hebben het in de buffer zitten.
    Het lezen van je blog maakt wel dat ik er even bij stil sta , en het misschien handig is om toch wat op papier te zetten.

  12. Ik wil juist wel dat iedereen heel erg verdrietig is en gaat spreken over hoe geweldig ik was en hoe het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Dan krijgen ze water en thee en wortels of iets anders gezond. Geen vlees en geen suikers en geen alcohol al zullen ze dat laatste wel heel hard nodig hebben.

  13. Blijf nog maar fijn hier!

    Wel heel verstandig om de plannen klaar te hebben.
    Die van mij zijn intussen een jaar of 16 oud, tijd om ze te herzien denk ik.

    Ik wil ook niet te kijk liggen voor jan en alleman alleen voor select gezelschap.
    Het afscheid opzich mag op zich best druk bezocht worden en de nazit (een goeie borrel met mooie verhalen) dan wel weer graag met mn allerdierbaarsten (jammer dat ik er dan zelf niet meer bij ben)

  14. Mooi hè, hoe anders je gaat denken als je ouder wordt… Ik heb het ook hoor, zo’n account, bij Dela dan weliswaar. Ook al deels ingevuld, maar op veel dingen weet ik nog geen volledig antwoord. Komt in de loop van de tijd wel, mits die me nog gegund is natuurlijk. Ik duik er ieder jaar wel een keertje in… Bij ons allebei ook bitterballen en drankjes, hihihi 😉 Grappig…. nou ja, dat is het niet natuurlijk, maar toch!

  15. Goed dat je het regelt, vele doen dat niet.
    Zelf heb ik gezegd, maak er maar niet te veel werk van, ga liever van dat geld op vakantie. Hans

  16. Heel gek misschien maar ze zoeken het maar uit als ik er niet meer ben. Ik ben er dan niet meer. Wat ze willen doen en wat hen helpt vind ik prima. Ook mogen ze mijn losse onderdelen eruit halen voor mensen die ze hard nodig hebben, maar al manlief of de kinderen het niet ziet zitten dan gebeurt het niet. We hebben geen verzekering hiervoor maar er is wel geld voor opzij gezet. Uit ervaring weten we hoeveel zoiets ongeveer kost.

    Wat ik wel goed heb geregeld zijn brieven aan mijn liefsten en de beschrijving en verdeling van bepaalde zaken. Je verwacht niet dat ze erover zullen strijden maar voorkomen is beter dan genezen.

    Groetjes,

    Dorothé

  17. Mooi stukje geschreven, ook ik werd hiermee geconfronteerd. Hoewel ik het een en ander aan Man bekend heb gemaakt, nog niet alles. Door jouw stukje weet ik weer dat ik dat nog even moet doen. Ik ben er weer na een lange ‘vakantie’en veel gebeurtenissen. Ga je stukjes even allemaal lezen 🙂

  18. Mijn ouders hebben destijds een begrafenisverzekering voor mij afgesloten. Vind ik echt klinklare kolder en geldklopperij. Ik heb járen geleden die verzekering premievrij gemaakt, maar krijg het geld niet. Dat is pas voor als ik overlijd en dan kan er een crematie-party van worden georganiseerd. Tegenwoordig met bijna iedereen een eigen huis is het overbodig om een verzekering af te sluiten. Het kan dan uit de verkoop van de woning worden bekostigd. Dat geldt niet voor iedereen, maar je kan beter zelf ieder jaar wat geld opzij zetten dan dat een bedrijf (met winstoogmerk) daarvan profiteert en jou je gespaarde geld niet wil geven. Verder heb ik nog niets geregeld. Ik vind het ook niet zo spannend. Heb geen kinderen en voor hetzelfde geld is er niemand die op mijn feestje komt….

  19. Ik ben er ook al lang uit van hoe en wat ik wil als… Ik wil ABSOLUUT niet in de oven, onder géén beding. Heb dat ook al tegen iedereen die het horen wil verkondigd. Het idee dat iemand mij zou uitstrooien vind ik ongelofelijk griezelig. Begraaf mij alsjeblieft op het mooie kerkhof in Brugge en zet er een mooi beeldje op. De kist zo simpel mogelijk.
    Cava en tapa’s voor iedereen en ze moeten mijn Spotify-lijstje maar afspelen, hoe moeilijk kan het zijn…?

  20. Ik begrijp al die heisa wat betreft begrafenissen en crematie niet en al helemaal niet als mensen zeggen maak er een ”feestje van ! Hoezo feestje ,wie kan er in feeststemming zijn op zo’n moment wat een farce .Ik ben geweest toen een lieve dierbare kennis opgebaard was 52 was ze en eerlijk gezegd werd ik kotsmisselijk van het vrolijke gezellige gebabbel en gelach daar met koffie thee en lekkere hapjes ,terwijl zij daar onherkenbaar uitgemergeld lag in haar kist .De enige die me mogen zien als ik dood ben zijn mijn man evt als hij er nog is en mijn dochter ,de rest zie ik nu ook nooit meer dus dan mogen ze ook wegblijven .en dan stop mij maar in die oven ,over en uit .Punt !!

  21. Hé Kliefje, wat een mooi compleet verhaal. Zelf vul ik het nog graag met de woorden van mijn oma aan: ‘de bloemen en de woorden die je me niet gegeven hebt tijdens mijn leven hoef je ook niet mijn dood te doen’. Een wijze oma hè 🙂

  22. Openhartig relaas. Het enige wat ik aan de echtgenoot heb duidelijk gemaakt is dat mijn lichaam naar de wetenschap gaat. Je weet maar nooit dat ik ze iets geweldigs kan helpen vinden.

  23. De verzekering van Yarden is serieus de enige die ik nog heb ik Nederland haha 😛 Zo diep als jij heb ik er trouwens nog niet over nagedacht. Behalve dat ik niet gecremeerd wil worden.

  24. Duidelijke wensen. Ik wil de mijne wel weer eens bijstellen. Met de jaren veranderen sommige wensen ook. In een notendop: orgaandonor (“alles”), eenvoud en kleine kring, simpele kist, geen gekoekeloer – alleen voor de naasten, crematie. Veel zakdoekjes en een borrel voor allen die me liefhebben.

  25. Financieel is het hier wel geregeld, zo’n uitvaartverzekering hebben wij ook. Maar hoe verder is nog best een ding. Qua muziek weet ik wel een paar dingen maar ik vind eigenlijk ook dat dat aan mijn nabestaanden is. Stel dat die mijn keuze vreselijk vinden? Zij moeten ermee verder…
    (Zo heeft mijn man ook dingen op zijn muzieklijstje staan die ik verschrikkelijk vind. Maar hij snapt mijn argument niet. Aaaargh. Hopelijk ga ik eerder :))
    Ik moet die titels eigenlijk wel eens ergens op gaan slaan.
    Begraven of cremeren ben ik nog niet uit. Ook daar weer: als mijn nabestaanden behoefte hebben om af en toe naar een mooie steen te gaan met een tuiltje bloemen, dan mogen ze me begraven. Maar als ze het fijner vinden om een diamantje gemaakt van de as om hun hals te dragen, dan is cremeren wat mij betreft ook prima.
    Zolang ze het maar niet doen op een sfeerloze plek, ik ken een crematorium in de buurt waar ik, excusez le mot, nog niet dood gevonden wil worden ;). Dan veel liever een eindje verderop, waar een zaal is met mooie ramen waar de zon prachtig doorheen kan schijnen.
    Soort kist e.d.: liefst zo duurzaam mogelijk. Hoeft echt geen massief eiken te zijn. En geen tierelantijnen, een mooie eenvoudige kist (of mand).
    Een mooie fotopresentatie laten zien vind ik prima. Kistje kijken inderdaad alleen graag voor intimi. Mijn gezin uiteraard en een paar goede vrienden. Daarna mag de kist dicht en een mooie foto in een lijstje erop.
    Als iemand wil speechen, prima, maar wel graag met een beetje humor.
    Kerkdienst, ach…. ik ben daarmee opgevoed maar het staat nu zo ver van me af. Ook dat mogen mijn nabestaanden beslissen.
    En naderhand koffie met lekkere broodjes in een fijn restaurant. Hebben we met mijn moeders begrafenis ook gedaan met iedereen die mee wilde, en dat was fijn.

    En het zal geen uitleg behoeven dat ik al sinds mijn 18e een donorcodicil heb en dat ze van mij alles wat maar bruikbaar is mogen hebben, mocht ik overlijden in omstandigheden dat ik donor kan zijn.

  26. Ik vind dit ongelooflijk moedig van je!
    Hoe vaak zou ik al wel niet gedacht hebben om die dingen ook een keer te regelen, maar da’s eng denk ik dan zo. En dan ga ik maar weer gauw iets gezelligers doen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s