Een eigen gecreëerd isolement.

Wij hebben een patiënt die behoorlijk van de obese is. Daardoor heeft hij suikerziekte gekregen én een torenhoge bloeddruk.

Deze man woont alleen, is alleen en heeft naar mijn weten ook nog nooit een partner gehad.

Hij heeft een nogal -eh- aparte lichaamsgeur. Iets tussen oud zweet en iets zurigs in. Hij heeft vlekken op zijn kleren. Sterker nog: hij heeft vlekken op zijn vlekken. Hardgeworden zacht. Zijn haar is te lang en je kunt er een kroketje in bakken. Zijn nagels zijn te lang en er zitten diverse ondefinieerbare zaken onder verscholen. En het allerergste, -de meest smerige geur die er bestaat wat mij betreft-, hij heeft ontstekingen in zijn tandvlees. Bij elke teug lucht die hij uitademt, krimp ik bijna in elkaar. Als hij weg is, spuit ik altijd deo in mijn kamer en zet ik het raam wagenwijd open.

Maar hij is ook heel slim en heeft een lekker droog gevoel voor humor. En langzaam, de poolcirkel smelt sneller, stelt hij zich open voor me. Ik heb het na járen proberen en stimuleren en mijn hoofd te hebben gestoten nu voor elkaar dat hij elk kwartaal op zijn brommertje van de andere kant van de stad naar mij toekomt. En we lachen samen. En toen hij twee kilo was afgevallen stond ik echt bijna te juichen voor hem. ‘Ik ben écht heel blij met dit resultaat joh’ zei ik. ‘Dat heb je super gedaan!’.

‘Jij hebt helemaal niets nodig om blij te zijn’ zei hij nogal bescheiden. ‘Nou, zeg dat maar tegen mijn man’ zei ik. En toen moesten we allebei heel hard lachen.

Volgende week komt hij bij me voor een Doppler. Een vaatonderzoek. Ik meet dan de druk op zes verschillende plaatsen. Onder andere vaten aan de voeten.

En dáár ben ik bang voor. Want als de rest al zo verwaarloosd is, hoe zouden die voeten er dan in vredesnaam uit zien? Ik houd mijn hart vast.

En dus heb ik hem maar gewoon eerlijk gevraagd te zorgen voor schone voeten. Ik legde uit dat hij me daar heel gelukkig mee zou maken. ‘En dan geen sokken aantrekken die je al vijf weken aanhebt hoor’, zei ik ook nog even. Met een dikke knipoog. Hij grijnsde. Gelukkig.

Ik vind het zo jammer dat hij zo geworden is. Zo beschadigd en zo alleen. Hij is terecht gekomen, verstrikt eigenlijk meer, in zijn eigen gecreëerde isolement.

Zou hij een mondhygiënist bezoeken en misschien een fijne psycholoog en elke dag even lekker onder de douche springen en zijn kleding zo nu en dan eens wassen, dan weet ik zeker dat er voor hem ook iemand kan zijn. Hij heeft echt veel om te geven namelijk. Maar nu houdt hij iedereen –ook letterlijk dus- op afstand.

Jammer dat ik zevenentachtig grenzen over zou gaan als ik dat tegen hem zou zeggen. Maar mán wat zou ik hem dat graag willen vertellen. Ik gun hem zo een leuker leven. Want dat verdient hij.

33 thoughts on “Een eigen gecreëerd isolement.

  1. Soms ben ik jaloers op jouw job, werken mét en zorgen voor mensen, het lijkt mij leuk en vooral nuttig werk. Vandaag ben ik blij dat ik gewoon in een koekjesfabriek werk, alleen voor de geur! 😉

    1. Ik probeer altijd mensen te stimuleren en het hoogst haalbare eruit te slepen. -2 kilo is natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat, maar voor hem heel wat. Hij heeft echt zijn best gedaan en dat is toch geweldig? 🙂

  2. dat doe je goed zo 🙂 Bij ons vroeg een arts aan iemand een schone onderbroek te regelen en dan voor een onderzoek langs te komen. Nou, die had hij inderdaad bij zich bij het vervolgonderzoek, in een tasje……..

  3. Klief wat liefdevol.
    En jij, met die prachtige ogen met sterretjes hem even vertellen, hoe hij de draad weer op moet pakken. Dat kan jij. Wat ben je toch een prachtig mens. Luv you

  4. Heel mooi van je, maar als hij zo slim is, waarom heeft hij dat zelf dan niet door? Zou er niet nog een hoop verborgen problematiek zijn? 😃

  5. Mooi geschreven ! Wat een verdriet moet er ergens achter deze man zitten…..zou het echt niet kunnen ? Ik bedoel die 87 grenzen over gaan om hem te bereiken ? Zou zo mooi zijn 🙂

  6. O, er zit zoveel ellende achter voordeuren. Gewoon, in ons eigen ‘sociale’ en welvarende Nederland. Niemand zou eenzaam en alleen mogen of moeten zijn. Goed bezig, Klief!

  7. Ach wat zielig. Echt heel sneu. Kun je hem qua tandvlees niet voorzichtig wijzen op een tandarts?
    Ik vind dat je er goed mee omgaat want ik kan heel slecht tegen vieze geuren. Zou er niet onaardig van gaan doen maar wel de hele tijd kokhalzen tegenover hem zitten denk ik.

  8. Dat zijn nou mensen waar ik tijd voor zou maken. Waar ik bij naar binnen zou gaan en zijn kleren voor zou wassen, hem mee naar buiten nemen voor een wandeling en daarna zijn toko zou poetsen, wekelijks een bezoekje zou brengen en ervoor zou zorgen dat zijn was ook schoon blijft.
    Zo iemand moet je helpen weer op dat pad te komen, want alleen, zoals hij nu is, zal er niets veranderen en iedereen is het waard om zo’n kans te geven toch !!

  9. Dit voelt een beetje als mijn toekomstbeeld. Moet alleen nog 24 katten aanschaffen.
    Ik heb zomaar het gevoel dat je die 87 grenzen bij deze man al over bent gegaan en hem echt wel kan zeggen dat hij het waard is om goed voor zijn lijf te zorgen. Echt goed. En net als ik doe, zullen er dan wel veel ja maars volgen.

  10. Wat een triest verhaal is dit ,zo eenzaam en verwaarloosd leven . Jammer dat zo iemand het zelf niet begrijpt hoeveel impact zijn [ niet ] uiterlijke verzorging op jou en anderen heeft .Toch hebt je de eerste stap gezet door hem te vragen om met schone voeten te komen en dat heeft hij blijkbaar geaccepteerd . Ik weet zeker dat jij met een voorzichtig gesprek veel zou kunnen bereiken bij hem
    Elisabeth

  11. Jammer dat hij zichzelf zo verwaarloost. Ik vraag me dan altijd af waar het mis is gegaan dat iemand zo geworden is en of het nog kan veranderen.
    Ik hoop voor je dat ie de volgende keer frisse voeten heeft. 😉

  12. Zo jammer, dat mensen zich gaan verwaarlozen. Maar wie weet, wat er allemaal in zijn leven gebeurd is.
    Tof hoe je het hebt aangepakt. En nu fingers crossed wat betreft de voetjes en sokken 😉

  13. Blah, heb ooit les gehad van een docent met ontstoken tandvlees zelfs achter in het lokaal kon je het reuken.
    Maar als niemand naar je omkijkt of voor je zorgt, zal het je op een zeker moment een rot zorg zijn.
    Maar persoonlijk zou ik dan ook stoppen met behandeling. Hans

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s