Ik voel me als een storthoop.

Twee weken geleden kreeg ik uit het niets een pittige hoofdpijn. Dat heb ik dus echt nooit. Alleen als ik teveel gezopen heb, maar op jaarbasis is dat hooguit twee keer. En dat kon ik afvinken aangezien ik een alcoholloze maand heb. Zelfverzonnen. Rare ik. Maar daarover een andere keer meer.

Maar wat was het dan wel?

Ik had in de krant gelezen over een hersenvliesontsteking die heerste op dat moment. Maar ik had helemaal geen koorts. Voor de zekerheid informeerde ik Vlam wel even. ‘Mocht ik gaan raaskallen -erger dan normaal-, flikker me dan in de auto en rijd als een speer naar de SEH”.

Ik checkte meteen ook even of hij alle alarmsignalen van een CVA (mond, spraak, arm) nog wist op te noemen. Yep. Dat zat ook snor.

Jill riep meteen al dat het een voorhoofdsholteontsteking was maar aangezien ik niet verkouden ben geweest, leek me dat stug.

Toen ik later op de dag bukte om iets op te rapen en voor mijn gevoel mijn hersenen uit mijn schedel gedrukt werden, kon ik niets anders dan haar diagnose beamen.

Peter, mijn werkgever, ook. Een dag later. Hij klopte op mijn hoofd en ik wilde het liefst hem een corrigerende uppercut geven. ‘Jawel’ riep hij triomfantelijk. ‘Kloppijn! Dus een sinusitis’. Ik kreeg een kuur en een neusspray met corticosteroïden.

Twee dagen daarna kon ik niet meer van de pijn. Zelfs denken deed zeer. Alles bonkte en dreunde en pulseerde. Alleen plat liggen met tramadol was te doen. Ik meldde me ziek.

Daarna knapte ik gestaag, elke dag een klein beetje, weer op.

Tot afgelopen vrijdag. Toen hakte de hoofdpijn er ineens vól weer in. En mijn oren gingen ploppen. En zeer doen. En alle geluid leek wel verdubbeld qua intensiteit. En het was ook vervormd. Ik kon alleen fluisterende mensen om me heen verdragen.

K U TEE! Een middenoorontsteking, dat schoot meteen door mijn met snot gevulde hoofd. Geen feest. Ik weet niet of u dat wel eens gehad hebt, maar die pijn is niet te harden.

Ik appte de vrouw van mijn werkgever en vroeg of ik iets mocht bestellen. ‘Doe maar Augmentin’ kreeg ik terug. Vlam reed me naar de praktijk en ik draaide op mijn naam een receptje uit dat ik bij de apotheek van het ziekenhuis op kon halen. Ik had één en ander wel via de huisartsenpost kunnen doen, maar dit scheelde me úren wachten. En wie appelen vaart…

Nu is het wachten tot de kuur zijn werking gaat doen. Daar staat zo rond de 48 tot 72 uur voor.

En als ik me nét wat beter begin te voelen, slaat die kuur waarschijnlijk vól op mijn darmen. Bijwerking nummer één. Met waterdunne diarree tot gevolg. En een schrale anus.

En als dát dan weer over is, kan ik er donder op zeggen dat ik bijwerking nummer twee, een fijne vaginale schimmel, ga krijgen. Zo’n pittige, op Hüttenkäse gelijkende.

En dan is het feest helemaal compleet.

Jippie.


Dit blog staat ook op Hoe Vrouwen Denken. 

Bron: Pixabay.com

49 thoughts on “Ik voel me als een storthoop.

  1. Het zit je ook wel erg mee zeg. Oorontsteking heb ik als kind zijnde vaak gehad. Hoop dat de kuur heel snel aanslaat, zonder bijwerkingen!!
    Heel veel beterschap en een dikke kus

  2. Er zullen nu boze tongen beweren dat dat komt omdat je ergens een logje hebt geschreven over een bevolkingsgroep die het heel zwaar heeft 😉 Beterschap. Hopelijk gaat het allemaal snel over.

    Love As Always
    Di mario

  3. O en ik was ook nog zo bang dat ik je een koortslip zou bezorgen zaterdag. (Kon er ook nog wel bij). Sterkte Klief en nu maar hopen dat er geen dozen mee lezen . Krijg je er nog meer koppijn van. Knuf

  4. ik krijg een grote glimlach op mijn gezicht als ik jouw verhaaltjes lees, ik begin de dag goed. Ook nu weer, je schrijft het allemaal zo lekker duidelijk op. En herkenbaar. Knap eerst maar eens op en lees dan je eigen verhaaltje maar eens door, het zal je goed doen.

  5. Nou je krijgt het flink voor je kiezen, hoop dat alle bijwerkingen je bespaart blijven en je gewoon gaat opknappen.
    Beterschap en strekte. Hans

  6. Wishing a speedy recovering. It sometimes does not pay to have the medical knowledge , knowing what is ahead of you before you feel human again

  7. “Wie appelen vaart”. volgens mij is dat een uitdrukking die meer in het westen van het land wordt gebruikt. Hier in de Achterhoek kennen ze hem niet. Zeggen ze eerder “wie dicht bij het vuur zit”.
    En sterkte met de oorontsteking. En hoofdpijn. En malaisegevoel.

  8. nou veel beterschap meid, ik krijg ook snel last van vaginale schimmels bij medicatie, dus ik neem altijd provisoir een diflucan mee in (denk dat het zo noemt).
    rust nog goed jij ! xx

  9. Jakkes, oorpijn is zo gemeen. Beterschap met die hele veestapel, ik hoop dat minstens de helft wegblijft hoor (en oja dank voor het beeldende verhaal weer 🤢😂😂😂)

    Die uitdrukking met die appelen hoor ik ook wel eens van een vriendin uit de kop van Noord-Holland, verder eigenlijk nooit. Dus wie weet?

  10. Van dat schrale en die schimmel moet ik toch ook wel weer lachen, al is het 100% herkenbaar. Beterschap en hopelijk weer zo goed als fit!!

  11. Wat een ellende!
    Mijn huisarts schrijft samen met antibiotica meteen een pil voor tegen de schimmel. In te nemen de derde dag van de antibiotica. Ik kan niet op de naam van het medicijn komen, maar misschien kan je het zelf even nakijken. Het scheelt in ieder geval het gedoe van de hüttenkäse 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s