En weer eentje minder…

In 2004 ben ik begonnen in de gezondheidszorg.

Eerst als doktersassistente. Maar daar had ik snel genoeg van. Ik zat voornamelijk aan de telefoon en dat is niet bepaald mijn hobby. Ik word bloednerveus van bellen.

Ik ging weer terug de schoolbanken in en werd praktijkondersteuner.

Goeie keuze: ik voel me als een vis in het water in deze functie.

Ik zorg onder andere voor de chronische patiënt. Mensen met diabetes, COPD, hoge bloeddruk. Kortom: mensen die medicatie gebruiken en onder toezicht dienen te blijven. Natuurlijk is het geweldig als de cijfertjes goed zijn (want we staan onder controle van een zorggeroep die op zijn beurt weer communiceert naar de zorgverzekeraars ) maar minstens zo belangrijk is het dat mensen zich lekker voelen. Dat ze “graag” naar ons toe komen en zich veilig voelen zodat ze ook alles durven te vragen.

Als mensen slecht ter been of tijdelijk uit de roulatie zijn vanwege een operatie of zo en Mohammed niet meer naar de berg kan komen, gaat deze berg naar Mohammed. Met andere woorden: ik bezoek ook mensen thuis.

De mensen zelf vinden dat prettig want ik blijf altijd hangen voor een praatje. Mijn werkgever juicht dat van harte toe. We hebben een praktijk die Goddank heel sociaal is. Ik kom bij mensen die soms een hele dag niet praten. Waar alleen in het weekend bezoek komt. De dagen zijn voor veel mensen eindeloos. En ze worden heel blij van even iemand die hun verhaal aanhoort. Die een kopje koffie met ze drinkt. Waar ze even hun hart bij kunnen luchten. Soms help ik ook met kleine dingetjes die ze zelf niet kunnen. Zoals de batterij van een rookmelder vervangen, of even een verpakking pillen doormidden breken. Of ik smeer beschuitjes en zet koffie. Pleeg onderhoud aan hun orchideeën.

Zelf vind ik die huisbezoeken ook heel fijn. Het is bijzonder als je zo close met mensen wordt. Als ze zich openstellen voor je. Als je ze kunt laten gieren van het lachen. Of ze even vastpakt en in je nek laat snotteren.

Één van mijn patiënten die ik al bijna twaalf jaar ken en op wie ik erg gesteld ben geraakt, een man die altijd gewoon naar de praktijk toe kon komen, bezocht ik vlak voor de zomervakantie enkele keren thuis. Hij is een paar jaar geleden geopereerd aan een melanoom op zijn arm. Maar zijn grootste angst is waar geworden: uitzaaiingen. In zijn hersenen. Einde oefening.

Ik bezocht Jan de de week voor mij zomervakantie nog een laatste keer. In het hospice.

Hij lag in zijn bed en ik liep zijn kamer binnen. Ik tikte hem op zijn schouder. Hij deed zijn ogen open en was heel blij me te zien. Een grijns van oor tot oor. Ik ging naast hem zitten en pakte zijn hand. En hij aaide over de mijne. ‘Zijn ze een beetje lief voor je?’ vroeg ik hem.

Jan knikte beamend. ‘Volgens mij heten ze allemaal Klivia’

Ik moest een traantje wegpinken.

Hij ook.

Een week later was hij overleden.

Ik heb even ongegeneerd lekker onprofessioneel zitten janken aan mijn bureau toen ik het hoorde.

Sommige mensen gaan diep.

70 thoughts on “En weer eentje minder…

  1. Lieve Klief … Sociale Klief, vriendin van me doet het zelfde maar is nu door haar werkgever op de vingers getikt dat ze teveel tijd per mens bezig is. De wereld wordt er niet altijd leuker op. Mensen zoals jij daarvan kan de wereld er nog wel wat gebruiken .

    1. Oh wat erg. Mijn werkgever vindt het juist fijn dat ik dat doe. Hij is zelf ook zo. Mede om die reden houd ik het al zo lang bij hem vol. Ik zou niet op een andere manier kunnen en willen werken.

  2. Zorg die jij levert gaat verder dan een formulier of pc, menselijk contact van uit je hart.
    Jammer dat de Klivia’s in de zorg steeds meer worden gekort in het tijd voor die zorg. Hans

  3. Dit raakt me heel erg.
    In onze familie al 2 mensen verloren aan de afschuwelijke uitzaaiingen van melanoom.
    Zo lief en mooi hoe betrokken jij bent. Heel veel 💖💖💖 voor jou.

  4. Zo fijn dat je de tijd mag en kan nemen voor je patienten .Je bent echt een kanjer .Verdrietig dat de man is overleden want ik kan me voorstellen dat je een band krijgt na zoveel jaar
    Elisabeth

  5. Dikke knuffel. Je bent het mooiste mens en voorbeeld die ik (lezend) ken.
    Ik werk in de hospice en ook op mijn werk zit ik vaak in bewogen tranendal.
    Je geeft wat ( en jij veel Klief) maar krijg er zoveel meer voor terug.

  6. Vorig jaar, op 30 september 2016, verloor ik een zeer dierbare vriend aan uitzaaiingen van melanoom. Voor de derde keer terug. Zat in longen, lymfen en lever. Vooral in dat laatste orgaan ging het krankzinnig hard.
    Hospice en (lieve) zorg van thuiszorg was niks voor hem. Dus (mantel)zorgden zijn kinderen en een paar vriend(inn)en. Waaronder ik.
    En koos hij zijn eigen moment. Hij is nog elke dag bij me. Al was het alleen maar, omdat hij me gestimuleerd heeft weer terug te gaan naar de schoolbanken, waar ik nu in zit.

  7. Wat ben je toch een lieve lieve Klief. Ik had het vorige week Klant die bij het afscheid zei MIJ ZIE JE NIET MEER. Ik onnozel o ga je verhuizen . Ja zei ze tussen nu en drie maanden Naar de hemel hoop ik. Pffff ik kan er niet aan wennen . Kus

  8. Dat lijkt me ook moeilijk aan jouw werk, het hechten aan mensen. Een vriend van mij heeft een tijdje in de zorg gewerkt maar is daarmee gestopt omdat hij te emotioneel betrokken was. Aan de andere kant hoort het erbij en heeft die betrokkenheid ook veel voordelen. Maar alle respect voor het werk wat jij doet!

  9. Ik wist en weet het je bent een schat van een mens ik ken je al vanaf de eerste week als Kliefje bij mijn huisarts maar na het lezen van je verhaal ook ik had natte ogen nogmaals vind je een topvrouw

      1. In de praktijk bij een bezoek aan de huisarts ga ik je dat complement niet geven ook al zijn we onder 4 ogen maar heb met schrijven de mogelijkheid mij te uiten hopend dat vlam het ook mij niet kwalijk neemt en het moet zien als een compliment ,ik vind je groots (ook je collega verdiend mijn warmte)

  10. Dat is het mooiste van werken in de zorg, het echte contact met patiënten en toegelaten worden in hun leven zodat soms voor hen de zon nog een beetje kan schijnen.

  11. Ik heb ontslag genomen als doktersassistente nadat ik een paar keer op de vingers werd getikt omdat ik informeerde naar een zieke echtgenote of net bevallen kleindochter….
    Ik was zó niet meer op mijn plek….

  12. Je moet beseffen dat mensen niet een nummer of een portemonnee zijn. Er zijn weleens mensen die denken dat je niets anders doet dan praten, maar het werk is zoveel omvattend. Ik heb waardering voor je. Ik heb zelf ook een dokter die vraagt naar vrouw, kinderen, schoonmoeder (toen ze nog leefde) Alleen niet naar mijn moeder, maar dat komt omdat die in dezelfde praktijk zit als ik.

    Love As Always
    Di Mario

  13. Wat fijn dat je werkgever je daarin vrij laat en waarschijnlijk aanmoedigd. Die zullen met een lantaarntje te zoeken zijn. Dan wordt je beroep toch gelukkig nog wel menselijk. Sterkte!

  14. herkenbaar verhaal. Ook ik bezoek wel mensen thuis of in een hospice. En aangezien ik zo langzamerhand bij het meubilair van de praktijk hoor (werk er al bijna 28 jaar) ken ik hele gezinnen. Kinderen die ik zelf als baby in de armen gehad heb, komen me nu hun kind showen 😉 Ook bij ons op de praktijk wordt dat als normaal beschouwd gelukkig.

    1. nog even een aanvulling: bij ons is het telefoonwerk natuurlijk ook een belangrijke taak, maar daarnaast heb ik toch ook erg veel persoonlijk kontakt met mensen bij onderzoekjes, oren uitspuiten en aan de balie. Zonder dat zou ik het ook niet leuk vinden.

  15. Wat zal hij blij met je zijn geweest. Net tranen met tuiten gejank bij Geer en Goor. Intens verdrietig hoeveel eenzaamheid er is. Je was vast een zonnetje voor hem zo aan het eind. Liefs

  16. Er zouden meer Kliefjes moeten zijn, ben je niet te klonen? ;))

    (wel “raar” trouwens om dit te lezen terwijl ik onderweg was naar een controle afspraak i.v.m. een melanoom).

  17. Reageer hier te weinig, hoewel ik weet dat je lurkers een minder warm hart toedraagt dan trouwe reageerders, maar lees hier wel elke dag mee. En met veel plezier. En sinds ik hier kom leer ik zoveel bij over wat jouw job precies inhoudt, en hoe je én kan werken onder een (soms bijzondere) baas én zelf visie kan geven aan je job. En visie heb je, met bakken. Passie voor wat je doet, ook. Compassie voor wie je tegenkomt, ook. Je zou les moeten gaan geven in de opleiding, eigenlijk 🙂 Neen, serieus, zoveel passie en bevlogenheid: dat vrolijkt mijn dag echt altijd op. Het moedigt me aan ook zelf te blijven zoeken tot ik iets vind dat ik even graag en goed doe als jij doet!!

    1. Nee joh. Onzin! Ik draag de lurker geen minder warm hart toe. Echt niet. Alleen als ik iets weggeef vind ik het wel leuk om iemand die ik “ken” blij te maken.
      Dank voor je lieve commentaar! Ik gun jou van harte ook zo’n plek.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s