De overtreffende trap van erg.

Ik heb een pesthekel aan jankende kinderen in restaurants.

Ik erger me groen en geel aan mensen die geen deuren voor je openhouden.

Niks zo irritant als thuis komen na winkelen en dat er dan nog zo’n magnetisch anti-diefstal ding in je truitje zit.

Maar wat het állerergst is, en daar ben ik recentelijk dus pas achtergekomen, is op zaal liggen in een ziekenhuis.

Het doel van een verblijf aldaar is je béter te maken toch?

Hoe de fuck kun je opknappen als op zo’n zaal nooit rust hebt? Als je de Godganse dag wordt vermaakt? En dan ook nog zeker in mijn geval. Door die druk in mijn hersenen had ik niet alleen knetterende hoofdpijn, maar was het geluid ook nog eens vervormd. Alles kwam tig keer harder binnen dan normaal. Een lieveheersbeestje dat over het raam liep klonk als een trein die voorbij denderde.

De hel begint des morgens al met een verpleegkundige die met grof geweld de gordijnen openrukt. Onder het mom van “goeiemorgen!”.

Vanaf dat moment wordt het sein afgegeven aan een enorm peloton goedbedoelende mensen die je pas met rust laten als je óf naar huis mag, óf overleden bent.

Sowieso komen ze een keer of vier per dag je bloeddruk en temperatuur opmeten. Alleen daarvan al stijgen alle waardes.

Zes keer per dag wordt er een rammelende kar de zaal binnen gejenkt met maaltijden en drankjes. Met aan het roer heel luidruchtige mensen die stuk voor stuk aan lange-afstand communiceren doen en zelf gehoorbeschadiging lijken te hebben. ‘Mevrouw Verbeek!? Wat wilt u eten? Nee, geen eitje? Alleen yoghurt? Echt?! En verder? Koffie of thee?’

Afhankelijk van wat je nodig hebt -maar toch in ieder geval drie keer per dag-, worden er medicijnen uitgedeeld. Voor mijn overbuurvrouw met Parkinson kwamen ze nog een keer of vijf extra. Konden wij allemaal lekker van meegenieten.

Dan heeft er altijd wel iemand extra hulp in de vorm van logopedie of fysio. Het ergste is die eerste. ‘Kunt u me nazeggen mevrouw Verhulst? Bo-ter-ham-men met pin-da-kaas. Heel goed. *klapperdeklap* Nóg een keertje!’.

Er komt elke dag iemand met de kranten.

En met tijdschriften.

Er is steevast een vrijwilliger die je op de hoogte komt brengen van leuke buitenzaalse activiteiten zoals bijvoorbeeld een pianoconcert in de hal. (Ik had pvd gewild dat ik daarbij kon zijn. Lekker dicht naast de uitgang namelijk).

En ook komt er dagelijks iemand aan alle bedden met de vraag of je misschien behoefte hebt aan een gesprek? Of je even lekker je hartje wilt luchten? Want het is toch allemaal best wel zwaar hè?

NEEEEE!

OPZOUTEN!

Ik wil niet praten. Ik wil verdorie dat iemand me die MRI in schuift. Ik wil weten wat ik mankeer. Wat de plannen zijn. Wie wat gaat doen. Rot op met al je vragen en metingen en maaltijden. Ik wil slapen. Ik heb pijn.

Slapen in een ziekenhuis is ónmogelijk.

Als je je bed in de hal van het Centraal Station in Rotterdam zou neerzetten, is dat rustiger.

Echt.

(En voor de notoire azijnpissers: ze zijn stuk voor stuk hartstikke lief in ziekenhuizen. Ze doen hun stinkende best. Dat weet ik ook heus wel. En ik heb me keurig gedragen en iedereen steeds netjes te woord gestaan en bedankt. Geen zorgen).

77 thoughts on “De overtreffende trap van erg.

  1. On the upside: je kan er een knetterend blogje over schrijven. 😉 Zelf ook al meegemaakt, ik lag op een kamer vol bejaarden. Ik was op den duur een beetje hun babysit. Zo van “neen Alice, in je bed blijven, je hebt een blaassonde!!!”. En 87 keer moeten vertellen hoe mijn kindjes heten etc.

  2. Klief , we hebben ons lachmoment weer gehad , sorry voor je.
    Ik leef met je mee , en herken het.
    Ze bedoelen het allemaal goed , maar wat je wilt is rust , stilte en niks aan je kop , want je hebt er al genoeg in.
    Hou je haaks!

  3. Je zou er ziek van worden zeg. Het is maar goed dat die lieve zusters en broeders er zijn, want zonder wordt het ook niets, Maar het is niet altijd een feest om in het ziekenhuis te zijn… heb je trouwens geen clinic clown gehad?

    Love AS Always
    Di Mario

  4. Sorry schiet ervan in de lach. Dank daarvoor. Wat je zegt het is lief bedoeld allemaal. Na de geboorte lag ik bij beide kids een poosje in het ziekenhuis. Tel er dan nog tig huilende babies bij en lactatie deskundigen die bij collega moeders kwamen buurten. Ik gaf de fles.

      1. In hoeveelheden die in gevangenissen niet zijn toegestaan. Na mijn keizersnee stonden er bij het bed van mijn buuf (op zaaltje van 4) ongelogen eens 24 bezoekers tegelijk om dat bed, 9 kinderen en 15 volwassenen. Waarvan 1 nogal hardgetaalde oma die het tweejarige zusje van de boreling een reactie móést en zóú ontlokken. In onvervalst Tilburgs. “Kèkt dan Indy, wè un lief zusje! Is dè nou nie lief? Indy? Kom es hier! Indy?!!”
        AAAAAARGH.
        Doe mij 23 kindertjes in een gezellig restaurant aub? Of mag mijn bed anders in de bezemkast?

  5. Maar je ligt ook helemaal niet in het ziekenhuis om bèter te worden, wist je dat nog niet?
    Ik kan me de verpleegkundige die boos op me werd omdat ik na een laparascopie te misselijk was om op de wc te plassen en het op bed echt niet lukte – en ik dus inmiddels lag te kermen van de pijn. Ik. – nog goed voor de geest halen. Ik maakte de andere patiënten bang en nu moest ze de catheterspullen halen en of ik niet me gewoon even kon vermannen.
    Was zo blij toen ik naar huis mocht..

  6. Ik begrijp je helemaal. Daarom zal ik ook ALTIJD om een 1-persoonskamer vragen (het kan ook in België zonder een rib uit je lijf te kosten).
    Maandag wordt Jongste geopereerd en ook hij wil alleen liggen.

        1. Jahaaaa dit verhaal is me uit mijn hart gegrepen! En het is echt in élk ziekenhuis hetzelfde. Je moet een beetje mazzel hebben met kamergenoten bovendien… Je hebt er bij!
          Dat gemengd verplegen maakt het er in mijn ogen ook niet beter op trouwens. Kom je terecht op een tweepersoons kamertje naast een z**kerd van een kerel die echt om alles en niks lag te piepen en op de bel duwde. Grrrrr.
          Of (ik als ‘patiënt’ die er alleen maar een week verblijft voor een hele serie onderzoeken en dus niet ziek of geopereerd is) naast een stokoude Turkse vrouw die wél hartstikke ziek was, met een sleep familieleden die daar de hele dag verbleven en op hoge toon artsen te spreken vroegen want ze wilden NU de uitslag van de scan van moeder (nog geen half uur eerder terug gekomen van het onderzoek). En die tegen verpleging begonnen te klagen omdat ik midden in de nacht uuuuren zat te bellen, waarna ik op mijn donder kreeg. Nee, ik had om 9 uur ’s avonds (!) even (!) een vriendin aan de telefoon die me ff op wilde beuren in de eenzaamheid daar. De schat.
          Of, na mijn eerste bevalling, met 3 andere dames waarvan er 2 echt enooooorm hard snurkten. Heul fijn ook.
          Of dat je van achter je gordijntje getuige mag zijn van de meest intieme details van je bedbuur. Artsenbezoek, verpleegkundigen met hun fijne dagelijkse vragen, een psych die een vragenlijst komt afnemen bij een nieuwe kamergenoot (bestaan er geen aparte spreekkamertjes?), andere ehhh minder gewenste geluiden.

          De herrie ’s nachts. Lopen (klik klak klik klak – bestaan er geen verplichte stille schoenen voor verpleegkundigen ofzo?), hardop praten, rammelkarretjes, soms rennen/paniek (okee dat kan!), zusterspost tegenover je waar ook constant gekletst en gelachen wordt. En dan dommel je eindelijk in en een kwartier later komen ze met een zaklantaarn checken of je wel slaapt…. NEE NU NIET MEER.

          En dag of 5-6 na de transplantatie (mega zware OK van ruim 12 uur) lag ik op de medium care rond het middaguur even te doezelen toen er een zaalarts binnenstapte. Type jong, knap en arrogant.
          Wat wij aan het doen waren? Zomaar een beetje liggen pitten overdag, dat kan niet he? Mijn dag- en nachtritme zou er maar van omdraaien.
          Zucht. Ik was toen te ziek voor een gevat antwoord maar anders had ik hem wat verteld. Bijvoorbeeld dat dankzij zijn ziekenhuis mijn dag-nachtritme allang de weg kwijt was, en dat ik ook al niet dacht dat ik daar ter plekke een overdosis slaap zou oplopen…
          Ik kwam daar uiteindelijk wél terecht op de afdeling isolatie. En dat was een zaligheid. Dubbele sluis, dus als die deuren dicht waren had je geen last van nachtelijke gang-geluiden. Met eigen badkamer/wc. En het voornaamste: ik was ALLEEN. De hemel.
          Nouja, bijna 🙂

        2. In België in ieder geval wel. Het supplement voor de kamer valt nog mee maar de behandelende artsen mogen 150% van hun ereloon EXTRA vragen. Zo ‘mocht’ ik laatst voor een dagje ziekenhuis (darmonderzoek onder narcose) maar liefst 553 euro opleg betalen. Gelukkig zijn we daarvoor extra verzekerd maar ik blijf het een schande vinden. Dit is gewoon klassengeneeskunde.

  7. Wat jij omschrijft is zooooo herkenbaar! Je vergeet alleen nog te vermelden dat een aantal mensen vergeet dat je op een belletje kunt drukken om de zuster bij je te krijgen en dan dus gaat roepen om een zuster….

    Heel veel beterschap gewenst en ik hoop dat je verdere ziekenhuisakties worden bespaard.

    Liefs Sas

  8. Ik ben net terug uit ziekenhuis en kreeg bij binnenkomst te horen dat ik brmo had, heerlijk ik kreeg een privékamer en omdat iedereen ingepakt naar binnen moest, kwamen er ook niet veel binnen. En nog een voordeel, geen snurkers en andere kreuners. Btw ik heb geen last van die brmo en operatie geslaagd denk ik….

  9. Je kan het weer heerlijk beeldend vertellen Klief! Ik leef erg met je mee, maar jeetje..Je ligt ook niet in het ziekenhuis om beter te worden… dat mag je thuis doen… 😉

  10. Ja, vreselijk al die drukte. Mijn schoonmoeder heeft vaak in het ziekenhuis in Sneek gelegen. Als we op bezoekuur kwamen zat ik daar gewoon te kleumen met mijn jas aan. Daar zou ik ook ziek van worden. Net als in het ziekenhuis in Emmeloord. Na een operatie lag ik daar ook te kleumen en nee hoor, geen extra deken gekregen. Ik legde uit armoede mijn jas maar op mijn bed. En als een verdoving bij een operatie niet goed werkt, dan opereer je lekker door terwijl je patient ligt te schreeuwen van de pijn waarna je na afloop krijgt te horen dat je te onrustig was en dat daardoor de verdoving niet goed werkte. Ik word nog steeds kwaad als ik daar aan denk. Alsof ik bij de tandarts volledig relaxed in de stoel lig (ik heb idioot veel behandelingen gehad) en daar werkte de verdoving wel goed. Die specialist gun ik eenzelfde ervaring.

  11. Oh sorry, maar ik geloof echt dat het afschuwelijk is. Alleen beschrijf je het weer zo humoristisch! Maar ik weet nog dat oudste dochter weer eens in het ziekenhuis lag, op zaal en met 3 dames van gevorderde leeftijd en ze ’s ochtends alleen nog kon zeggen; mam, ik wil naar huis, slapen!

  12. Ja, zo is het wel en dan heb je het nog niet eens over het bezoek wat soms in grote hordes om het bed van een zieke zitten.
    Gezellig een bezoek lang een feestje vierend. Hans

  13. Vreselijk om op zo’n zaal te moeten liggen ,daar heb je geen seconde rust .In ons nieuwe ziekenhuis lig je op een eenpersoons kamer ,maar kan je nog wel meegenieten van wat er op de gang gebeurd .Ik kan me zo voorstellen hoe blij je was dat je naar huis mocht .

  14. conclusie, in een ziekenhuis wordt je niet beter. Ze achterhalen de oorzaak(met een beetje geluk) en sturen je dan zsm naar huis, om beter te worden. Kan je ook nog een leuk stukje schrijven over het eten dat is ongeveer hetzelfde…..
    Stuur eens een demente bejaarde naar het ziekenhuis, die raakt nog meer in de war en komt er bijna nooit meer uit.

  15. En van het eten wordt je ook ziek. Ik kreeg nieuwe knie en dan ben je niet echt ziek en had wel trek maar er was echt niets behoorlijks te eten. Heb geleefd op beschuitjes met kaas, dat eet ik thuis nooit omdat ik nogal koolhydraatarm eet en dat is ook al onmogelijk in ziekenhuis.

    Fijn dat je weer zo leuk kan schrijven.

    1. Erg he… dat eten. Zelfs de boterhammen zijn niet lekker. Ik val er altijd kilo’s af terwijl dat beslist niet de bedoeling is.
      Ik moet dan de zoutloze variant van de warme maaltijden bestellen, maar ziekenhuiskoks zijn volgens mij in de veronderstelling dat zoutloos ook smaakloos betekent. Brrrrr.
      Heb maar 1 ziekenhuis gehad waar je soort van à la carte kon bestellen. Dat waren diepvries-magnetronmaaltijden van echt wel goede kwaliteit. Alleen véél te veel ;). Ik was nog best ziek na grote OK en een beschuit leek wel de Himalaya. Dus als ik zo’n vol bord zag had ik al gegeten en gedronken… Na 3 happen was het weer klaar.
      Heeft mijn familie een paar keer profijt van gehad. Die hadden nl wél honger, hahaha.

  16. Huh? Op zaal? Wat moet ik mij daarbij voorstellen, met hoeveel patiënten lig je daar dan tegelijk? Hier in Vlaanderen voor zover ik weet kamers van maximum vier, maar toen mijn zoon laatst in het ziekenhuis lag, was er nog één mijnheer bij hem, die was rustig, hij kon er gezellig mee kletsen, zelfs al was hij vijftig jaar ouder. Geluk gehad zeker? Hier kàn je kiezen voor een éénpersoonskamer maar dan betaal je wel extra.

    1. We lagen met vier en hier in NLD valt niks te kiezen. Alles wordt vergoed en er is geen verschil in zorg en klasse. Er zijn wel eenpersoonskamers maar dat is niet overal zo. En vaak is dat ook maar een beperkt aantal.

      1. Geen verschil in zorg en klasse. Ik vind dat eigenlijk maar normaal. Elke patiënt heeft recht op de beste zorg. Hoe het er bij ons in België aan toe gaat is een regelrechte schande. Klassengeneeskunde van het hoogste niveau.

  17. Jaaaaa gezellig zo’n zaal vol zieken en aanverwante patiënten, je zou er spontaan een torenhoge bloeddruk en hartkloppingen van krijgen. Ow, waarvoor lag je ook al weer op zo’n zaal?
    nee in het ziekenhuis wordt je echt niet beter, ’t levert wel voer op voor een leuke blogpost 😉

  18. Hahaha, handig die disclaimer onder aan je bericht, anders krijg je weer allerlei shit over je heen. Maar inderdaad, hoe goed en hoe lief ook ik kan me voorstellen dat een rustig, stil kamertje apart in jouw geval beter was. Eigenlijk zou het sowieso handig zijn al ze daar op ziekenhuisafdelingen gradaties in zouden maken en rekening mee zouden kunnen houden. Mensen met bepaalde klachten kunnen niet op zaal. En ja (voordat ik nu de hele shit over me heen krijg) ik weet, dat zal niet mogelijk zijn en dat kost geld en dat kan niet en bladibladibla maar je snapt wat ik bedoel…

  19. Geweldig geschreven. Vrij veel ervaring en ik onderschrijf alles….Gelukkig heb ik vaak het geluk van een een persoons kamer en dat is iets rustiger. Maar ziek zijn in een ziekenhuis is een ramp. Ik ga meestal voor de optie weer naar huis ipv overlijden, maar die keuze maakt ieder voor zich 😉
    Voor jou hoop ik dat je thuis snel wat verder zult opknappen, ik heb je nog niet eens beterschap gewenst (schaam) maar bij deze. Heel veel beterschap en dat je maar weer snel mooie blogs kunt schrijven zonder allerlei fysieke ellende.

  20. Je snapt dat ik soms wel blij ben met mijn slechthorendheid…… alleen moet alles wat voor mij bestemd is 2x herhaald worden met een luidere stem en dat is niet zo fijn voor kamergenoten.

    Ik heb ook wel eens naast een mevrouw gelegen waarvan iedere keer (de hele nacht dus) het alarm afging als ze iets bewoog, maar ik dacht dan maar bij mezelf…. ik ben hier zo weg en zij ligt daar ook niet voor de lol.

    Je humor is gelukkig nog niet ziek.

    Groetjes,

    Dorothé

  21. Het kan nog erger…ik lag naast een stervende, demente, incontinente, bejaarde, het lijkt een mop maar dat was het bepaald niet. Ik heb mij ook vaak afgevraagd waarom ik allemaal moest zien wat ik gezien en gehoord heb. Het is me niet in de kouwe kleren gaan zitten.

    Fijn dat je weer blogt! X

  22. Ik ben zelf verpleegkundige, maar toen ik in het ziekenhuis lag heb ik me zoooooo geergerd aan de tikkende schoenen van de verpleegkundigen !
    Gewoon stille schoenen aan!!!
    Jij beterschap en thuis is het beste en heerlijkste!

  23. Wat een noodlanding weer! Jongste zoon net uit het ziekenhuis. Op festival in Sziget zn enkel en middenvoetsbeentjes gebroken. Ze gingen daar proberen om die enkel te zetten zonder verdoving. Smerig ziekenhuis. Stopcontactdozen die uit de muur hingen. Plaatsvervangend gejankt voor het schaap. Dan terug naar Nederland. Schoon ziekenhuis. Goeie doktoren. Heerlijk bed. Maar ook hij vond dat hij vreselijk vroeg op moest. Laten we onze zegeningen gewoon maar tellen. Inclusief de besoignes van het verplegend personeel.

  24. Bij mijn laatste ziekenhuisbezoek had een dokter mij zowaar het verkeerde geneesmiddel gegeven. Die dag ben ik genezen van een andere ziekte.
    Om maar te zeggen dat ik met je meeleef.

  25. In een grijs verleden was ik verpleegkundige maar kwam er pas echt achter wat het betekende om op een zaal te liggen toen ik er zelf een aantal dagen moest bivakkeren. Echt vreselijk.

  26. Hier ook kamers van vier. Heb ik één keer gehad (er was toen ook geen kleinere kamer vrij) na een operatie. Hadden ze me met mijn verbrijzelde pols toch wel bij drie hoogbejaarden gelegd :-/ Van heel de nacht geen oog dicht, want één van mijn medebewoners van die kamer vond er niks beters op, dan heel de nacht te liggen schreeuwen om een verpleegster. Eens thuis heb ik dagen nodig gehad om te recupereren :-/

  27. Ik ben een paar keer opgenomen voor een slaaponderzoek Dat was telkens maar voor één nacht en dát vond ik al erg terwijl ik geen pijn had…
    Liefs ♥

  28. Pfff zo herkenbaar allemaal. Fantastische lieve mensen die voor je zorgen, maar al dat gezeur aan je kop.
    Je hondsberoerd voelen en dan zo’n opgewekte gerrit aan je bed.
    Je moet echt eten hoor, anders sterk je niet aan, als je kotsmisselijk bent.
    Oogcontact vermijden, omdat je anders weer een lulverhaal moet aanhoren.
    Iemand die volledig incontinent is verschonen, als je eindelijk aan je eerst hapje brood zit.
    Klagende, zuchtende, boerende, winderige of snurkende buren.
    Opknappen en slapen doe je thuis, niet in een ziekenhuis, dat is iets wat zeker is.

  29. Met andere woorden jij gaat stickers verkopen voor op het ziekenhuisbed ” aan bed geen gezeur” net zoals de ” geen reclame ” sticker voor op de brievenbus.
    Lijkt me goed verkoopartikel loopt geheid als een trein ..😁😃ben blij dat bij jouw het glas altijd halfvol is darling

  30. Wat is het een rijkdom om na een vermoeiende werkdag, de laptop open te klappen en jouw ziekenhuis-soap tot mij door te laten dringen. Je vlijmscherpe observatievermogen en humor hebben gelukkig niet geleden onder je ziekenhuis verblijf. ik ga nu nog beter m’n best doen om uit het ziekenhuis te blijven. Ik wens je wederom een voorspoedig herstel.

  31. Ooh, ook hier één en al herkenning. Begin dit jaar een operatie aan mijn kaak gehad en dan word je dus wakker met een hoofd die uit elkaar knalt van de pijn. Ik werd écht knettergek van al dat gepraat, gelach en geluid op de zaal.
    Fijn dat je nu weer lekker thuis bent!!!

  32. Mijn moede had een ziekenhuisbacterie en kreeg altijd een kamer voor haar alleen. In het begin liep iedereen ingepakt rond, maar later deden ze dat niet meer. Gek eigenlijk, want als zij ontslagen werd en voor controle moest komen zat zij gewoon in een volle wachtkamer.
    Het was heerlijk rustig, zo met z’n tweetjes. Ik kwam elke dag op bezoek. Ik hoefde niet aan tijden te denken want er was verder niemand. Luxe!
    Ik heb genoten van je logje. Een vertrouwde glimlach om mijn lippen. Ik heb het gemist.

    Liefs Joanne

  33. Ik heb gelukkig weinig ervaring met het in een ziekenhuis verblijven en die keer dat het zo was, lag ik alleen. Een weldaad dat je dan alleen voor jezelf gestoord wordt inderdaad. Maar slapen nee dat is er nauwelijks bij, hazeslaapjes.

  34. Allemaal zo herkenbaar!!!

    Ik heb enkele jaren geleden een extra clausule aan mijn zorgkostenverzekering laten toevoegen. Ik lig alleen, al moet dat in een bezemkamer of wat ook, boeit me niet, als ik maar die rust heb. Ben al eens een ziekenhuis uitgelopen omdat het daar ‘niet kon’ vanwege de drukte… oke, prima, dan neem je me maar niet op.

    Kortom, wat afschuwelijk dat jij nu deze ervaring met mij kunt delen, wat had ik graag gezien dat je dat bespaard was gebleven< helaas worden zoete lieve broodjes niet gebakken.

    Ik hoop natuurlijk bovenal, dat je heel snel weer tiptop in orde bent en deze geschiedenis in een diep verborgen laatje van je geheugen kan stoppen.

  35. En dan komt de nachtdienst je alvast wekken omdat dat weer werk scheelt voor de dagdienst. Om zes uur: “Goedemorrrrrggggeeeennnn!” Ik heb meerdere malen geprobeerd te ontsnappen aan/uit ziekenhuizen, maar dat is een verhaal apart. In ieder geval zorgt men er wel voor dat je niet te lang in een ziekenhuis wilt verblijven: scheelt zorgkosten!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s