Niks lief oud dametje!

Toen ik op de afdeling neurologie werd opgenomen, kreeg ik in eerste instantie een eenpersoonskamer, omdat ik van die enorme hoofdpijnen had.

MRI één, van mijn hoofd, vond plaats op vrijdag. Voor MRI twee, van mijn gehele wervelkolom, hadden ze maandag pas tijd. Ik vroeg dus of ik een nachtje naar huis mocht want zo spannend was het allemaal niet. Berg pijnstillers mee en lekker even een dagje “op verlof”.

Dat was akkoord.

Zondagavond moest ik me weer melden.

Braafjes deed ik dat.

Mijn eenpersoonskamer was inmiddels vergeven want er was iemand bijgekomen die er ernstiger aan toe was dan ik. Alle begrip.

‘Geen zorgen hoor’ zei de verpleegkundige. ‘Je ligt samen met een lief oud dametje’.

Lieve oude dametjes en ik zijn een goeie combi. Doorgaans houd ik van hen en zij van mij.

Maar dit was helegaar geen schatje. Dit oude hek was een secreet van de bovenste plank! Het enige dat je lief aan haar zou kunnen noemen is dat ze in elke zin ‘lieverd’ zei. Dat gaf misschien een geromantiseerd beeld van haar. Maar vérder! Man oh man.

Met van die felle donkere priemoogjes loerde ze de hele tijd over de rand van het dekbed. Niks ontging haar.

En niks was goed.

Kreeg ze eten dan was het haar allemaal te veel.

Kreeg ze niks, dan was ze al zo mager en moest ze echt meer hebben.

Ze heeft zoveel op de noodbel gedrukt, dat het rood eraf gesleten is.

Als iemand informeerde naar haar, kreeg diegene een énorme stortvloed aan ellende over zich heen. Geen orgaan of lichaamsdeel bleef onbesproken. Van voor naar achter, van links naar rechts. Hoofd, schouders, knie en teen. Knie en teen. Aangezien er nogal wat volk op zo’n zaal langskomt, kunt u zich voorstellen dat ik er -na de derde klaagzang-, met liefde nog een kleine verwonding bij had gemept?

En ’s nachts, als ze dacht dat niemand haar hoorde, lag ze urenlang achter haar gordijntjes mompelend een partij te vitten en snauwen op iedereen. Wij medezaalbewoners (inmiddels lagen we met zijn vieren) waren vuile rotwijven. Alle verpleegsters waren incompetente secreten. Niemand was aardig voor haar. En met name een mannelijke verpleger moest het ontgelden, die was op geen enkel front geschikt voor zijn werk.

En als ’s morgens de gordijnen weer open werden geschoven, kreeg de betreffende verpleegkundige een smile van oor tot oor. “Goedemorgen lieverd” zei oma dan stralend.

“Braak!” was wat ik dan dacht.

Vlam pakte op een gegeven moment een dropje.

“Zou ik niet doen lieverd” kwam er uit het bed aan de overkant. “Je zou wel eens wat mogen afvallen. Spinazie zou goed voor je zijn”.

“Is hij eigenlijk wel een beetje lief voor je lieverd?” vroeg ze aan mij. Terwijl ze Vlam argwanend aan keek vanachter dat dekbed. “Zegt ie wel eens midden op de dag tegen je dat hij van je houdt? En dus niet alleen om je het bed in te kletsen…”.

Toen ik weg mocht uit het ziekenhuis heb ik haar een hand gegeven en het allerbeste toegewenst.

In het kader van “baat het niet, dan schaadt het niet”.

Bron: Pixabay.com

34 thoughts on “Niks lief oud dametje!

  1. Ha ha .
    Gaat stukken beter met je. Endelijk komt de ware Klief weer boven het dekentje uit.
    Wat een heerlijk stukkie is dit.
    Ik kom niet meer bij.

  2. Ik heb dat met oude mannen en oude mannen bij mij.
    Maar wat een secreet. Moet erg lachen weer om je verhaal over die oude tang 😜
    Hoop dat t iedere dag een stukje beter gaat met je en net zoals Leni al zegt, aan je manier van schrijven te zien wel.
    Lieve groet Brigitte

  3. Inderdaad een secreet van de bovenste plank. Ik vraag me dan altijd af waar het in hemelsnaam zo mis is gegaan in haar leven dat ze zo bitter is geworden. En je zal er maar bij liggen als je zelf zo beroerd bent en dit soort typjes kan missen als kiespijn. Ondertussen ben ik benieuwd hoe het met Vlam z’n spinazie dieet gaat… 😉

  4. Ik lees je Blog altijd met plezier, je hebt een scherpe en mooie hand van schrijven (vind ik).
    Maar het verbaast me dat jij, met jouw achtergrond, het over “verpleegsters” en ” verpleger” hebt.
    Beterschap, Harme.

  5. Ik heb een jaar als waarnemend hoofdverpleegkundige in een verpleegtehuis gewerkt en precies dit soort oude dametjes deden mij beseffen dat ik hier niet voor in de wieg was gelegd. Nooit was het goed, wat je ook deed. Dus weer snel terug naar een algemeen ziekenhuis.

  6. Geweldig Klief! Jezou inderdaad denken dat je je al een stuk beter voelt met dit soort stukjes die er bij je uitkomen! Genoten! En herkenbaar! Een nachtzuster die medelijden met ons drietjes had en een kopje thee voor ons zette,omdat één oudere mevrouw de hele nacht klaagde en belde….ik denk dat ze ook echt wel beroerd was. Hoorde dat ze allerlei problemen had (niet van haarzelf hoor), maar daar wil je niet een hele nacht mee geconfronteerd worden. Ik was extra blij na één nacht naar huis te mogen! Sterkte maar weer en geniet van het aanwezig zijn van je geliefden nu het weekend is. De door de weekse dagen heb je je eenzame uren al gehad 😉. Liefs

  7. ik zie het geheel zo voor me, zo levendig als je het beschrijft. Je hebt herinneringen aan mijn lieve oma bij me wakker gemaakt door je verhaal, fijn hoor weer even terugdenken aan mijn o zo lieve oma die toch soms ook een flink potje kon mopperen en dan dacht we haar niet hoorden. Ze is er al bijna 9 jaar niet meer, maar zou graag nog weer eens even bij haar op thee.

  8. “If life gives you lemons, make lemonade!” Dat kwam direct bij mij boven toen ik je blog van vandaag las. Ik hoop dat dat talent jou nooit zal ontbreken. Ik heb weer een brede lach op m’n gezicht. En wens jouw veel vrolijkheid en warmte op je weg naar herstel.

  9. En dat jij dan uitgerekend zo’n ouwe tang op zaal treft!
    Die laatste regel van je blog: geweldig. Om de tranen uit je ogen te vegen van de lach.
    Zo fijn om je weer te lezen ♥

  10. Breek me de bek niet open, maar dit soort is zo verschrikkelijk IRRI.
    Het liefst zou je het dekbed naar binnen willen proppen.
    Ze groeien in het negatieve van het positieve van hun mede mens. Hans

  11. Hahaha, zo’n bejaard hoopje venijn verstopt in een rimpelig lijfje met witte krulletjes. Alles is hier te breed en daar te kort. Je zou ze toch!
    Je beschrijft het ontzettend grappig maar het is niet fun om op 1 kamer met zo’n typ te moeten vertoeven 🙄

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s