De omgekeerde wereld.

Toen Vlam in 2011 een hernia kreeg en maandenlang in een ziekenhuisbed in de woonkamer heeft gelegen, schuifelend met rollator door het huis bewoog en als klap op de vuurpijl een pittige depressie ontwikkelde ten gevolge van de pijn, de situatie en zijn medicatie, heb ik mijn stinkende best gedaan zo goed mogelijk voor hem te zorgen.

Ik heb echter aardig wat steken laten vallen. Dat realiseerde ik toenal. En nu achteraf. Ik voel me soms nog schuldig over de negatieve emoties die ik had.

Ik weet nog dat ik vanuit mijn werk aan kwam fietsen en er als een berg tegenop zag om naar huis te gaan. Omdat ik simpelweg geen trek had in dat zielige hoofd. Om wéér die verhalen aan te horen. Die huilende man aan te treffen.

Als ik dan thuis kwam, en de treden naar boven nam, voelden mijn benen soms als lood. Als een mantra ging het door mijn hoofd ‘ik wil dit niet, ik wil dit niet. Wanneer houdt het nou eens op? Ik wil mijn gewone leven terug’.

Maar als ik dan binnenstapte, zette ik mijn clownsneus op en kroop bij hem in bed. Hield ik hem vast. Troostte hem. Hoorde ik alles aan.

Ik heb toen zelfs vier keer mijn oude psychiater geconsulteerd. Ik liep echt helemaal vast. Ik kom uit een gezin waarin ik op jonge leeftijd al de zorgrol door mijn strot geduwd kreeg. Ik ben getrouwd geweest met iemand die helemaal niets voor mij over had. Ik heb bij hem jarenlang op mijn tenen gelopen, hield de hele toko draaiende en nooit was het goed genoeg. Hij nam en ik gaf. Steeds meer.

Toen ik weg was bij hem, heb ik er heel hard voor gewerkt om in te zien en ook in de praktijk toe te passen dat er balans moet zijn. In geven en nemen. En dat ik ook wel eens mag nemen. En dat het oké is als iemand voor mij zorgt.

Dat laatste is echter nog steeds een dingetje. Ik heb dat de afgelopen weken ervaren. Aan de ene kant heb ik Vlam enorm gewaardeerd voor dat wat hij voor me heeft gedaan. Aan de andere kant voelde ik me vreselijk afhankelijk. Ik ben geen vrager en ik ben geen klager. Als Vlam vroeg of ik zin had in thee, dan zei ik ja. Maar uit mezelf vragen of hij een kop thee voor me wilde zetten? Dat kreeg ik niet uit mijn strot.

Ik HAAT afhankelijkheid. Ik HAAT het om me neer te moeten leggen bij een situatie die ik niet zelf kan veranderen. Ik HAAT me zwak voelen.

Ik merkte aan Vlam dat hij me de laatste dagen beu was. Ik zag het aan zijn blik. Aan het uitblijven van knuffels en zoenen. Hij deed het hoognodige en vluchtte uit huis.

Dat deed pijn.

Ik heb me nog onmogelijker gaan gedragen, schijnt. Ik had het niet eens door. Ik bekritiseerde zijn gedrag. Ik benoemde de afstand.

En toen escaleerde het. En kregen we behoorlijke ruzie.

Dom.

Ik had moeten weten vanuit het verleden dat andere mensen daar ook wel eens last van zouden kunnen hebben. Dat de zorgkoek op is.

En dat dat heel menselijk is.

57 thoughts on “De omgekeerde wereld.

  1. Oei, zo wordt je wel heel erg met jezelf en je verleden geconfronteerd.
    Hopelijk treedt er snel verandering in, allereerst natuurlijk in je gezondheid.
    Het lijkt me ook vreselijk om afhankelijk van iemand te zijn, maar soms moet je door de zure appel heen bijten. Sterkte.

    1. Goed wel. In het ziekenhuis was ze erg onzeker en verdrietig en maakte ze zich zorgen. Wilde op een gegeven moment bij me in bed liggen. Tegen me aan. Zo sneu. Ze was ineens weer zo klein en kwetsbaar.
      Nu ze ziet dat het elke dag toch wel beter gaat, is ze gerustgesteld denk ik. Alhoewel ze opvallend veel aan me vraagt hoe het gaat steeds.
      Van Vlam krijgt ze liefde en aandacht genoeg.
      Ik hoop dat ze privé ook mensen om haar heen heeft met wie ze erover kan praten. Familie of vriendinnen. Die ook actief aan haar vragen hoe het met haat gaat. Ze is nogal een binnenvetter en soms moet je dingen uit haar trekken nl.
      Gisteren samen twee filmpjes gekeken, popcorn gemaakt, eten besteld. Heb uren aan haar haar gefriemeld. Hoop dat zulke dingen ook helend zijn. Je moeder ziek zien is geen kattenpis realiseer ik me.

      1. Nee klopt. Ik merk aan die van mij dat dingen die met ziekenhuis te maken hebben nog steeds gevoelig liggen, 3 jaar na grote OK. Wij waren wel voorbereid hoor maar de opname kwam plotseling, en ondanks alle uitleg vantevoren valt het niet mee je moeder daadwerkelijk in een IC-bed te zien met een hele batterij apparatuur en toeters en bellen aan d’r lijf. Ik had opeens 4 heel bezorgde kinders en dat zijn ze in het normale leven bepaald niet 🙂
        Maar voor Jill (voor jullie allemaal natuurlijk) kwam dit BAM uit de lucht vallen. Het slijt wel weer, maar dat duurt even… Sterkte voor haar.

  2. Soms moet het gewoon even goed knallen. En als je beseft dat het ‘jouw schuld’ was en je ook gewoon sorry kunt zeggen .. is dat ook wat ‘erbij hoort’. In pittige tijden. Je afhankelijk voelen is gewoon ontzettend klote. Accepteer dat het nu even niet anders is. Take care!

  3. Dat is het zeker. Alleen zie je dat vaak niet als je er middenin zit. En ik haat vragen ook. Weiger het gewoon. Ik kan het zelf wel. Ook als het niet kan.

  4. Oef, bijna fijn om te lezen dat dit bij jullie ook gebeurd…. onze zomer was absolúút niet fijn maar wel goed doordat wij een knallende ruzie kregen omdat alle emmers niet overdruppelden maar overstroomden van onverwerkte zorg-frustraties. Maar het was wél nodig en goed, we zijn alledrie heel hard aan het werk om alles op de rit te krijgen en zijn ervan overtuigd dat de liefde overwint!
    Dat wens ik jou, Vlam en Jill ook toe, Kliefje 💙🍀

        1. Ik had er eerlijk gezegd ook iets moeite mee. Ik geloof dat hij zijn eigen periode van ziek zijn deels vergeten is. Ik kan moeilijk en dwars zijn maar hij net zo erg als ik. Minstens.
          En die depressie die bij hem woedde, was erg pittig. Vergde heel veel van me. Iets meer dan dat mijn 2 dagen moeilijk in de omgang zijn schat ik 😉
          Vlam is erg zorgzaam normaal. Ik denk dat de combi van alles dat hier thuis speelt too much was ook. De zorgen. De dingen op zijn werk. Rugpijn. Etc.
          Ik neem hem niks kwalijk.

  5. Soms is het bordje even helemaal vol en barst de bom .Niet zo gek toch ! Ik heb pas 2 maanden voor mijn man gezorgd en met alle liefde ,maar heb ook weleens staan stampvoeten dat ik mijn ”saaie” leven gewoon terug wilde .Ik lees dat het heel voorzichtig iets beter meet je gaat ?
    Elisabeth

  6. Oei wat herkenbaar… ook ik háát het om hulp te vragen, dit tot grote frustratie van mijn man. Het heeft hier in huis ook behoorlijk ‘geknetterd’ de laatste tijd.
    Heel veel sterkte en wijsheid gewenst voor jou en Vlam!

  7. Ook al is Vlam nu niet ziek. Hij is wel ziek van zorg om jou. De andere gevoelens geven aan dat het heel moeilijk is om iemand echt zichzelf te laten zijn. Wij denken dat je een betere zieke bent als je niet zeurt of niks vraagt maar dat is niet zo. Communiceren is moeilijk als je al zo in beslag wordt genomen door de ziekte zelf, de zorg om en de zorg voor. Af en toe even bij elkaar kruipen en dat delen kan helpen.

    Zo eerlijk als je blogt kun je toch ook zijn naar Vlam?

    Toitoi en groetjes,

    Dorothé

  8. Eye opener voor mij…ik heb twee jaar depressie achter de rug en kort geleden een heftige en onvoorziene operatie.
    En ben ook vaak echt onmogelijk, toch blijft ie bij me en voor me zorgen. Goed om daar eens bij stil te staan.

    Kus van mij

  9. Hulp ontvangen is moeiijk, ook voor mij. Tijdens mn ziekte hoorde ik van veel mensen:maar ik wil zo graag iets voor je doen, en dan dacht ik: rot op (erg he) . Ik kan het ook niet , liever met pijn al snel weer wat te veel doen, dan vragen. Dom,dom ik weet het , maar ja schijnbaar hebben meer mensen hier dus last van.

  10. Heel herkenbaar, Meneer Williams is heel geduldig en doet alles voor mij. Ik daar in tegen heb weinig geduld, raak in paniek als het gewone leven verstoord wordt, maar ben er tegenwoordig heel open in. Meneer Williams wordt morgen geopereerd en is dan een aantal weken uit de running. Ik heb mij er op in gesteld maar wel heel duidelijk gezegd dat ik mijn rust heel hard nodig heb om goed te kunnen zorgen. Maar het blijft een dingetje..

  11. Om hulp vragen moet je kunnen. Ik regel alles liever zelf.
    Zou het bij Vlam een rol kunnen spelen dat hij enórm van je ziekenhuisopname geschrokken is en bang was je kwijt te raken? Je kunt je in hem verplaatsen, dat is veel waard, want nu weet je dat het geen onwil is maar onmacht.
    Liefs ♥

  12. Hopelijk is de kou nu uit de lucht tussen jou en Vlam.
    Deze 😦 : “Ik HAAT afhankelijkheid. Ik HAAT het om me neer te moeten leggen bij een situatie die ik niet zelf kan veranderen. Ik HAAT me zwak voelen.” Me too…

  13. Helemaal niet raar hoor dat de bom dan barst. Jullie zitten allemaal (en jij het allermeest) in een andere rol nu waarin iedereen zich aan moet passen. En als je zo zelfstandig bent als jij en je jezelf ook nog eens nooit in de rol van patiënt wil laten duwen maar het wél bent, is de koek een keer op. Om te zorgen maar ook om voor je te laten zorgen.
    Aan de andere kant: wees blij dat jullie ruzie kunnen maken, zo leer je elkaar beter kennen en is er ruimte om te groeien (sprak de peut). Kus! xx

  14. Ik heb altijd voor iedereen gezorgd en vond dit normaal. Maar als ik zelf iets niet kon, dan viel ik bij wijze van spreken nog liever dood, dan hulp te vragen. En uit zichzelf heeft mijn ex nooit gevraagd of hij me een tas thee kon brengen, laat staan iets anders voor me doen. ‘k Denk wel niet, dat het typisch iets voor vrouwen is.. zo zorgend zijn.. maar dat het eerder te maken heeft met iemand karakter.
    Afhankelijk zijn is heel frustrerend en ja.. dat werk je dan uit op wie het dichts bij je in de buurt is.
    Hopelijk is de ruzie snel weer bijgelegd.

  15. Voor mij is dit stuk niet onverwachts. Jouw onafhankelijkheid, jouw alleen willen zijn en aan kunnen klooien, jouw manier van leven, wordt helemaal overhoop gegooid. Vlams leven ook. Daarbij de druk van werk, rug, angst en zijnde een man…..niet vreemd dat het na zo kort al knalt! Jill heeft misschien ook wel gedachten gehad dat je dood zou gaan….(en mammas mogen niet ernstig ziek worden!) : ik snap de reacties goed maar daarmee is het nog niet opgelost. Ik denk dat jullie twee-drie dit best kunnen uitpraten zoals je al zo veel hebt uitgepraat! Succes.

  16. Heh nou ja, ook niet leuk maar het komt natuurlijk ook wel weer goed, dat weten jullie allebei. Het is voor hem nu misschien een worp terug naar zijn eigen ellendige periode waardoor hij nu zo reageert. Sterkte ermee!

  17. Het eigen inzicht hebben en het inzien wat er aan de hand is, zegt heel veel.
    Knap dat je dit erkent, ziet en er dus ook naar kan handelen.
    Komt allemaal goed, we hebben allemaal wel onze momentjes als we niet op ons best zijn.
    xxx

  18. Ach lieverd. Ik begrijp je zo goed. Heel herkenbaar. Het hoort erbij…het is niet leuk. Suf understatement: het is kut. En dan is t logisch dat je soms bij de muren omhoog loopt. Sterkte voor jou, voor Vlam en voor Jill. Kus! X

  19. Oh zo herkenbaar. Mijn man heeft voor mijn twee kids moeten zorgen en het huishouden moeten doen en werken en dat 7 weken lang. De kids waren toen 2 en 4 jaar. Verschrikkelijke periode. En ik lag in het ziekenhuis. En vele weken ervoor en erna. Ik heb diep respect voor hem want om dit ook voor hem te doen is andere koek. Petje af voor Vlam.

  20. Oeh wat herkenbaar op allerlei vlakken. Het evenwicht en de gelijkwaardigheid zijn grondig zoek als de een patiënt is en de ander de zorger, verpleger. Niet fijn voor je relatie als zoiets lang zou duren. Blij voor je dat het de goede kant op gaat en dat dit over een tijdje dus gewoon achter de rug is!
    En wat is dat toch met vrouwen. Ik lees het in bijna alle reacties en ik had ze allemaal zelf geschreven kunnen hebben, want ook ik ben iemand die het niet kan: vragen. Afhankelijk zijn. Het heeft een aantal jaren wel gemoeten helaas. Maar om nou te zeggen dat ik nu snap hoe het moet?? Eh. Nee 🙂

    Daarbij nog je omgeving die blijft aandringen: als ik wat voor je doen kan? Zó lief. Maar ook zó irritant. Please, ik wil het zelf doen. Mijn leven, mijn huishouden, op mijn manier, bemoei je niet. Laat mij. Al kon dat voor geen meter 🙂
    En toen realiseerde ik me dat het voor hen juist heel fijn is als ze wél wat kunnen (en mogen!) doen. Dat maakt de machteloosheid als omstander een klein beetje minder.

  21. Lastig, beiden uit het evenwicht. Dat wordt balanceren en soms verlies je echt even het evenwicht. Maar je zit ook in hetzelfde schuitje dat straks de storm getrotseerd heeft. Sterkte voor jullie drieën!

  22. Het evenwicht is weg, langs beide kanten en iedereen wil terug naar dat evenwicht en loopt op zijn tenen…..ruzie is weer lucht creëren maar het is niet fijn, ik haat het ook, want het brengt je nog meer uit evenwicht voor het weer hersteld wordt, sterkte bloem!!!

  23. Hoe eerlijk en ontroerend ook jij dit geschreven hebt, dapper. Jij was en bent nog ziek, ook al gaat het beter met je, je liefsten zijn ziek van zorgen en soms ook van verzorgen en dat mag, hoe moeilijk ook voor de ander. Ik zou het ook erg lastig vinden zoals je een en ander beschrijft, tenslotte willen we allemaal gekoesterd worden.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s