Bizarre puinhoop.

Gisteren om half 12 kwam Vlam me ophalen om me naar mijn werk te brengen. Iets aan de vroege kant, maar ik wilde nog even gedag zeggen en mijn verhaal vertellen aan de fysio’s die bij ons in het gebouw ook een praktijk hebben en met wie ik na 12 jaar een hele fijne band heb.

Ik was nog niet terug uit het ziekenhuis en hun bloemen werden thuisbezorgd. Lief!

Één van de secretaresses heeft me de afgelopen weken zo vaak geappt, die wilde ik als eerste even spreken. En bedanken voor de ontzettend gewaardeerde aandacht.

Daarna zette ik me schrap.

Ik was bloednerveus joh. Mijn handen en stem trilden. Ik wilde aan de ene kant heel graag werken, maar aan de andere kant zijn er dingen gebeurd die me ernstig hebben teleurgesteld. (Ik noem een mail van mijn werkgever 36 uur na mijn bloodpatch of ik dat weekend wat klusjes voor hem wilde doen op de praktijk). Ik was bang voor de confrontatie. Of hij me wel serieus zou nemen. Of we wel in goeie harmonie afspraken zouden kunnen gaan maken over mijn terugkeer.

Peter omhelsde me twee keer en zei heel blij te zijn dat ik er weer was. Hij vroeg me hoe ik het wilde. Wat ik aankon. Hoe ik het zelf bedacht had. Hij drukte me meerdere malen op mijn hart dat ik degene was die aangaf wat ik kon en wilde. ‘Jij bepaalt Klief. Je hebt gezegd dat je tot 4 uur wilde proberen, maar is de koek om 2 uur op, óók goed. Dan ga je lekker naar huis. De neuroloog heeft me nog gebeld en hij had nog nooit zoiets gezien; je vliezen waren helemaal aan elkaar gekleefd!’ (Ik denk dat hij tóén pas inzag dat het serieus was…)

Laura was enkele dagen daarvoor bij mij thuis geweest dus ik was wat haar betreft op de hoogte. Ik kreeg een knuffel. ‘Fijn dat je er weer bent collegaat, ik heb je gemist’.

De praktijk was een chaos.

Overal lagen ongeopende enveloppen.

Mijn behandelbank stond vol met dozen, met mappen en paperassen.

Mijn bureau was een Mount Everest van papier.

Mijn mailbox stroomde over.

De elektronische specialistenbrieven van 4 weken zaten nog onverwerkt in de postbus.

De bloeddrukmeter was kapot.

Het binnenwerk van de fax ook. (Een nieuwe rol erin sláán werkt niet. Gaat iets er niet op een rustige manier in, dan doe je iets niet goed. Ik kan het blijven uitleggen).

Diverse aanvraagformulieren waren op.

Er lagen nog drie urinepotjes.

Epi en Lepsie hebben echt totale paniek ervaren geloof ik. Ze hebben niets anders gedaan dan hun eigen taken en meer ook niet.

Ik ben gisteren dan ook zomaar ergens begonnen. Ik heb diverse bedrijven gebeld om de aanvraagformulieren weer aan te vullen. Ik bestelde een nieuw onderdeel voor de fax. Op de website van het ziekenhuis regelde ik urinepotjes en swabs. Ik deed de vuile was in een vuilniszak. Depte de koffievlekken van het dressoir. Verschoonde de vuilniszakken. Gooide kilo’s aan papier weg.

En toen was het drie uur later en bonkte mijn hoofd. Mijn vliezen pulseerden en mijn nek en rug deden zeer. Kláár!

En nu ben ik weer fris en fruitig en klaar voor de strijd. Vlam haalt me straks weer op voor de tweede ronde.

50 thoughts on “Bizarre puinhoop.

  1. Zoals de rapper zou zeggen: Respect!!
    Maar ook; wat een ongelofelijke puinhoop trof je aan. Niemand die dacht dat dit geen fijne binnenkomer was. Hou je vandaag ook weer aan je maximum uren en vergeet niet dat er kennelijk niets veranderd is.

  2. Echt niet leuk om zo’n bureau aan te treffen, ik zou de neiging voelen om vooral hard weg te rennen. Gelukkig kon je er rustig mee omgaan. Helaas vrees ik dat het overal hetzelfde is. Ik was vorige week een dag afwezig en maandag zag mijn bureau er ontploft uit.

  3. Allemachtig……”men” zegt wel eens: “Niemand is onmisbaar.” Maar wat zou die praktijk zonder jou moeten? Binnen de kortste keren volledig in de soep lopen, denk ik.
    Heel goed dat je na drie uur heel hard werken dan ook weer naar huis bent gegaan!

    1. Als ik maar lang genoeg zou wegblijven, ga ik er vanuit dat ze toch wel initiatief zouden gaan nemen? Informeren rechts en links waar dingen te verkrijgen zijn bijvoorbeeld?
      Ik moet ook echt een draaiboek maken met daarin alles wat ik doe. Maar daar heb ik het dus steeds te druk voor! 😉

      1. Dat hoop ik toch echt, voor alle patiënten! Je zult in ieder geval niet snel vergeten worden. “Weet je nog, toen zuster Klivia hier nog werkte?…” Mooie opstartklus misschien, zo’n draaiboek?!

      2. Ik heb dat dus ooit gedaan, dat draaiboek, toen ik na 21 jaar ontslag nam. Ik vraag me nog altijd af of daar überhaupt iets mee gedaan is. Ik ben zeker dat mijn ontslag vaak als excuus zal gebruikt zijn voor te laat of onvolledig werk dat ze leverden. Nu ja, iemand moet de zondebok zijn…
        Je bent een kanjer dat je gisteren de uren uitgezeten hebt. Sterkte met de komende!

  4. Natuurlijk!!! “Met de vlam in de pijp…”Je bent duidelijk de ontbrekende schakel in dit bizarre team.
    Maar weet je (en dát weet je): een bonkend hoofd betekent dat je eigenlijk véél te laat gestopt ben. Geef jezelf nu eens en voor altijd de ruimte die je nodig hebt om volledig te herstellen. Ik vind je in ieder geval geweldig!!!

  5. Bizar dat ze er zo’n potje van gemaakt hebben tijdens jouw afwezigheid .Werk ze , maar pas goed op jezelf hoor Klief !
    Elisabeth

  6. Wat goed dat je toen je lichaam er klaar mee was ook gestopt bent! Heel goed! En inderdaad maar gewoon ergens beginnen in de puinzooi en zien wat er allemaal kan en wat niet. Succes vandaag met ronde 2.

  7. Oh dat gaat weer even tijd nemen voor weer alles op orde staat!! En jij gaat dat weer veel te snel willen, want nu heb je geen overzicht…..je snapt het niet he. Want als de andere was uitgevallen was alles wel goed geregeld!

  8. Eigenlijk ook k*t dat Peter pas écht geloofd hoe erg het is nadat de neuroloog hem gebeld heeft….. Je zou denken dat hij als huisarts wel weet hoe dit ongeveer werkt…
    Goed idee dat draaiboek, maareh het is toch de bedoeling dat je langzaam maar zeker je werk weer oppakt?
    Denk om jezelf Kliefje…. er is maar 1 Kliefje en daar moet je zuinig op zijn.

    Liefs!

  9. Je bent gelukkig iemand die van aanpakken weet, kan de rest een puntje aanzuigen.
    Men zegt wel dat als je niet op je werk bent, dit gewoon doorgaat maar blijkbaar is dat bij de praktijk niet van toepassing.
    Peter moet jouw op handen dragen. Hans

  10. Dat is altijd het grote nadeel als je terugkomt van vakantie of ziekbed. Zeker tegenwoordig met die overvolle mailboxen. Eén voordeel: je bent onmisbaar.
    En zeg: een fax! Wat lekker ouderwets. Die hebben wij niet meer hoor. Als klanten ons faxen, komt dit binnen in de mail. Scheelt weer rolletjes faxpapier.
    Sterkte en let op jezelf! x

  11. Ik heb het vage vermoeden dat de praktijk niet geaccrediteerd is hahaha. Niet dat een accreditatie zaligmakend is maar dan zijn er dus wel protocollen. Heel veel succes en pas goed op jezelf!

  12. Eerst dus maar puinruimen, dan komt het overzicht hopelijk ook weer.
    Fijn dat je werkgever inmiddels snapt hoe serieus ziek je was, dat scheelt tenminste íets.
    Dikke knuffel voor je, je doet het toch maar! xx

  13. Zorg er vooral voor dat je niet teveel hooi op je vork neemt; je gezondheid gaat voor alles.
    En denk eraan: werken is goed maar het mag niet teveel van je vrije tijd in beslag nemen. 😉

  14. Hoe.
    Bestaat.
    Het.

    Ik denk dat ik een lijstje had gemaakt van alle achterstallige dingen, dat aan ze had gegeven met de tekst ‘als dit allemaal opgelost is kom ik graag weer terug’ en me vervolgens op mijn hakken had omgedraaid.
    Zijn ze nou toch helemaal van de wilde konijnen besnuffeld… niet eens de vuile was en de koffievlekken? Onverbeterlijk. Hoe ziet hun huishouden er dan uit? (Let me guess, dat doet hun partner?)
    En een arts met een kapotte bloeddrukmeter snap ik ook voor geen halve cent. Dat laat je dan toch even repareren? Ofzo?

    Respect Klief. Echt.
    Keep calm en op tijd naar huis vandaag 🙂

  15. Goed bezig, Klief! Ja, in paniek raken heeft geen zin. Gewoon doen wat je kan en beseffen dat je niet meer kunt doen dan dat. Vindt een ander dat niet voldoende, dan is dat zijn of haar probleem.

  16. Ze hebben je dus echt gemist. Maak foto’s zoals je het vond en van alles hoe het hoort. Een soort pictogram werk bij mensen die niet gestructureerd kunnen werken heel goed. Verder dus daar 3 uur werken en thuis 1 uur een draaiboek schrijven. Gelijk aan je baas melden dat je het zo gaat doen want jij moest het toch aangeven.

    Succes en voorzichtig. Groetjes,

    Dorothé

  17. Balen dat het een puinhoop was en je de komende dagen alleen maar aan het puinruimen bent. Goed dat de neuro je baas heeft gebeld, bizar dat je er zolang mee door hebt gewerkt.

  18. Geef mijn complimenten aan je neuroloog! Zonder die man/vrouw had Peter je waarschijnlijk achter je broek gezeten.
    Sjonge, jonge, je bent in een achterstallig gebied terechtgekomen. Als ik jou was, zou ik het als een compliment opvatten (-: Lieve Klief, houd jezelf in ere. Alleen een dwaas werkt zich de kolere.
    Dikke kus

  19. Klinkt een beetje alsof ik op vakantie ben geweest. Maar.. het is zoals het is. Je bent er weer Klief.. misschien nog maar voor een kleine tijd, maar er is een start. Rustig aan en goed blijven luisteren naar jezelf.

    Love As Always
    Di Mario

  20. Een chaos had ik wel verwacht, maar zo erg toch niet. Ze moeten zich schamen.
    Wat een lieve mensen in de fysiopraktijk. Dat zouden je collega’s moeten zijn. 😉

  21. Schrijf alle problemen je je tegen komt meteen goed op en gebruik dit ook allemaal om maar eens een grote salarisverhoging of andere arbeidsvoorwaarden aan te kaarten.
    Dan is alle ellende nog ergens goed voor.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s