Je beter voordoen dan je je voelt.

Hier hadden we laatst een gesprek over je beter voordoen dan je je voelt.

Onze buurman ligt in het ziekenhuis. Het plan was maandag erin, woensdag eruit. Er kwamen complicaties en hij moest helaas blijven.

Tegelijkertijd waaide het dak van het huis van zijn vriend eraf. Dat huis staat in Polen dus daar rijd je niet even één, twee, drie naar toe.

De zieke buurman zei tegen zijn vriend dat hij maar moest gaan. ‘Ik ben in goede handen, je kunt hier toch niets doen, ga maar!’

En weg was ie.

Zelf had ik precies zo gereageerd.

Maar zoals zo vaak zit er tussen voelen en uiten een gapend gat.

Uiteraard had buurman de P erin en maakte het hem verdrietig. Wie wil nou niet zijn allerliefste om zich heen hebben als je iets mankeert? Dan wil je toch kunnen snotteren in iemands nek? Dat iemand lekker tegen je aan komt liggen? Of dat je even af kunt reageren?

Ik had dat ook.

Daar hadden we het van de week over, in de auto, nadat we buurman een bezoekje in het ziekenhuis hadden gebracht.

Vlam is anderhalve week nadat ik uit het ziekenhuis kwam een dag (plus nachtje) gaan golfen in de Ardennen. Dat uitje stond al maanden gepland. Hij heeft het ingekort, is een dag later weggegaan. Zaterdagochtend vroeg weg, zondagmiddag weer terug. Hij heeft me wel dertig keer gevraagd of het echt oké was?

Ik heb dertig keer ‘ja’ gezegd. Want tuurlijk gun je je man zo’n uitje. Zeker op dat moment, hij liep óver om de zorgen om mij en zijn zaak.

Wat had u gedaan? Eerlijk?

Ik heb gezegd dat ik me prima redde, dat Jill bij me was, dat ik hij best even weg kon. ‘Ga lekker schat. Geniet! Niks aan de hand hier’.

Met tranen in mijn ogen toen hij wegreed.

Toen ik dat Vlam, van de week pas, vertelde, was hij een beetje boos. Gepikeerd ook. Hij vond het onaardig van me om dat achteraf te zeggen. Want dan was hij bij me gebleven. Ik was belangrijker dan een weekend golfen. Dat wist ik toch? En hij vroeg zich al hoe vaak ik oneerlijk was tegen hem?

Ik ben nooit oneerlijk tegen hem. Maar op dat gebied? Vaak.

Wat heeft het voor zin om alle pijntjes en ongemakken te melden? Daar wordt iemand toch helemaal flauw van? Op elke vraag een negatief antwoord? En waarom zou je in vredesnaam de ander zorgen moeten laten maken? ‘Ik meld me wel als ik terminaal ben’, zeg ik wel eens cynisch.

Dus ja. Zelfs naar mijn eigen man houd ik de schone schijn wel eens op.

Vlam vond het raar.

Ik niet.

Want ben ik daar echt uniek in?

Ik kan het me niet voorstellen…

44 thoughts on “Je beter voordoen dan je je voelt.

  1. Zeker niet uniek 😉 Heel herkenbaar. Ik snap je vlam uiteraard ook. Ik zou het heel vervelend vinden als het andersom zo zou zijn maar doe er zelf net zo hard aan mee.

  2. Sorry Kliefje, ben het deze keer met Vlam eens. Er word gevraagd of je het erg vind als hij gaat, jij zegt nee en hij gaat. Ga dan niet achteraf lopen zeuren. Ik begrijp daar echt niks van. Heb zelf ooit ook zoiets meegemaakt waarbij ik zik was en de man wegging. Ik vond dat op dat moment niet erg en nu nog steeds niet. Dan had je moeten zeggen dat hij thuis had moeten blijven. Achteraf erover beginnen dan kan hij weinig mee.

    1. Dat mag hoor! 😉
      Zeuren was het btw niet. Het was nav de buurman dat we er op kwamen. En ik heb erbij verteld dat het mijn eigen manco was, ik ben daar raar in. Ik ben te hard voor mezelf en zal zelden het achterste van mijn tong laten zien. Daar is niks mis mee, maar misschien is het “handiger” als ik daar thuis eens mee stop 😉
      Ik uitte het ook niet als om nog even een sneer uit te delen, om hem een rotgevoel te geven, maar ter illustratie dat mensen dat wel eens doen, het één zeggen en het ander willen.

      1. Ah ok. Ik herken het in elk geval niet. Maar ben daar misschien weer uniek in in een relatie 😉 Heb het wel eens maar dat is meer met mensen die ik niet goed ken. Dan zeg ik wel eens iets anders dan ik denk.

  3. Nope, niet uniek. Als ik alles zou zeggen dan konden we allebei geen kant meer op. Maar ik heb wel geleerd er niet later op terug te komen – je geeft iemand een cadeautje, de prijs is zijn zaak niet.
    😘

    1. Bij toeval kwam het gesprek erop en ik floepte de vergelijking met mijzelf eruit. Normaliter doe ik dat niet. Deze situatie komt nl wel eens vaker voor en dan houd ik wijselijk mijn mond 😉

  4. Ik heb over dit onderwerp lang geleden ook eens een blogje geschreven want uiteraard heb ik me daar ook schuldig aan gemaakt. Het is gemakkelijker om te zeggen dat je je goed voelt dan om eerlijk toe te geven dat je je gewoon slecht voelt.

    1. Weet je, als je af en toe eens wat hebt, prima. Dan zeg ik het ook heus wel. Maar ik ben nu 8 weken verder en dan ga je niet elke dag een compleet verslag doen van hoe je je voelt. Daar wil je die ander niet mee belasten toch?
      Ik snap jou.

  5. Snap het helemaal, ik doe net zo. Het stomme is dan wel dat als het me teveel wordt dat ik er dan alsnog uit gooi “ik voel me al heel lang beroerd!”. Alsof mijn man dat had moeten weten. 🙂
    Tegelijkertijd verwacht ik wel van hem dat hij dat soort dingen wel aan mij vertelt. Lekker logisch allemaal he?

    1. Dat is het gapende gat tussen mannen en vrouwen. Mannen horen alleen wat ze daadwerkelijk aan geluid opvangen, vrouwen lezen meer tussen de regels door en verwachten dat dat andersom ook gebeurt. Not.
      Dus ik denk ook altijd als ik niets zeg, dan zíét ie het toch wel aan me?
      Haha! Nee.

  6. Ik denk dat het “vrouwen eigen” is om, ook naar de partner toe, de schone schijn op te houden. Het heeft geen zin om alles te zeggen want punt 1: in een gezin moet toch alles doorgaan en punt 2: waarom zou je een ander er mee belasten.
    Ik kom er bij voorkeur later niet op terug maar heb ook wel eens gehad, net als jij nu, dat het in een vergelijking ter sprake kwam. Manlief reageerde toen net als jouw Vlam…

    1. Ik snap hun reacties wel hoor. Zeg gewoon de waarheid. Wees open en eerlijk. Ze hebben gelijk.
      Maar de grote vraag is: zouden ze het andersom ook niet doen?
      Ik zie Vlam hier wel eens met zwarte wallen en als ik dan vraag of hij (rug)pijn heeft, is het antwoord meestal ontkennend. Of “een beetje”… Maar vervolgens wel een tramadol pakken.

  7. Ik denk inderdaad dat we dat allemaal wel doen. Je gunt die ander het meer en dus zeg je ja. Herkenbaar, maar ik denk eerlijk gezegd dat het bij mij thuis ook andersom zo is.

  8. Ja herkenbaar. Ik zwaai al 10 jaar man en kind uit. Vooral gaan hoor, lekker genieten, daahaag! Maar natuurlijk doet dat pijn en is het kut. Meestal zeg ik het niet tegen de man,omdat ik ook echt wil dat hij geniet (anders blijft hij thuis en voor mij is het ook fijn als hij bijvoorbeeld na een paar dagen North Sea Jazz helemaal opgeladen en gelukkig thuiskomt). Maar heel soms zeg ik het wel, dat ik het niet leuk vind. Niet om hem een schuldgevoel te geven, hij moet gewoon gaan. Maar omdat mijn gevoel ook geuit mag worden.Vind ik dan.

  9. Ow ik snap jou helemaal….ik heb nu al een paar jaar dat ik op gezette tijden wat mankeer (en dan bedoel ik geen kortstondig verkoudheidje) en ik vind het heel moeilijk om aan te geven hoe het écht met me gaat. Zeker in de herstelperiodes. Daarbij gun ik mijn liefde ook absoluut zijn bezigheden….maar ik gun mezelf ook zijn aanwezigheid (ben ook onzekerder in die periodes als hij er niet is). Ik zal dus altijd zeggen dat hij moet gaan en zijn ding moet doen, maar diep van binnen ben ik dan wel heel verdrietig. Tot nu toe is dit nog een goed bewaard (en vooral ook het enige) “geheim” in ons huwelijk.

    1. Ik snap je hélemaal, dat onzekere dat is het. Labiel ben je dan. Tuurlijk kun je zelf je thee zetten en douchen. Dat is het punt niet. Je wilt de liefde voelen. De geborgenheid.
      Ik had dat geheim ook. En ik floepte het eruit.
      Rot voor je Sas. Ik voel je. Echt.

  10. Geloof dat het iets te maken heeft met de economie van de relatie. Iets met dragen en delen. Alles delen is niet te dragen dan raakt je relatie uit balans. Alles dragen zonder te delen maakt dat de relatie uit balans is. Wanneer ik alles deel moet de ander te veel dragen en wanneer ik te veel draag kan ik niet meer delen. Afijn ik zoek al heel wat jaartjes naar het evenwicht hierin. Mijn neiging tot dragen is groot. Ik herken wel veel van wat je schrijft. Dank Kliefje voor je delen.

    1. Dat klopt. Het moet in balans zijn. Hier gaat dat wel eens fout omdat we beiden gevers zijn en onszelf neigen tot wegcijferen. Tot de koek op is en dan gaan we ineens om ons heen slaan.
      Het is en blijft moeilijk om hierin een balans te vinden. Aard van de beestjes hè? 😉

  11. Wellicht was het gesprek nu een stapje in de richting die je op wilt? Zelf zijn wij nu zaken veel meer aan het benoemen en dat bevalt goed. Geen aannames etc etc.
    Dit hele ziekte gebeuren is ook een groot leerproces voor jou zuster lees ik tussen de regels door. Al had je de pijn uiteraard willen missen.
    Fijne vakantie!
    met heel weinig therapeutische werk ervaring 🙄(guttegut, ik snap weinig van die werkgever van jou…)

  12. Denk dat heel veel mensen dit doen, en misschien is het niet goed, maar ik vind het nog altijd stukken beter dan de mensen die elke scheet en elk klein pijntje benoemen.

  13. Ik vertel ook niet elk klein dingetje aan mijn man, want met mijn rug en longen ben ik vaak op de sukkel. Ik zeg er wel wat van, maar geen uitgebreid medisch bulletin elke dag. Als ik niet zou willen dat hij ergens naartoe gaat, zou ik dat eerlijk zeggen. Tegen mannen, toch zeker tegen die van mij, moet je duidelijk zijn!

  14. Volgens mij doet iedereen dit, mannen en vrouwen. Je gunt hem zijn dagje weg en je gunt jezelf zijn aanwezigheid. Het is geven en nemen en soms geef je en dat kost het jou iets. Een volgende keer neem je en kost het hem iets. Prima toch? Als een relatie goed is, kan je dit zonder oordeel gewoon bespreken. Vlam is een lieverd en jij ook!

  15. Je bent heel bijzonder, maar zeker niet uniek. Het is soms lastig bepalen wat zwaarder weegt: zeggen wat je echt voelt of zeggen wat je vindt dat je moet voelen. Iets met ratio en emoties. Ach ja. Niets menselijks is u vreemd.

  16. Ik heb niks meer toe te voegen behalve dat je uniek bent kliefje, maar verder alles heel herkenbaar 🙂 beterschap en geniet van de vakantie!

  17. Ik ben altijd erg eerlijk over alles, dus ik zeg dat wat ik moeilijk vind maar ook dat de ander juist moet gaan doen wat het plan was en dat ik er wel overheen kom. Tegen mensen die vragen hoe het met me is zeg ik vaak als het negatief is ‘wil je het echt weten’ of ‘ heb je een kwartiertje’ of gewoon kort ‘niet goed maar ik heb geen zin om het erover te hebben. Maar met enkele mensen deel ik de ins en outs want het is niet veel mensen gegeven om goed te luisteren 😉

    Groetjes,

    Dorothé

  18. Zeker herkenbaar! Toen nijlpaardbaby mijvorig jaar in het bos mij gelanceerd had waarbij mijn arm uit de kom was geraakt heb ik liefste verzekerd dat het niet erg was als hij ging werken de volgende dag… En uiteraard was ik zwaar verdrietig toen hij ook echt ging. Vooral toen ik s avonds om acht uur belde dat ik honger had. Sommige mensen hebben het inlevingsvermogen van een deurbel.

    1. Ik heb begrepen dat mannen echt horen wat je zegt. Ga maar is een vrijbrief voor ga maar. Niet beseffende dat de tegenpartij zich groot houdt en zich “opoffert”.
      Duidelijk zeggen wat je wil schijnt wenselijk te zijn. Heb ik van horen zeggen. Ik ben er ook (nog) geen ster in…

  19. Ook denken dat die ander je wel begrijpt. Omdat jij(ik) dat wel doet.
    Wat je al schrijft, Kliefje, veel mannen hebben niet het vermogen om nog naar de laag onder de boodschap te zoeken. Of snappen niet eens dat je eigenlijk bedoelt…of eigenlijk wil dat..
    Dat kan ook aan onze wollige manier van communiceren liggen. Het is al te makkelijk om als vrouw altijd een man de schuld te geven van miscommunicatie.

  20. Ik zou ook zeggen ga maar, en misschien niet altijd zo bedoelen. Maar dat is zo als het is. Ga maar betekent niet, ik vind het niet erg dat je gaat. Maar wil niet zeggen dat je niet mag gaan.

    Love As Always
    Di Mario

  21. Het verhaal heeft een hoog vrijdag de dertiende gehalte.
    niet alles wat je overkomt roep je op je af, maar het overkomt je wel. Hans

  22. Herkenbaar! Ook al laat ik zeker wel eens blijken dat ik hem echt nodig heb. Maar heel vaak ook niet. Hij ook niet trouwens. Inderdaad een groot gat daartussen haha. Alsof je het maar automatisch moet aanvoelen.

  23. Heel hekenbaar…. Nou weet mijn (v)echtgenoot niet beter of zijn (v)echtgenote zit zowel fysiek als mentaal niet in de hoek waar geen klappen vallen … en we praten er dus ook niet over, op hoge uitzonderingen na. Hij let op mijn ogen en handelt naar wat hij dan constateert zonder er verder woorden aan te wijden 😉
    Maaaarrr aan de andere kant kan ik me ook jouw Vlams gevoel wel voorstellen, mannen (en nee niet generaliseren) zitten op dat vlak natuurlijk anders in elkaar dan vrouwen 😉

    Wellicht je je lief ietwat tegemoet komen en af en toe toch te benoemen dat je iets wel zou willen maar het ‘nu’ even niet kan…

  24. Wat Menck zegt.
    En er is nog verschil of zo’n situatie jaren duurt, of weken/maanden, met een eind in zicht. Dat eind was bij ons lang zoek en dan is het beslist niet leuk om élke keer degene te moeten zijn die (tegen wil en dank) iets tegenhoudt. Dus dan roep je vrolijk ‘Doen! Tuurlijk!’ tegen je partner als ie een weekend met zijn collega’s naar de Ardennen kan. Fijn voor hem toch, komt ie helemaal happy van terug. En er konden al zoveel andere dingen niet. Dus.
    Terwijl je zelf intussen stiekem een beetje instort omdat het na 3 dagen eigenlijk gewoon veel te veel was. En je dat ook wel wist vantevoren. Maar hij zag het niet. Omdat ik immers zei van niet?
    Naja, duidelijk zijn is belangrijk. Maar dan nog was dat weekendje er gekomen want ik gun het hem zo, dus dan ben ik bewúst niet duidelijk. Het best bewaarde geheim inderdaad.
    Duidelijk was ik wél toen ik een van de 4x hoogzwanger was en hij een dag redelijk ver weg wilde gaan met een goede vriend, ik meen ook nog iets als klimmen ofzo. Hallo… als die baby eruit wil heb ik je nodig dus dat kan nu ff niet, plan dat maar over een maand! En toen was er ook begrip hoor en bleef hij in de buurt.
    Kortom. Herkenning!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s