Je moet wel bij de les blijven.

Weet u wat me zo opgevallen is toen ik in het ziekenhuis lag?

Je moet zelf wel een beetje helder zijn en meedenken. Als je dat niet kan, ben je echt aan de (overigens zeer goedbedoelende maar veel te drukke) Goden overgeleverd.

Ik heb wat mis zien gaan, in één week tijd.

Man oh man.

In een tijd waarin alle informatie met een muisklik beschikbaar is en dan nog is het regelmatig niet bekend wat er met iemand moet gebeuren.

En ze spreken elkaar allemaal tegen. Artsen versus verpleegkundigen. Maar artsen onderling ook.

In mijn geval had de neuroloog tegen mij gezegd dat ik meteen na de bloodpatch naar huis mocht. De anesthesist vertelde me zes uur te blijven liggen. En het was niet duidelijk of dat zes uur absolute bedrust was of niet. Ik heb zelf maar verzonnen om een nachtje te blijven (het was inmiddels 20 uur) en ben twee keer kort uit bed geweest.

Om te plassen.

En om mijn infuus eruit te rukken.

Ook zoiets, infusen.

Ik heb in een week tijd vijf van die krengen gehad.

Nummer één ging prima en gleed er zo in. Ik kon ook gewoon mijn arm gebruiken.

Nummer twee is er ongeveer ingeprakt en ik voelde met elke beweging die kolerenaald.

Nummer drie moest ineens in mijn pols gezet worden. Ik vertelde dat liever niet te willen. Want zeer smalle pols en pijnlijk met bewegen. Toch proberen. Ze raakte een zenuw en mijn hele hand voelde elektrisch. Vier weken last van gehad.

Toch maar in de bovenarm. Helaas had ze de verkeerde naald gebruikt dus toen ik op anesthesie kwam, moest ik tóch weer een nieuwe. Een verpleegster die er overduidelijk de P in had, ramde hem er in. Pijnlijk.

Toen ik op mijn bed lag bij te komen, vroeg ik of dat kreng eruit mocht. Ik zou namelijk de volgende morgen toch vertrekken en ik kon nu niks met mijn rechterarm. Dat mocht niet. Om onduidelijke redenen. Het mocht echter wél om 22 uur. Ik snapte dat niet zo.

Aangezien “resistance futile is” bij zulke types, ging ik in mijn schulp.

Ze was echter de deur nog niet uit of ik trok dat onding uit mijn arm.

Een straal bloed spoot op mijn bed. Ik drukte het gaatje dicht met een tissue en liep naar de badkamer.

Bleek, bij terugkomst, dat de verpleegkundige in de tussentijd nog aan mijn bed was geweest. En ze trof daar die bloedvlekken en de infuusnaald met al die pleisters. Het enige dat ze gezegd heeft was ‘oh!’ en vervolgens liep ze weg en deponeerde ze de naald in een container. Aldus mijn buurvrouw.

Ik had maar twee soorten medicatie. En toch ging dat niet goed. Te laat, te weinig. ‘Nee de tramadol is niet ‘zó nódig’, die moet erbij want anders ga ik out. En nee: 50 is te laag, ik krijg steeds 100mg. Bij mijn buurvrouw aan de overkant, met Parkinson en een vracht pillen, was het steeds een gepuzzel. Het is dat ze zelf nog goed bij was, want anders…

Je hoogbejaarde vader of moeder met wat geheugenproblemen zal daar maar komen te liggen…

51 thoughts on “Je moet wel bij de les blijven.

  1. Je wil niet weten wat ik allemaal zie verkeerd gaan in ziekenhuizen en hoe er soms met patiënten gesold wordt. En dan ken ik nog niets van de medische wereld zoals jij…
    En ik zwijg over woon-zorgcentra, anders typ ik hier twee commentaarvelden vol.

  2. Goh dus het is niet alleen hier zo. Mijn vader had pas galstenen maar niet in de gal. Via huisarts naar spoeddienst verwezen. Daar zouden ze dezelfde dag nog een spoedoperatie doen. Medicijngebruik was door huisarts door gegeven. Hij was al klaar voor operatie en opname (bandje om, infuus gezet). Op een gegeven moment vroeg iemand welke medicatie hij had. Hij vertelde dit en toen bleek hij een bloedverdunner te slikken (al 8 onafgebroken) die de huisarts niet had door gegeven. Operatie ging niet door. Infuus eruit. Bandje af en naar huis met veel morfine. Kom over een week maar terug. Paar dagen later alsnog opgenomen ivm 41 graden koorts en ontstoken gebied waar steen vast zat. Uiteindelijk stenen verwijderd. Toen zegt de chirurg dat de gal er ook uit moet en dat ze gaan proberen dit binnen paar dagen te doen zodat pap een reis die jij had geboekt kon laten door geven. 2 dagen na ontslag afspraak bij andere chirurg. Hij dacht dan te horen welke dag hij precies geopereerd zou worden. Nee hoor. Tussen de 2 operaties moet minimaal 6 weken zitten dus annuleer u reis maar. Zo nog meer dingen. Ook het totale gebrek aan privacy in het ziekenhuis viel mij op. Dan was ik bij mijn vader op bezoek en kwam arts medische zaken met 1 van de buren bespreken. Pap lag ook met anderen. Ik zou dat net als jij vreselijk vinden. Pap gaf aan dat hij dat juist wel gezellig vond en niet alleen had willen liggen.

  3. Ik vergeet NOOIT dat B na zijn hartstilstand op de tafel van zijn (nu gelukkig een andere) cardioloog lag en hij zelf opmerkte dat het beeld van de vorige patiënt nog op het scherm stond. Er bleek volgens haar niks aan de hand, terwijl hij veel vocht rond zijn hart had en absoluut niet naar huis mocht. We hebben het daar niet bij gelaten; zeker niet toen ze bij zijn ontslag zei :”waar maakt u zich druk om? U hebt maar een hartstilstand gehad en een pacemaker “gekregen”, wat is het probleem?”
    Ik denk dat je idd niet wil weten wat er allemaal gebeurt (en jij kent er nog wat van). 😦

  4. Wat klote van die infusen.
    Ik heb na 10 jaar ziek zijn nog weinig vertrouwen in medici. Ze letten niet op, luisteren niet, gaan uit van aannames en vooroordelen, en zijn ook vaak ernstig overbezet (wat misschien de reden is dat ze niet luisteren). ‘Dokter zal het wel weten’ gaat niet meer op.
    Toen mijn vader regelmatig in het ziekenhuis lag met longemfyseem stond hij bekend als ‘die zeurkous’. Deed hij dat niet dan kreeg hij
    – geen medicijnen
    – de verkeerde medicijnen
    – medicijnen bedoeld voor buurman in het bed naast hem…..
    Wij hadden regelmatig het gevoel in een lugubere slapstick te zijn beland.

  5. Ja dat is mij ook opgevallen toen ikzelf in het ziekenhuis lag, maar ook wanneer mijn cliënten (verstandelijk gehandicapt) daar liggen. Voor de verpleging is het heel vervelend overigens wanneer er een cliënt van ons ligt, want omdat onze cliënten vaak niet voor zichzelf kunnen opkomen volgen wij ze met argusogen!
    Vorig jaar nog een klacht ingediend omdat ze onze cliënt die ineens bijna blind was geworden (cyste in hoofd en hydrocortison tekort) gewoon niet te eten kreeg. Alles werd neergezet Ergens op een tafeltje naast haar (niet eens voor haar)
    Nadat we meerdere keren geklaagd hadden op de afdeling er een officiële klacht van gemaakt.
    Verder hebben ze bij ons in het ziekenhuis behalve op de afdeling interne, weinig kaas gegeten van suikerziekte. Dat heeft ook wat gevaarlijke situaties opgeleverd.

    1. Dat laatste is toch ook onbegrijpelijk… Elk ziekenhuis heeft internisten, diabetesverpleegkundigen en diëtisten. Vraag dan advies als je er zelf geen verstand van hebt! Want dat kan ik me op zich voorstellen, het is gewoon heel ingewikkeld.
      Heb het zelf gemerkt toen ik na de transplant een half jaar aan de prednison moest. Dat veroorzaakt bij veel mensen diabetes (al of niet tijdelijk). De ene verpleegkundige kon het hele proces (waarom moet je wanneer hoeveel insuline spuiten, hoe bereken je dat dan, etc) prima uitleggen terwijl ik van de andere een verwarrend en tegenstrijdig verhaal kreeg.

  6. Een vriendin lag laatst in het ziekenhuis,ze heeft suikerziekte. Kreeg iedere keer een zak met glucose,haar suikers skyhigh,waarop ze dat dus (tig keer) aangaf dat ze diabetes was. Bij ontslag zei de dienstdoende verpleegkundige ik snap die glucose totaal niet….nee dat hadden er dus meer…Weken lang is haar suiker van de leg geweest. En zij en haar man zijn bij volle verstand en van mijn leeftijd.

  7. Je moet als patiënt echt zelf assertief zijn want veel artsen (zeker in België) vinden nog altijd dat ze ver boven hun patiënten staan. Een cardiologe dacht mij in 30 seconden uit te leggen dat ik die middag afgevoerd zou worden naar een academisch ziekenhuis voor een ingreep. Ik heb haar terug geroepen (ze was al half de kamer uit) en gezegd :”nu gaat u even zitten en mij in begrijpelijke taal uitleggen wat u met mij gaat doen “.
    Ze werd witheet en er verscheen zo’n lichtkrant op haar voorhoofd met “stomme Hollandse bitch”…..
    Een verpleegkundige, die er bij stond, zei later tegen me : “zo heeft nog nooit iemand tegen haar gesproken”.
    Patiënten zouden zich eerder als klanten moeten gedragen: ik ben na dit voorval direct overgestapt naar een andere cardioloog. Kom zeg; als ik in een restaurant slecht behandeld wordt ga ik daar immers ook niet meer eten !

  8. Ik zal nooit vergeten dat ik naar een nieuwe zaal verplaatst werd waar precies op het moment dat ik binnengereden werd aan mijn ” overbuurman” werd verteld dat hij uitgezaaide kanker had en moest denken in dagen ….. en dat geromnel net medicatie is maaar al te bekend. Ik slik nogal wat en het is in ziekenhuizen nog nooit goed gegaan. Ook met mijn voedselallergie is het tot nu toe nog altijd misgegaan. En dan komt er dus bovenop wat me op dat moment in het ziekenhuis bracht nog een flinke diarree bij……

  9. Mijn zus is apotheker in een ziekenhuis. De verhalen die zij vertelt… amper te geloven! Niet alleen te weinig personeel en teveel stress, maar ook gewoon gebrek aan opleiding. Raar vind ik dat.

  10. Oma kreeg in ziekenhuis ernstige darmbloedingen na heupoperatie. Telkens zak bloed gekregen. Artsen gaven haar al op. Ontdekte schoonpa dat ze hoge dosis bloedverdunners kreeg, want die had arts in verpleeghuis voorgeschreven. Gauw mee gestopt en wonderlijk genezen.
    Zo ga je dus eerder dood in een ziekenhuis…

    Ik heb gezien dat al die mensen in de zorg van goede wil zijn. Maar onkunde en gebrek aan communicatie zijn zo gevaarlijk.

    Ik hoop dat dit je laatste ziekenhuis avontuur was. Maar ik vermoed dat je over deze ene keer nog genoeg logjes kunt schrijven!

  11. Dan ben je al ziek en krijg je dat er ook nog bij.
    Inderdaad je bent dan overgeleverd aan iets wat je er liever nog niet eens extra erbij hebt. Hans

  12. Even een tegengeluid, ik ben de afgelopen 3 jaar 3x geopereerd aan 2 nieuwe knieen en pen in voet. Totaal geen klachten ook bij mede patienten geen rare dingen gezien.
    Alleen het eten was niet te eten, maar deels lag dat ook aan mij 2 kamergenoten vonden het heerlijk.

  13. Helaas heel herkenbaar.Bij mij waren ze vergeten een druppel stop tussen het infuus te zetten.Ik voelde eerst mijn tenen niet meer waarop ik de verpleegkundige belde die zei dat er niks aan de hand was .Pas bij de 3e verpleegkundige die s`nachts om 4 uur aan mijn bed kwam en waar ik tegen vertelde dat ik mijn onderbenen niet meer voelde werd het duidelijk dat er geen druppel stop gebruikt was. En zo kan ik nog meer voorbeelden geven, tot onlangs mijn zoon op de eerste hulp terecht kwam en er ook zoveel mis ging dat ik er opeens genoeg van had.Ik dacht de voorgaande keren ja het zijn mensen(die maken fouten)ze hebben een hoge werkdruk , je wilt niet zeuren.Ik lag mijn klacht neer bij het klachtenbureau wat elk ziekenhuis heeft , daar werd aangegeven dat ze het goed vonden dat ik mijn klacht melde.Ik vertelde dat het niet mijn bedoeling was om te zeuren kreeg een kopje thee aangeboden en heb er mijn verhaal gedaan en werd ontzettend bedankt omdat ze heel goed in kaart had gekregen wat er allemaal mis ging waar het personeel vaak geen weet van heeft.Dus mijn ervaring is meld de dingen die verkeerd gaan.Weet je wat ik dan wel bijzonder vond van mijzelf dat ik in elke andere situatie allang mijn ongenoegen had uitgesproken waarom niet in het ziekenhuis?

  14. Ohhhh wat herkenbaar dit brrrrrr je roept gelijk herinneringen in mij op …

    Iets heel simpels (dacht ik althans) … ik ben allergisch voor ibuprofen en diclofenac… heb ooit een ziekenhuis bij elkaar gegild tijden een operatie onder narcose, die dus niet werkte… sindsdien ben ik superalert op alles. (gelukkig ben ik ook goed gebekt…) in 2009 bij een 3 maanden durende opname heb ik ruzie gemaakt met een verpleegkundige vanwege haar uitsrpraak (en bijbehorend gedrag) omdat ik iborpofen weigerde waarop ze mij behandelde als een nukkig kind en zei “ik ben hier de verpleegster, jij niet, ik weet welke medicatie goed is, jij niet…. ” en nog een aantal zulke boute uitspraken… woest was ik. Toen ik dreigde op te stappen en een klacht in te dienen kwam het hoofd van de afdeling met haar gevolg, de boel redden…

    Ik vrees zo wie zo al voor mensen in het ziekenhuis die niet zo alert zijn, laat staan de mensen van de oudere generatie die niet het lef hebben om in te gaan tegen wat een witte jas zegt, velen zijn immers opgevoed toentertijd met de stelling dat je je moet overgeven aan hen die er verstand van hebben etc

  15. Het is tenenkrommend idd. Een vd redenen dat ik nooit meer terug wil naar het zkh is de gigantische drukte wat veel stress en fouten tot gevolg heeft.
    Ik merk echter ook dat veel patiënten hoe dan ook klagen. Vandaag zelfs 1 die vindt dat we de medicijnbekertjes moeten afwassen ipv weggooien 🙄. Altijd maak zeiken en net doen alsof werkelijk niets goed is of gaat maakt het werk vd verpleegkundigen ook tenenkrommend, kan ik je verzekeren.

    1. Psies, want daar komt het vandaan. Ze zijn echt overbelast. Dat merk je aan alles. Zonde! Want stuk voor stuk vond ik ze allemaal even lief en kundig. Behalve die Borg zuster dan 😉
      Tsja, die heb je in elke tak, van zulke mensen. Ook bij ons in de praktijk. En vroeger, toen ik in de horeca zat, ik kan er boeken over schrijven…

  16. Herkenbaar helaas. Ik heb veel geleerd van mijn moeder die vroeger veel ziekenhuizen van binnen heeft gezien.

    Er gaat ook veel goed gelukkig en ik heb ook schatten van verpleegkundigen en artsen gehad naast klunzen en horken.

    Groetjes,

    Dorothé

  17. Joh. Je meent het. Toen mijn lieve kleine apegatje geopereerd moest worden moesten we eerst naar de patienteninformatie, daar werd zn hartslag gemeten. Verpleegster in de stress want hij was ONTZETTEND hoog voor iemand van zijn leeftijd. 144 in rust. Stress stress stress. Onmiddellijk naar de cardiologie verwezen. Voor een hartfilmpje. En wij maar ondertussen hopen dat de operatie door zou gaan die middag. Komen we bij cardiologie, wordt het filmpje gemaakt……… 56. De verpleegster daar was van plan om iemand de oren te wassen, en nee, dat waren wij niet. Soms denk je wel eens dat het gewoon geld moet kosten. Ipv nogmaals de hartslag op te nemen meteen doorverwijzen. Pfff. Jij bent er gelukkig weer van af.

  18. “resistance futile is” bij zulke types… hahah geweldig!!
    Maar, verder is je verhaal om te janken. Ik had niet veel vertrouwen in artsen en ziekenhuizen door alles wat ik inmiddels heb mee gemaakt. Maar dat neemt bij het lezen van je blog nog meer af 😦

  19. Vlak voor mijn operatie, toen ik al op de o.k. was, een paar weken geleden, vroeg de chirurg allerlei informatie aan mij, wie ik was en waarvoor ik kwam. Ondanks het rustgevende pilletje brak het zweet me uit, ik vroeg: eh…weet u dat niet? Waarop ze moest lachen en zei dat het een zekerheidscheck was, dat ze de goede patiënt voor hadden, pfff.

    Maar ook gemerkt hoe slordig er met medicatie omgegaan wordt en dat je bepaald niet achterlijk moet zijn om er zonder kleerscheuren weer uit te komen. Echt, heel schokkend vond ik dat.

    1. Ja, nieuw protocol! Gebaseerd op ervaringen/fouten in het verleden.
      Toen ik getransplanteerd werd moest de hele ronde, van de chirurg (de kapitein op het schip) tot aan de omloopverpleegkundige zich met naam en toenaam voorstellen en aangeven wat zijn/haar taak was. En ik dus ook. (Taak: stil liggen :)) Het is te vaak gebeurd dat mensen niks zeggen en denken: hm, ik kwam toch voor mijn grote teen, maar als de dokter zegt dat ik een hartkwaal heb zal het wel zo zijn!
      Je geboortedatum wordt om dezelfde reden ook tot vervelens toe gevraagd. Ja die is nog steeds dag-maand-negentienheellanggeleden… Maar ze moeten dat vragen. Check – dubbelcheck. Ze willen nog net niet je schoenmaat en je pincode weten.

  20. Ja, de werkdruk is enorm. Ik neem het doorgaans ook niemand kwalijk als er iets verkeerd gaat. Ik vind alleen wel dat er véél beter *geluisterd* moet worden. Door artsen én verpleging.
    Als ik voor het bloedprikken aangeef dat er beter met een vlindernaaldje gewerkt kan worden omdat ik dunne aders heb, wordt daar 9 van de 10x niks mee gedaan. Ja ik weet dat het dan langzamer gaat, maar levert gedoe met 3x opnieuw prikken en vervolgens maar een collega erbij roepen (die het ook niet lukt) dan tijdwinst op?? En dan heb ik het nog even niet over mezelf want geprikt worden is namelijk niet heel erg mijn hobby ofzo.
    Of je krijgt ondanks afspraak en ondanks dat er al een infuusnaald geprikt is (!) géén roes tijdens een maagonderzoek. Dat werd een soort van ramp en ik kan er nog steeds niet over praten zonder vol te schieten. Het is dat de energie me toen compleet ontbrak anders was het een vette klacht geworden.
    Of je geeft -tig keer aan dat je zo enorm opziet tegen de ingreep die een paar uur later plaats zal vinden onder plaatselijke verdoving. Pas naderhand (!) zegt een pleeg: goh, had je dat niet gezegd dan? Jawel, meerdere keren. Oh… dan hadden ze je wel iets rustgevends aan mogen bieden, of een roesje geven! (Wel gloeiende gloeiende… komt er dan niemand VANTEVOREN op die gedachte? Tegenwoordig vraag ik het zelf maar dat kwam toen niet eens in me op!)
    Na een week, na wel 100x aangeven bij elke pleeg opnieuw, eindelijk je bloeddrukmedicatie op de juiste volgorde over de dag verdeeld. Hee wat gek zeg, die bloeddruk is opeens veel beter! Ja, dat zei ik toch?? (Zucht.)
    Ik word er erg nijdig van als er zo wordt gehandeld.
    Dat zijn nog maar een paar voorbeelden en ik ben gelukkig mans genoeg. Wat als je dat niet bent?

    Ik denk dat er trouwens ook vele fouten worden veroorzaakt door overdracht van de ene dienst naar de andere. Pleeg A schrijft iets in het dossier over de patiënt, pleeg B leest het en interpreteert het nét ietsje anders. Vertelt dat vervolgens aan pleeg C die het weer aan de zaalarts doorgeeft in haar eigen woorden. Het lijkt wel dat spelletje bij Ik hou van Holland… aan het eind hou je een heel ander verhaal over dan dat wat je zelf aan pleeg A hebt verteld.

    Over het algemeen zijn het allemaal zeer lieve, bekwame en zorgzame mensen, daar zeg ik absoluut niks van.
    De enkele Zuster Borg daargelaten (hahaha resistance is futile… ik kijk ook wel eens Star Trek :)) maar zulke lui heb je overal.
    Gelukkig overheersen de vriendelijke met je begane mensen. Met soms heerlijke humor. Auw auw mijn operatiewond, maar wat heb ik daar ook fijne herinneringen aan. Wou ik toch ook ff melden 🙂

  21. Professor Bob Smalhout zei vroeger eens: “de patiënt is genezen, ONDANKS het ziekenhuis”.
    Wat een inzicht had die man. Toen al!

  22. Oh ik vind dit zo tenenkrommend erg, die pillen die pillen. Ik vind het jammer dat (zo lijkt het) veel verpleegkundigen geen idee hebben wat voor pillen ze de patiënt geven en wat ze met je doen. Dat zou al een klein beetje helpen. Als bezoeker zag ik dat de buurman die geopereerd moet gaan worden bloedverdunners kreeg. Hij zei ze niet te mogen maar de verpleegkundige zei van wel. Dat stond namelijk op haar kaart. Ik haat het om me er mee te bemoeien maar heb toch aangedrongen dat ze het nog even gingen navragen. Hij mocht ze dus niet hebben.

    Het erge is, ik heb echt hart voor dit beroep maar zou zo graag dingen anders zien…

  23. Het is verschrikkelijk wat ik hier lees. Het is niet alleen van deze tijd hoor. Bijna 27 jr geleden lag ik met premature weeën in het ziekenhuis en kreeg de remmers via het infuus. Op een avond kreeg ik plots een cupje pillen onder m’n neus geduwd. Bleken de bloeddrukverlagers van m’n overbuurvrouw te zijn toen ik vroeg waarvoor ik die ineens moest slikken..

  24. Je ligt er gelukkig niet meer en nee ik ben geen fan van ziekenhuizen, eigenlijk helemaal geen fan van de medische wereld, behalve van jou, jij kan er tenminste ‘leuk’ over schrijven 😉

  25. Jeetje wat naar! Ik heb ook altijd zo mijn bedenkingen over de zorg in Nederland. Er is ene hoop wel goed, laten we dat niet vergeten, maar ook een hoop niet. Soms ben ik blij dat ik in Colombia wordt geholpen en niet in Nederland, en soms zou ik best even in Nederland willen zijn. Ooit had ik ook een infuus in Ghana. Ver-schrik-ke-lijk. Het lukte niet in mijn arm, dus maar in mijn hand. Wat een pijn zeg. Laatste infuus was tijdens een operatie in Colombia. Was er super nerveus voor, maar ik voelde echt helemaal niks. Was ook in mijn hand trouwens. In ieder geval weer een mooie eye-opener dit van hoe het ook kan.

  26. Geopereerd worden onder plaatselijke verdoving en de verdoving werkte niet. Heb alles bij elkaar gegild en de chirurg operereerde gewoon door. Zonder extra medicatie. Kreeg ik later nog een uitbrander dat verdoving niet werkte 9mdat ik te onrustig was. Ja, hallo, als je chronische vermoeidheid hebt kost herstellen van een operatie niet dagen, maar weken of nog langer dat je alleen maar op de bank hangt. Bij de tandarts ben ik ook nerveus en daar werkt de verdoving wel goed. De hork. Ik gun hem zo’n ervaring bij zichzelf.

  27. na een standaardoperatie klaagde ik over vreselijke pijn.ik kreeg gewoon morfine en nog eens morfine en….ik moest blijven terwijl de anderen weg mochten. ik bleef gillen van de pijn. toen mijn zusje kwam en de zaalarts waarschuwde. ik bleek een inwendige bloeding te hebben.Daardoor ben ik maanden lang ziek geweest…

  28. Het is niet eens van tegenwoordig, Ik weet nog wel dat ik dertig jaar gelelden aan mijn teen ben geopereerd en dat ze bij mijn voet verdoving hadden ingedaan die echt niet in tenen en dergelijke ingespoten mocht worden. Afijn, kleine Di Mario mocht een nachtje extra blijven.

    Love As Always
    Di Mario

  29. Dat klinkt niet best. Van die duur betaalde zorg (zo’n opname kost een duit namelijk) mag je meer verwachten! Gelukkig heb ik zelf alleen een kleine ingreep gehad ooit, en heb ik nooit hoeven blijven slapen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s