In een slakkentempo.

Hmmmm. Het wil nog niet zo vlotten met mij en het schrijven.

Ik probeer het wel. Heb al tig conceptjes staan in mijn WordPress, maar het komt niet tot briljante verhalen. Sterker nog: een niks bijzonders, ondermaats stukje van 500 woorden lukt me niet eens. Laat staan dat het lachen, gieren, brullen is.

Ik zit veel minder online dan normaal.

Ik doe amper meer wat op Facebook.

Anders blogs lezen staat ook op een heel laag pitje.

Ik probeer het wel, ik doe het wel, soms, maar ik sla niks op. Ik lees en halverwege heb ik echt geen idee waar het over gaat. Ik ben ook heel snel afgeleid. Nu ook weer. Ik probeer een stukje te tikken en ineens bedenk ik me dat ik kaarten voor aanstaande vrijdag moet bestellen, voor de film. En -hop- ik zit op de website van Pathé.

Corrigerende interne uppercut. Niet doen Klivia. Hier was je bezig!

En weer terug.

Waar was ik ook alweer?

Ik werk nog steeds op halve kracht. Ik wilde het wel vandaag, een hele dag proberen. Maar na vier uur mails beantwoorden, dossiers binnenharken, de elektronische post verwerken en herhaalmedicatie verzorgen, vonden mijn hersenen het welletjes.

Peter vroeg me hoe het ging en ik antwoordde dat het genoeg was voor vandaag. De piep was terug in mijn hoofd en het voelde weer alsof ik een te strakke badmuts op had. Schoorvoetend gaf ik toe dat ik graag naar huis wilde.

Ik baalde ook enorm joh. Het is nu vierenhalve week geleden dat ik die bloodpatch kreeg en nog steeds ben ik niet mezelf. Ik lijk met vlagen wel dement. Kan niet op woorden komen. Ik vergeet dingen die mensen tegen me gezegd hebben. Multitasking lukt me nog niet. Ik had heel optimistisch bedacht dat mijn sterke lijf dat me nooit in de steek laat, altijd wel door kan, binnen no-time hersteld was. Helaas joh.

Ik ben niet teleurgesteld. Dat is het niet. Maar ik vind het lastig te verkroppen en er zijn dagen dat ik niet waardeer dat er ook heel veel weer wél kan. Dan zie ik dat echt niet.

Dat is niet eerlijk tegenover mijn lichaam. Want er is echt veel vooruitgang, zij het in slakkentempo.

Ik heb vandaag elf kilometer gefietst. Ik heb vierenhalf uur gewerkt. Non stop. Ik sport weer (standje bejaard) drie keer in de week. Kook, zuig stof, speel huisvrouw. Ik ben voor het eerst weer naar de bioscoop geweest. Drie uur lang. En daarna gezellig koffie gedronken in de stad. Zonder een centje pijn.

Maar ik ben met vlagen ook heel pessimistisch. Sip zelfs. Ik huil om niks. Slapen gaat shit en zonder chemische rommel lukt het me niet om een paar uur achter elkaar onder zeil te zijn. Dus ben ik langzaam maar zeker in een benzo-junk aan het veranderen.

Ik geloof dat ik stiekem toch een mini posttraumatisch stress syndroompje aan het verwerken ben.

Of zoiets.

58 thoughts on “In een slakkentempo.

  1. Niet te hard zijn voor jezelf ,probeer eens naar je te kijken alsof je je beste vriendin bent. Wat voor advies zou je die geven ?…ja..en nu jezelf dat advies ook geven😍komt helemaal goed hoor..maar op zijn tijd.

  2. Gezien wat je hebt meegemaakt vind ik je eerlijk gezegd behoorlijk snel weer op de been. Wat mevrouwwilliams al zegt: take it easy en wees wat liever voor jezelf 😉

  3. Precies wat mevrouw W zegt!
    Doen hoor en prioriteit leggen bij jezelf en je gezin.
    Herstellen kan maar 1 keer en het is gewoon een heftige medische gebeurtenis waarmee je dikke pech hebt gehad.
    Slow down 🍀🍀🍀🍀

  4. Je gaat best snel, alleen niet snel genoeg voor je eigen idee. Je ziet de eigen stappen vooruit te weinig en de stap achteruit vergroot je uit. Wees niet te hard voor jezelf. Moet je kijken wat je allemaal al weer kunt.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Vooruitgang zien anderen om je heen vaak veel beter. Dus vraag het maar eens aan Vlam of Jill. En qua slakkentempo: doe vooral wat voor jou het best voelt, dan ga je het hardst. Sterkte!

  6. Dat is natuurlijk allemaal niet zo gek, je hebt het behoorlijk voor je kiezen gehad. Rustig aan blijven doen, je vooral niet op laten jagen. En tja, die humor blogjes moet ik dan maar tijdelijk ergens anders lezen 😉

  7. Niet om op je te mopperen maar je hebt gewoon weinig geduld…. dat levert leuke blogs op over allerlei dingen. Maar je hebt echt geduld nodig om te kunnen herstellen. We zijn echt geen machines….. gelukkig niet.

    Warme groet,

    Dorothé

  8. Och lieffie toch.
    *schudt meewarig met haar hoofd. Een maand. Mw wil in een maand..
    Maar snapt het volledig*

    Als je wilt, mag je/kun je, tegen me aan praten als je wegzakt. Of daarvoor. Of erna. Misschien kan ik je een paar tips geven die beter werken dan de benzootjes.
    Kus & knuffel.

  9. Periodes dat het je goed gaat, ervaar je vaak niet zo bewust. Je banjert lekker door, doet van alles en nog wat en vermaakt je wel.

    Als je gedwongen pas op de plaats moet maken, heb je opeens veel te veel tijd om te ervaren hoe dat is. Ruk. Niet leuk. Beperkt. Daar word je niet vrolijk van en voor je het weet, raak je somberder of gestrester of slaap je daardoor slechter of nog rukker: een combinatie van die dingen.

    Wat je beschrijft, klinkt me heel menselijk en normaal en logisch in de oren.

    Niet dat dat het nu makkelijker of leuker maakt voor jou. Soms helpt het wel een beetje als je beseft dat het verstoorde evenwicht ook “gewoon” komt omdat je nu te veel tijd hebt om bewust te ervaren hoe het gaat. Het is Ruk, maar logisch.

    Kun je me volgen? Xx

  10. Je hersenen hebben een flinke opdonder gehad. Het herstel daarvan kan behoorlijk lang duren. In ieder geval langer dan je zou willen en verwachten. Je hebt er geen invloed op, als je een terugslag hebt is dat jammer maar ook een teken dat je echt goed naar je lijf moet luisteren en de tijd moeten (krijgen) om te herstellen.
    Dikke kus, het valt niet mee voor je. X

  11. Eerder stoppen dan voor je gevoel nodig is het geheime sleutelwoord. Dan houd je extra ruimte over. Niet voor leuke dingen, maar voor herstel. En dan volgen ook die leuke dingen. Slakkentempo….en dan die lijst met bezigheden afwerken die jij opnoemt. Als ik jouw lijf was ging ik dan ook kraken en piepen 😉 Rustig aan lieverd xxx

  12. Er zit toch wel duidelijk vooruitgang in. Dat zie je bij vlagen ook zelf. Het gaat je niet snel genoeg. Nog een beetje geduld. Het komt echt weer goed!

  13. Die mooie slak geportretteerd is goed een voorbeeld van dat jij er ook komt met veel geduld en rust ,als ik smorgen naar buiten ga zie ik vaak sporen van een slak van hier naar daar hij heeft er lang over gedaan maar is gekomen waar/wat hij wilde ,lieve Kliefje nogmaals heb geduld en je rust het koppie heeft dat nodig ja ik ken je temperament voor je werk en dat komt terug weet ik op zeker.
    Veel liefs en nog meer beterschap.

  14. Nou wil ik niet veel zeggen maar dat van die ondermaatse stukjes neem je terug hoor. Om in vistermen te spreken: ook deze geschreven vis neem ik weer met plezier in mijn schepnet mee naar huis. Als het een ondermaats was geweest, had ik ‘m terug gegooid.

  15. Nou ja, al het bovenstaande dus. Ik denk dat Marije gelijk heeft.
    Enne…. ik wist niet dat er ook race-slakken bestaan 😉
    Knuf voor jou. En wordfeud de frustraties maar lekker van je af. (Nee ik laat je niet winnen! *gniffel*)

  16. Ik kan niets anders dan me aansluiten bij wat iedereen al schreef. Het is niet niks wat jij hebt gehad en als ik lees wat je nu allemaal alweer doet is dat al heel veel. En dat na zo’n korte tijd. Maar begrijp de frustratie want je wil weer gewoon helemaal jezelf zijn. Lieve Klief, blijf naar je lichaam luisteren en geef er aan toe als het niet gaat. Knuffel!

  17. Pfft. Kliefje, kijk eens goed naar wat je schrijft!, Werken, je huishouden, sporten, fietsen, bioscoop en koffiedrinken in de stad. En dat na zo’ ingrijpende gebeurtenis…Tel daarbij de pijn op die je daarvoor al weken had, wat er voor zorgde dat je een slechte conditie had voor je bloodpatch.
    Je gaat echt heel snel hoor. Dat je het anders ervaart snap ik, maar wat zou je als professional tegen een patiënt van je zeggen??
    Het zal lang duren voor je weer op je oude niveau bent en dat is moeilijk.
    Maar: je bent echt al een heel end op weg..
    Heel veel sterkte in dit proces,,
    Liefs,
    Lurkster Willy

  18. Niet alleen lichamelijk heb je een opdonder gehad, geestelijk ook. Het besef dat het sterke gedachte lijf het zomaar af kan laten weten is heftig en er moet weer balans gezocht en gevonden worden, en dat gaat ook lukken maar kost tijd. Gun jezelf vooral de tijd en de rust, ik weet waar ik over praat want ik ervaar dat zelf ook momenteel. Toch is er een stijgende lijn maar we willen graag alles nu en heel snel he…
    X

  19. Lieve Klief, niets mis met een slakkentempo. Slakken zijn doorzetters en komen ook waar ze willen. Slakkentempo is op dit moment jouw tempo, so what!
    Blijf vooral in jezelf geloven, je komt er heus, zelfs in slakkentempo…
    Kus

  20. Een van je eerdere logjes was beveiligd en ging over doordenken, zit dat stukje ptss je dwars, dan proffessionele hulp inroepen? Hoeft vast niet lang te zijn maar om deze hele heftige periode op een rijtje te zetten en de bijkomende zaken is dan een oplossing voor je.

  21. Het is ook niet niks! Ik denk dat ongeduld de grootste makke van de mens is als we ziek zijn (geweest); we willen weer zo snel alles (en onze ongeduldige werkgevers ook..), maar zo werkt het blijkbaar niet. X

  22. Als deze uberslak jouw blog leest, dan vind ik mijzelf een ontzettend slome slak vergeleken bij jou. En dan heb ik niet eens een opdonder in mijn hersens gehad.
    Ergens las ik eerder dat je eigenlijk moet stoppen op het moment dat je nog genoeg energie over hebt. Voor je gevoel te vroeg. Maar dat werkt wel. Dan maak je niet al je kostbare energie tot het nulpunt op. Nu stop je als je al over de grens bent. Misschien een Trump-muur nodig?
    Het is moeilijk om toe te geven dat je kwetsbaar bent. Of mag zijn.
    Warme groet.

  23. Voor mij maakt deze blog juist jouw kwaliteiten als blogger nog helderder. Jij en vele andere bloggers delen hoe je leven echt is. Met leuke en minder leuke dagen, soms heel hilarisch, soms diep droevig. De ene blogger met een scherpere pen, de andere meer mild. Ik ben elke keer benieuwd naar wat je schrijft. Neem de tijd om te herstellen en blijf, indien mogelijk, delen wat je kan.

  24. Overigens : wetenschappelijk is bewezen dat NIEMAND goed kan multitasken, wij vrouwen denken wel dat het goed is maar de kwaliteit lijdt….. Natuurlijk werken je hersens langzamer, zou ik ook doen als ik jouw hersens was . Je hersens zijn wijzer dan jij 🙂

  25. Ik zit even met mijn ogen te knipperen ,dat noem jij een slak zijn ? Je hebt een behoorlijke opdonder gehad en kijk eens wat je allemaal al weer doet ,is dat niet een beetje erg veel .Ik vind dat je beter op jezelf moet passen ,echt hoor doen !
    Liefs Elisabeth

  26. Niet te veel hooi op je vork nemen hoor, je herstel heeft tijd nodig, lichamelijk en geestelijk. Heel begrijpelijk dat het je allemaal frustreert maar toch, doe het rustig aan. Knuf

  27. Het is ook niet niks wat je hebt meegemaakt, en hoe ouder je wordt hoe meer moeite het lijkt te kosten om te herstellen (ervaring 🙂 ). Hoe moeilijk het ook is, tijd zal een hoop helen. Misschien een blogpauze nemen? Zodat je daar gewoon even niet aan hoeft te denken? Tot het moment dat je weer voelt dat het tijd is om weer te starten? Is gewoon een idee… vooral doen wat goed voelt. Sterkte meid!

  28. O dit raakt me wel, daarom hier ook nog naar een reactie. Ik ben al jaren aan het herstellen en word er soms moedeloos van. Herstel is nooit een lineaire lijn maar gaat met veel vallen en opstaan, dat weet ik inmiddels.
    Niet doorgaan tot je omvalt maar er voor al stoppen bevordert herstel.
    Mijn persoonlijke motto is al jaren ‘ook een slak komt op zijn bestemming’.
    Maar ik snap je heel goed. Als je ineens zoals jij abrupt tot stilstand bent gekomen, voelt kruipen niet als vooruitgang. Maar dat is het wel, echt.

  29. Moeilijk hè, acceptatie… Op zich heel herkenbaar hoor… maar ehh, probeer eens jezelf niet zo onder dwang en te hoge verwachtingen te laten functioneren… herstel vergt nou eenmaal tijd en dat is niet te bespoedigen noch vertragen…

    Knuffel en veel sterkte.

  30. Zorg aub goed voor jezelf, je blogposten zijn te leuk, die wil ik niet missen. Egoïstisch van mij hè, maar natuurlijk wens ik je allerliefst en het allerbest toe, je hebt tijd nodig om op te knappen!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s