Ben het “iets” zat…

Raar is dat.

Ik lag daar op mijn rug met mijn herstellende lijf naar het plafond te staren en wilde echt heel erg graag weer werken.

Het leek me zalig om weer aan de slag te kunnen.

En nou ben ik weer aan de arbeid en nou zou ik een moord doen om thuis te kunnen blijven.

Mijn werk an sich is top. Ik houd van de afwisseling tussen onder de mensch zijn en de werkzaamheden op mijn computer. Ben ik het één zat, dan ga ik het ander doen. En het allermooiste aan mijn werk is: er is niemand die zegt hoe en wanneer ik wat moet doen. Peter laat me volledig vrij. Hij checkt me niet, kijkt nooit over mijn schouder mee. Als aan het einde van de rit alle mensen maar gecontroleerd zijn en het geld binnen geharkt is, hoor je hem niet.

Nog een gigantisch voordeel aan mijn werk is dat ik ongeveer acht à negen weken per jaar vrij ben. Doorbetaald. Peter neemt graag extra vakantiedagen op. Hij vrij = wij vrij. We kunnen ook niets doen als hij er niet is. Ik mag bijvoorbeeld geen medische handelingen uitvoeren zonder arts in de zaal.

Maar er zijn ook plenty nadelen en die zijn de afgelopen weken, toen ik weer langzaam aan aan het werk ging, weer heel duidelijk geworden.

Peter en Laura hebben vaak mot. Hij is bijzonder kritisch naar haar toe en uit dat op een nare manier met veel stemverheffing en zaken verdraaien. En zij is niet assertief genoeg om een weerwoord te bieden. In het verleden heeft hij ook mij geprobeerd te intimideren. Is niet gelukt. Ik bijt van me af of -in het ergste geval, is in de afgelopen twaalf jaar dat ik voor hem werk, is dat vier keer gebeurd- pak ik gewoon mijn spullen en ga naar huis. We gaan op een normale respectvolle manier met elkaar om, of anders niet. Ik ben geen voetveeg.

Ik kan niet zo goed tegen die spanning tussen die twee. En nu -zo herstellende- al helemaal niet. Heel simpel: ik heb het al druk genoeg met mezelf en kan Epie en Lepsie er gewoon niet bij hebben.

Ik heb ook geen zin meer om heel actief voor Laura op te komen. Het is ook háár probleem dat ze na al die jaren nog steeds niet voor zichzelf opkomt. Al mijn driehonderdvierentachtig suggesties om eens een cursus assertiviteit te gaan volgen, worden, zijn vruchteloos gebleven.

En al mijn gesprekken met Peter leiden tot een paar dagen rust in de tent maar meer ook niet.

Ik ben er klaar mee.

En het is zelfs zó erg, dat ik er momenteel serieus over nadenk om ermee te kappen. Ik zou nog niet weten wat ik dan wél wil, maar ik weet één ding zeker: deze onrust en negativiteit wil ik niet meer.

Weet iemand toevallig of ze ergens nog een leuke, vlotte, representatieve, lieve, hardwerkende, initiatiefnemende praktijkondersteuner zoeken?

Hoeft niet per se in de regio Randstad te zijn.

Op een Polynesisch eiland is ook prima wat mij betreft.

56 thoughts on “Ben het “iets” zat…

  1. Wow dat is heftig. Maar als je er zo in staat is het misschien tijd om naar iets anders uit te kijken waar je in een wat stabielere werkomgeving komt. Kan me voorstellen dat je dat gekift wel zat wordt en er nu niet bij kan hebben. Succes en sterkte ermee.

      1. Ik heb jaren in Assen gewerkt en ben om de door jou genoemde redenen gestopt.
        33 Jaar het vuur uit mijn sloffen gelopen voor iedereen…
        Nu minder inkomen maar ook minder stress. Het is het zeker waard!

  2. Manman waddegedoe en wat snap ik je goed. Ik vrees dat ze bij mijn huisarts genoeg personeel hebben (hoewel ik onder medewerkers geen POH zie staan…) anders zou ik zeggen kom lekker naar Brabant 🙂

  3. Misschien Epie en Lepsie eens heel hard met de koppen tegen elkaar aanslaan? Of is dat not done? Of heb je dat al geprobeerd en had dat nul resultaat?

  4. Dit is lastig en super frustrerend, en dat kun je er nu echt niet bij hebben. Heb wel even op de site van mijn huisarts gekeken, ik geloof niet dat ze een praktijkondersteuner hebben, wel assistentes die ook medische handelingen mogen uitvoeren.
    Succes! (persoonlijk zie ik wel wat in het met de koppen tegen elkaar slaan….)

  5. Jouw baas klinkt als heel aardig gemiddelde van al mijn bazen uit de historie… Ik weet niet of een andere baas, of bazin… 😱, dé oplossing kan zijn… Maar dat moet je voor jezelf beslissen natuurlijk 😉
    Als ik iets hoor dan laat ik het weten. Al is het dan waarschijnlijk wel verder buiten de Randstad dan Klief lief is 😉
    Ik snap je ‘keel uithang situatie’ volledig en een mens mag ook wel weer eens verder kijken in het leven. Succes lieverd ❤

  6. Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt… Dus ik zou wel heel goed nadenken voordat je ergens anders begint. Elke werkplek heeft zijn leuke en minder leuke kanten. En overal lopen wel Peters en Laura’s rond alleen heten ze dan anders. Succes.

  7. Ten eerste is het belangrijk dat men een normale respectvolle manier met elkaar om gaat.
    Kan me voorstellen dat je de twee kemphanen nu wel zat bent.
    Maar weet wat je hebt en niet wat je krijgt. Hans

  8. ‘Hier laat je wat en daar krijg je wat’ volgens mij. Er is altijd wat. Weggaan daar lijkt me geen goede oplossing (zeker financieel niet). Iemand de praktijk laten certificeren of keuren o.i.d. wel. Dan komen de problemen anders aan de orde en gebeurt er misschien iets.

    Groetjes,

    Dorothé

  9. Hoe is je Duits? Volop werk in de gezondheidszorg hier, mooie vrijstaande huizen op een ruime kavel met room for a pony voor Jill voor de prijs van een gammele tussenwoning in de Randstad.

  10. Wie weet Kliefje heeft jouw ziek zijn wel een onbedoeld neveneffect. Je hebt er n niet de puf en de energie voor om je er mee bemoeien. Ze moeten er zelf uit zien te komen en dat gaat natuurlijk nooit charmant. Maar wie weet? Het zou zo maar kunnen dat ze eieren voor hun geld kiezen.

  11. Helaas ken ik de regio bij jou niet. Hou mijn oren en ogen open. De combi management en POH is voor praktijken ook aantrekkelijk, zie je dat zitten? En ik verbaas mij al jaaaaren over vele aspecten bij jou op het werk.
    Succes

  12. Ik zou je wel hier in Colombia willen hebben! 😀 Al bestaat hier eigenlijk geen praktijkondersteuner zoals in Nederland. Waarschijnlijk word je hier alleen maar gek haha. Maar even echt, dit is inderdaad een heel nare situatie. En zeker niet bevorderend voor je herstel. Ik hoop dat er snel een oplossing komt waar je tevreden mee bent!

  13. IK zit even voor me uit te staren en denk… zelf werk mogen organiseren en enkel beoordeeld worden op het al dan niet af hebben. Zelf niet in de vuurlijn staan omdat je ooit je grenzen afbakende en dat die dan ook nog gerespecteerd worden. Nu ken ik de gewoontes niet in Nederland, maar om in België 8à9 weken verlof te hebben dan moet je een ongeloofljke CAO hebben. Maw aan de staat of in een heeeeel groot bedrijf werken met een contract dat dateert uit de jaren 8à of 90. Nu kun je dat niet meer krijgen.
    Ik zeg het maar even.

    1. Dat zijn dus ook de andere kanten. Die ik heel goed weet.
      Maar die sfeer is regelmatig niet te doen. Ik trek mij dat heel erg aan. Waarom niet gewoon prettig samenwerken? Lol hebben?

  14. Samen rond de tafel gaan zitten voor een zeer stevig gesprek? Maak hen vooral je intentie duidelijk: dat je op het punt staat om het af te trappen als de situatie niet verandert. Jij hebt op veel vlakken dan wel een goede werkgever, maar op evenveel vlakken hebben zij een goede werkneemster. En zoiets is ook wat waard, dacht ik.

      1. Ach, gaat het die weg op: meteen al met je rug tegen de muur gezet worden? Als het niet mondeling kan, dan zou ik het zonder de minste twijfel schriftelijk doen. Een aangetekend schrijven bovendien.

  15. Ah, spannend. Opstappen, weggaan. Is het ergens anders beter dan waar je nu zit of juist niet? Zou het zeker proberen. En je hebt genoeg kennis en ervaring om direct aangenomen te worden lijkt me.

  16. Zo te horen zou je een peuterklasje runnen ook prima aan kunnen. Djiezzz. Wat een onvolwassen gedoe. Maar misschien kunnen ze wel niet anders dan op deze manier communiceren. Ik ga voor de beroemde knuppel in het hoenderhok!!!!!!

  17. Dat klinkt heftig Klief. Je hebt, hoe vaak je het gesprek ook aangaat, geen invloed of ze er iets mee doen. Waar je wel invloed op hebt is hoe je er zelf mee omgaat. En als het je echt niet meer kunt opbrengen is het goed om iets anders te zoeken. Of eens onderzoeken waar jij getriggerd wordt in hun ruzies, maar daar moet je nu maar net de energie voor hebben.. xx

    1. Ik ben opgegroeid in ruzie dus ben er allergisch voor, door negatieve sfeer tussen mensen. En daarbij komen ze allebei bij mij klagen over elkaar. Los het zelf op denk en zeg ik regelmatig.

  18. Ik denk dat je eens even een keertje heel boos naar die 2 moet reageren als ze zich weer zo gedragen. Dat je moeite hebt om op de been te blijven en dat je hun kinderachtige gehakketak er nu niet bij kunt hebben en het ook niet meer wilt, nu niet en straks niet. Even een keer ‘flink achter uit je strot’ kan flink opluchten en misschien doet dat kinderachtige stel er iets mee.

  19. Wat een nare situatie. Helemaal niet fijn om zo elke dag te moeten werken en al zeker niet, nu je herstellende bent.
    Al vraag ik me af, of het ergens anders beter zou zijn. Ik denk, dat er overal wel Epies en Lepsies zijn. Aan de andere kant, wie niet waagt, niet wint natuurlijk.

  20. Het grappige of eerder ironische is dat jullie alle 3 op een vaste manier op elkaar reageren. Zij weten allang dat jij financieel gebonden bent aan deze baan, dus echt niet ‘spontaan’ de handdoek in de ring gooit. Anders had je dat namelijk allang gedaan.
    Het is een dans (patroon), die jullie alle 3 dansen. Pas als er eentje ophoudt/weggaat/doodgaat verandert er iets.

  21. Eigen gedrag veranderen is al moeilijk genoeg, laat staan andermans gedrag..Als je nu eens opzichtig aan het solliciteren slaat en er verder geen woorden meer aan vuil maakt??

  22. Deze situatie wordt toch echt in stand gehouden door drieën. Als je het lef en de financiële mogelijkheid hebt zou ik zeggen, gáán. Soms moet je in het leven knopen hakken en jou ‘kennende’, kun je dat. Je bent een sterke vrouw en hebt veel te bieden, bewezen heb je al dat je dapper bent. Sterkte, maar vooral ook nog veel beterschap xx

  23. Kliefje als je weggaat ga ik persoonlijk demonstreren met een geschreven teks Kliefje moet blijven en loop heel de straat door bij je werkgever tegelijk uitschreeuwend zo hard ik kan ondanks mijn COPD dat we jou niet kunnen missen.

  24. Ik ken dat gevoel denk ik wel. Ik heb ook regelmatig de sterke neiging om de handdoek in de ring te gooien hier. Maar er zijn ook andere kanten (positieve) en dat weerhoudt mij om ook echt weg te gaan. Zelf durf ik de stap niet te nemen omdat ik óók weet dat ik het nergens zo goed zal hebben als hier, het haantjesgedrag en andere negatieve of minder leuke zaken ten spijt. De vrijheid die ik nu heb, de dingen die ik dankzij het werk kan doen…. Tja. Blijft een spagaatsituatie…

  25. Lieve Klief,
    Ik hoop vooral dat je een baan vindt waarin je gewaardeerd wordt om wie je bent en wat je doet. Epi en Lepsie zouden best iets opgetogener mogen zijn dat je de puinhopen van tijdens je afwezigheid hebt opgeruimd.
    Wat zullen de patiënten je gaan missen…
    Kus!

  26. Ik ken de twijfel van blijven of vertrekken. Het gras lijkt groener bij de buren, maar is het dat ook. Dat maakt dat ik al vele jaren bij dezelfde werkgever blijf plakken.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s