Ik weet het niet hoor…

Vorige week gingen we in het kader van ons jaarlijkse team-uitje naar Body Worlds in Amsterdam.

Voor de mensen die het niet kennen: het is een “medische” tentoonstelling met geprepareerde lijken, met een esthetischer woord plastinaten genoemd. Er liggen niet alleen echte organen, maar ook dwarsdoorsnedes van mensen. The Texas chainsaw massacre is er niets bij. En als “toppers” staan er hele mensen, ontdaan van huid en haar, in allerlei bijzondere poses. Standbeelden van dood vlees.

Tsja.

Wat ik er van vond?

Topper voor mij persoonlijk waren de hersenvliezen. Ik ben -zoals bekend- nogal van de drukke met dat stukje lichaam de laatste maanden. Ik kwam binnenlopen en daar lagen ze, op de eerste tafel: de beruchte vliezen. Ik had ze nog nooit gezien. Het viel me op dat ze vrij dik waren, ik had ze fragieler voorgesteld. Er lag een bordje bij: de hersenen zelf voelen geen pijn, de dura echter zijn extreem gevoelig voor pijn. JOH! Vertel mij wat…

Er was ook een hoofd van een oude man. Doormidden gezaagd. Ik zag de stoppels op zijn kin, de haren in zijn oren. De couperose op zijn wangen. Oh. En zijn doorgesneden hersenen. Een halve neus. Bizar.

En her en der stonden die menselijke standbeelden.

Aan de ene kant fascinerend. Aan de andere kant voelde ik me nogal een voyeur. Ik denk dat dat ook meteen het beste omschrijft wat ik vond van die tentoonstelling. Voyeuristisch. (Maar dan zonder de opwinding). Het is echt heel ongemakkelijk en raar dat je tot in detail de lichamen van mensen ziet. Geheime plekken en aandoeningen die normaal te intiem zijn om te delen met de goegemeente.

Er was één stel dat seks had. Er hing een bordje bij dat deze mensen expliciet toestemming hadden gegeven voor dit intieme beeld. Dat snap ik. Ik vond het nogal wat. Aan de tenen te zien was het een vrouw op hoge leeftijd. Ongemakkelijk voelde ik me erbij. Oren, neus en wenkbrauwen blijven behouden bij die plastinaten. Je zóú iemand zo maar kunnen herkennen. ‘Hier penetreert een onbekende man oma Mies. Ze was van een potje seks niet vies’.

Ik vind mijn lichaam slecht een omhulsel. Mijn “zijn” zit verwerkt in allerlei chemische processen in mijn hersenen. Als ik dood ga, is het gewoon zo alsof de stekker eruit getrokken wordt en de software automatisch wordt verwijderd uit de hardware. Ik houd in één klap simpelweg op met bestaan. Ik heb er geen enkel probleem mee dat mijn lijf straks “leeggeroofd” wordt en ontdaan wordt van organen. Haal en sleep. Ga je gang maar. En stel dat ik doodga aan een specifieke/bijzondere ziekte, dan mogen ze mij ook gebruiken voor medisch onderzoek. Geen enkel probleem.

Maar mijn lichaam weggeven aan kunstenaars en voor miljoenen mensen te kijk staan?

Dat zou me toch nét even te ver gaan.

En dat ze mij dan bijvoorbeeld wijdbeens op een schommel zetten.

En dat er dan een lover van vroeger voorbij mijn glazen hokje schuifelt.

‘Hé krijg nou wat. Dat zijn bekende schaamlippen! Dat lijkt Klief wel’.

Dank u de koekoek.

37 thoughts on “Ik weet het niet hoor…

  1. Ben er ook geweest en vond het rete interessant. Als vanzelf werden we stil en een soort van eerbiedig toen we al die mensen en losse onderdelen ten toon gesteld in vitrinetafels zagen.
    Oma Mies heb ik niet herkent (wel gezien) wel kan ik je zeggen dat ze seks had met opa Anton (…) Ik dacht nog:’kijk Anton daar eens even een prettige dood sterven!

        1. Ik was er samen met Soof en vond het reuze interessant. Ik wil nou eenmaal weten waar alles zit in je lijf en hoe het er uit ziet, maar ik geef er persoonlijk de voorkeur aan om lieflijk in een kist gevleid te worden als ik krak zeg.

  2. Hé Kliefje, ik ben er ook geweest. Het voelt hetzelfde als lopen op een naaktstrand. Niet alle bloot is leuk om te zien. Sommig bloot, inclusief dat van mijzelf :-), kan beter bedekt zijn. Sommige lijken kunnen beter vel hebben.

  3. Ik wist niet dat zoiets bestond. Weet ook niet of ik ertegen zou kunnen.
    Al zijn het natuurlijk alleen maar omhulsels en dood materiaal.

  4. Haha, je omschrijft het weer op z’n Kliefs 😊.
    Ik ben er ook pas geweest en vond het helemaal geweldig.
    Maar inderdaad, sommige gezichten waren nog erg herkenbaar.

  5. Een menselijke ontleding die tot kunst is verheven.
    Het laatste stukje vind ik wel een humoristische afsluiting, daar zit je dan op een schommel. Hans

  6. Nee, dank je de koekoek. Die tentoonstelling (of eentje die erop lijkt) is hier ook geweest. Ben maar niet wezen kijken. Ik dacht al, dat is vooral niks voor een romanticus.

  7. The Texas chainsaw massacre hahahaha! Het lijkt mij heel fascinerend, en toch…nee, ik zou ook niet zo tentoongesteld willen worden, en al helemaal niet zo penetrant 😉 Kan me voorstellen dat je de hersenvliezen aan nauwkeurige studie hebt onderworpen. Hopelijk ga je weer een stapje vooruit in dat proces. Liefs xx

  8. Dat is wat anders dan steengrillen zeg.

    Ik denk dat ik er van alles van zou vinden zowel positief als negatief maar ik sta nu niet in de rij voor een kaartje.

    Groetjes,

    Dorothé

  9. Dat lijkt erg op die tentoonstelling van “Körperwelten” (als ik dat juist schrijf?). De medische wereld boeit me immens en ik had beter iets anders gestudeerd, maar dat soort tentoonstellingen schrikt me een beetje af.
    Ik ga ook echt alles afstaan als ik dood ben (liefst 😀), maar wil niet als standbeeld gebruikt worden!

  10. We hebben een aantal jaren geleden zoiets gezien in Anderlecht tegen Brussel. Het was wel niet helemaal hetzelfde zoals je nu beschrijft maar eerlijk? Ik vond er niks aan!
    Maar mocht ik het op zijn Kliefjes kunnen bekijken zou het wel een leuke uitstap zijn 😀

  11. Mijn man en oudste dochter zijn geweest en vonden het heel interessant. Ik had best mee gekund maar wilde niet, de foto’s die ik gezien heb op internet waren al genoeg eigenlijk. Niet mijn ding, al vind ik medische zaken heel interessant.
    En zelf daar gaan staan? Nee dank u, zelfs niet in een heel nette pose. Ze mogen na mijn dood voor zover nog bruikbaar al mijn weefsels en organen hebben, al is dat niet heel veel meer (opnieuw transplanteren wordt niet gedaan, dus lever en nieren komen niet in aanmerking, en ik heb een stent in een kransslagader zitten dus mijn hart valt ook af) of er onderzoek mee doen, maar tentoongesteld worden is een brug of wat te ver.
    Maar ik snap dat je die vliezen heel goed bekeken hebt! Foto? (Oh nee dat mocht niet geloof ik?)

  12. Oh jak, wat ben ik blij dat ik daar niet bij ben.. Geloof niet dat ik het zou kunnen, heb zelfs net even mijn kop koffie opzij gezet.
    Fijn weekend

  13. Je beschrijft het weer beeldend! Ik geloof niet dat ik dat zou willen zien en, maar wel typisch iets voor een team- uitje. ( nog een vandervalkje er achteraan?). Ik las jouw stuk al vanmorgen voor ik ging werken (maar had geen tijd om te reageren), en al fietsend moest ik toch even dat beeld van Klief op de schommel verwerken….

  14. Ik was wel meegegaan met het team-uitje maar zou liever met al je vrienden naar de film gaan.
    Je hebt het weer eh…plastisch beschreven.
    Kus!

  15. Tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige zijn we ook eens naar ieders dergelijk geweest. Vooral ook veel ongeboren kinderen met vreselijke afwijkingen. Brrr, als ik er nog aan denk.

  16. Hahaha je bent weer lekker op dreef.
    Ik deel je mening, mijn lijf hoeft ook niet naar zo’n ‘kunstproject’ en ik zou me daar een gluurder voelen.

  17. Haha die laatste zinnen 😛 En nee dit is ook niet echt mijn droom 😉 Ik ben nooit in zo een tentoonstelling geweest overigens. Wél meerdere malen in de snijzaal. En dat vond ik eigenlijk al meer dan voldoende haha

  18. Ik ben er ook geweest. Ik vind het interessant. Ons lichaam is een heel ingewikkelde fabriek. Breekt er ergens de pleuris uit dan kan het lichaam het vaak zelf oplossen. (denk aan een verstopt bloedvaatje) Maar als je je lichaam stelselmatig verwaarloosd (roken, drinken) dan zie je daar bij Body World de gevolgen. Deal er maar mee.
    Ziek worden… een ander verhaal. We kunnen allemaal ziek worden ook deze gevolgen zie je in Body World. Ik vind het mooi om te zien en al die poses van de body’s daar kijk ik wel langsheen.

  19. Ik zou geld geven om ooit eens zo’n tentoonstelling te kunnen bezoeken. (Wat waarschijnlijk ook de gebruikelijke werkwijze is.)
    Herman Brusselmans zou je voorlaatste zin kelderen: “Als ge één kut hebt gezien, hebt ge ze allemaal gezien.”
    Het zijn, gelukkig, niet mijn woorden.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s