En dat was dat.

Gisteren moest ik me melden bij de arboarts.

Toen ik ruim twee weken geleden belde voor een afspraak, dacht ik nog-naïeve ik- ‘die kan ik tegen die tijd vast wel afbellen, want dan ben ik allang weer aan de slag’.

Dus niet.

Dus daar zat ik dan. Voor het eerst in mijn leven tegenover een arboarts.

Vertelt u maar wat u heeft.

Dus ik vertelde.

Vanaf het begin tot het eind en over de twee belafspraken met mijn neuroloog en de nieuwe afspraak die ik in januari heb staan.

Juist ja. Ik zie het al. Zal ik het u even uitleggen mevrouw Klivia? Ik gebruik altijd een metafoor over topsporters. Topsporters trainen nooit op 100%, dat doen ze op 80%. Om op conditie te blijven. Om hun lichaam heel te houden. Dan hebben ze een wedstrijd en presteren ze heel kortdurend 120%. En daarna, om te herstellen, gaan we weer gauw terug naar hun oude 80%. 

Jij moet niet willen om steeds tegen die 100% aan te willen tikken. Dat werkt het genezingsproces tegen. Je moet stoppen voor je last krijgt. Na hoeveel uur werken is dat nu? Drieënhalf? Oké. De aankomende week stop je na drie uur. En dan kijk je aan het einde van de week of je geen pijn hebt gehad. En hoe snel je -als je thuis bent- weer hersteld bent. Want als je daarna twee uur gaat liggen slapen is dat ook teveel. (En hij keek me daarbij priemend aan). Gaat dat goed en pijnloos, dan mag je de week daarna er een uurtje bijplakken. En alleen als dat ook goed gaat, dan houd je dat, die vier uur per dag, enkele weken vol. En daarna pas, ga je dat ook weer langzaam opschroeven.

Heb je trouwens nog gesprekken nodig met een psycholoog? Om beter voor jezelf te gaan leren zorgen? Ik knikte van nee.

En je man? Helpt die je wel in het huishouden? Ik knikte ja.

En ben je ook emotioneler dan normaal? Ik knikte driftig van ja (Ik stond afgelopen zondag nog te snikken in de armen van mijn broertje, omdat ik zo blij was hem en mijn schoonzusje te zien. Ze schrokken zich rot).

En vergeetachtig? Ook dat kon ik niet ontkennen. Ik ben álles kwijt. Laat mijn portemonnee bij de fysio liggen. Mijn fietssleutel en ik hebben al weken mot. Ik loop de keuken in en heb geen flauw idee wat ik er kwam doen. Vergeet boodschappen. Lees lappen medische tekst en kan net zo goed iets in Swahili lezen. En ’s avonds ben ik zo wezenloos als wat. Neem ik echt niets meer op. Als Vlam (en die is nogal breedsprakig) vertelt over zijn werk, ben ik soms echt volledig de draad kwijt).

Oké Klivia. Kort samengevat is het duidelijk. Je hebt gewoon niet-aangeboren hersenletsel en dat duurt even voor het over is. Teveel doen werkt je genezingsproces tegen. Ik spreek verder niks met je af want stel je voor (en dit is puur hypothetisch!) dat ik met je afspreek dat jij gaat proberen om 15 februari weer volledig aan de slag te gaan, dan gá jij de vijftiende aan de slag. Kost wat kost. Of het nou kan of niet. Ik bescherm je tegen jezelf en je perfectionisme en zie je over acht weken weer.  

Zijn er nog vragen?

Nee?

Tot ziens!

71 thoughts on “En dat was dat.

  1. En dit gesprek had je hard nodig. Even met je 2 pootjes op de grond. Sterkte Klief, zorg maar goed voor jezelf, er is er maar eentje van, dikke knus!

  2. Och arme! Wat zal het je moeite kosten om naar de dokter te luisteren! Een heel klein beetje de k ik dat Peter je dit had moeten vertellen. Chapeau voor de bedrijfsarts. Heel veel sterkte.

  3. Nou moe. Zaten er maar een beetje meer rechttoe rechtaan dokters in Vlaanderen, want ik denk dat Hollanders zoiets sneller durven zeggen. Misschien ben ik aan het typecasten, maar die bij ons zijn zelden zo rechtuit. Knap.

  4. In het stenen tijdperk toen de arboarts nog gewoon bij het GAK zat kreeg ik ooit te horen wie mij in godsnaam toestemming had gegeven om weer aan het werk te gaan na mijn trombose incl longembolie. Ik was volgens hem door het oog van de naald gekropen. Achteraf had hij gelijk maar zo voelde het toen zeker niet, dus luister naar die goede man en doe rustig aan ook al denk jij meer te kunnen.
    Fijn weekend

  5. In je hoofd kan alles, maar je lichaam doet niet mee. Beter worden is het moeilijkste wat er is. Luisteren dus. Naar die dokter en je lichaam. Goeie investering. Echt.

  6. Kijk, dat bedoelde ik nu!! Arbo arts zijn is een officiële specialisatie en ze zijn uiterst belangrijk!! Niet alleen voor de werkgever zoals meestal gedacht wordt maar juist ook voor de werknemer. Jammer dat behandelend artsen geen tijd hebben/ nemen om op deze manier het beeld eerder te schetsen. Ach arme jij, dit kwam zeker heel hard aan op je verjaardag. Liefs

  7. Soms heb je zo’n eye-opener nodig. Om nog beter voor jezelf te zorgen als het in je aard zit om jezelf te pushen tot het uiterste. Succes met luisteren naar je lichaam.

  8. Dus (punt) en na dus volgt er altijd (!) een conclusie. En nee knikken en ja schudden – al dan niet tegelijkertijd- lijkt me ook niet heel fijn voor de herstellende vliezen. Mag ik je nog feliciteren met je verjaardag? In stilte beamen is voldoende. 🙂 Ik heb trouwens zitten googelen op je verjaarskado (heel niet nieuwsgierig) de geur is volgens een review ‘niet voor muurbloempjes’… 🙂

  9. Sterkte met de genezing kliefje. Zelf ga ik ook met zo’n persoon te maken krijgen binnenkort. Ben al geruime tijd ziek. Een depressie. Lichamelijk ben ik zo fit als een hoen, maar mentaal voel ik me ongeveer zoals je in je verhaal beschrijft. Verward, emotioneel en chaotisch. Ik ben benieuwd naar mijn gesprek met de arboarts. Dan zal ik denken aan jouw gesprek met die van jou.

  10. Ik zou bijna zeggen die verdient een bloemetje .Zo hoor je het eens van een ander dat je veel te snel wil ! Dus rustig aan Klief en je eraan houden .
    Liefs Elisabeth

  11. My kind of arbo-arts. Die verdient een bloemetje. En jij ook. Maar niet met een koerier, want die leveren toch niet op het afgesproken tijdstip.
    You can do this.
    Dikke knuffel.

  12. Complimenten! Je hebt heel goed geluisterd, anders zou je het niet zo goed aan ons kunnen uitleggen. Heel veel succes met het naleven van dit advies. José

  13. Ik wist niet dat er nog zo’n arboarts bestond, Ik dacht werkelijk dat alle goede arboartsen inmiddels weggejaagd waren bij de diverse arboinstellingen. Echt fijn dat jij dit juweel hebt ontmoet. Ik hoop dat zijn wijze raad je zal helpen bij je herstel.

  14. Ik ken nog een mooi woord in Swahili: Mapenzi. (De naam van m’n praktijk ja.) Dat betekent ‘geliefd’. En met het verhaal van je Arbo arts vers in je geheugen, hoef je alleen maar te onthouden dat je geliefd bent, ook als je nog heel lang heel rustig aan moet doen. Dus doe dat maar. Het mag. 😘

  15. Waar vind je ze nog dit type arboartsen. Misschien scheelt het dat je niet voor een heel groot bedrijf werkt zodat hij niet zijn oren hoeft laten hangen naar de werkgever, maar toch, zo zouden ze allemaal moeten zijn. Ik zou dan ook nu maar de gelegenheid te baat nemen en eerst maar eens goed genezen alvorens weer vol aan de bak te gaan. Oh ja, nog proficiat met je verjaardag. Ik hoop dat het toch nog een leuke dag is geweest ondanks de “strenge” dokter.

  16. En dit stukje heb je natuurlijk uitgeprint en boven de echtelijke sponde geplakt … want je zou met al dat hersen-falen de belangrijkste boodschap maar vergeten … “IK DOE RUSTIG AAN” … sterkte 🙂 En prettig weekend

  17. En ik sluit mij aan. Een arbo-arts om te zoenen! Hij helpt je, neem aan die hulp!!Jouw baas mag wel eens een of andere bijscholing gaan doen, hij had zo goed voor jou moeten zorgen. Hoop dat jij je vooral rustig houdt. Sterkte en mooi weekend xx

  18. Kliefje(lieve) je uitstapje naar die ARBO is eigenlijk wel vrolijk te noemen niet alle artsen zijn stug of koel bij deze is het goed een consult te brengen, zoals gezegd doe kalm aan en bij goed gedrag zet je schoen maar bij de open haard zo niet uitkijken met je gezondheid en krijg je de roe woordelijk .
    beterschap (doe Vlam de groeten)
    Ps Gefeliciteerd met je verjaardag geniet.

  19. Wat een verademing om te lezen dat er meedenkende ARBO-artsen zijn…
    Je krijgt die arts niet zomaar: je verdient ‘m dubbel en dwars. En naar luisteren (-:
    Liefs ♥

  20. Een Arbo-arts met kennis, inzicht en gezag. En met dat laatste heb jij nog wel eens moeite, hè? Ga je zijn opdracht nu wel opvolgen dan? Van de goede raad die hier gegeven werd, trok je je ook niet zoveel aan!

  21. het zat er in dat hij (of zij?) dit zou zeggen denk ik. En gelukkig deed hij (of zij?) dat ook. Ik had gelukkig ook zo’n goeie en heb eigenlijk een heel goed jaar gehad toen ik (gedeeltelijk) in de ziektewet zat. En ik had geen hersenletsel maar een ontstoken vinger! Hopelijk kun jij de knop ook omzetten. En leren ze er op de praktijk ook van. Misschien toch eens naar een invaller/ster omkijken? Nee, jij niet, maar je baas!

  22. He.. ik zit in je spam… of ik ben er niet doorheen gekomen met versturen. Maar ik zie mijn reactie niet meer.. En ik had nog wel zo’n leuke reactie… 😉 Rust nemen he Klief.. we willen nog lang van je genieten.

    Love As Alwyas
    Di Mario

  23. Wat een kundige bedrijfsarts. En nou goed naar hem luisteren. Misschien het bloggen gewoon ook op een lager pitje zetten, voor je eigen gemoedsrust? Het mag hoor! Over acht weken zien we je dan wel weer terug 😉

  24. Een beetje streng maar wat fijn zo’n arbo die jou even terug ‘op je plek’ zet. Ik hoop heel erg dat het je lukt om jezelf in te houden en te luisteren naar je lijf. Want dat het je genoeg tekenen heeft gegeven is duidelijk. Pas goed op jezelf! Take care!

  25. Hmm, dat halve jaar van mij (reactie op een paar blogs geleden) was nog niet eens zo’n gekke inschatting dan. Ik zal maar niet ‘zie je nou wel’ zeggen 😉
    Hoera voor bedrijfsartsen met duidelijke taal en een priemende blik!
    Zuster Misty, zorg je goed voor de patiënt? Gewoon er bovenop gaan zitten en voorlopig niet meer eraf komen 😉
    Beterschap lieve Klief, blog als je wilt (ik denk dat dat wel mag van zuster Misty) en als je niet wilt doe je het niet.
    Xx

  26. Voor de eerste keer bij de arboarts en de beste man trekt al meteen een heel juiste conclusie na een (hoeveel?) minuten. Dat moet een goede zijn dat hij jou zo snel doorhad!

    Take it easy!
    Of zoals men hier zegt; manyidianr.

  27. Toen ik in 2014 volop in het behandeltraject zat voor borstkanker trof ik ook zo’n fijne bedrijfsarts. Die me afremde en ervoor zorgde dat ik de tijd nam voor herstel. In 2016 trof ik een heel wat minder begripvolle bedrijfsarts toen ik een burn-out had (er was nogal veel aan leed en ellende op mijn pad gekomen sinds de laatste maanden van 2013 tot en met nu – dus die burn-out was er niet zomaar). Koester de bedrijfsarts die je nu hebt. En luister naar hem (haar?). Je bent niet aan het herstellen van ‘een griepje’, maar van een serieuze aandoening. En je wilt nog langer mee, toch?
    Rust, rust, rust en rust. En alleen leuke dingen doen! Hard werken en (haast) nooit ziek zijn, dat komt dan wel weer.

  28. Ach, je wist dit al, maar het blijft lastig om het ook te DOEN. Ik herken dat wel. Je wilt je beste beentje voorzetten, maar wordt direct terug gefloten. Nu je bevestiging hebt het dan ook maar opvolgen. Je werkgever krijgt een verslag, dus hij heeft zich er ook bij neer te leggen.
    Een spoedig… nou ja, rustig herstel toegewenst….

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s