De weg kwijt.

Één van de bijkomstigheden van mijn nog herstellende hersenvliezen is dat ik zo vergeetachtig ben als de hel.

Dingen die Jill tegen me zegt bijvoorbeeld, die sla ik gewoon niet op. Niet. Ze moet echt van te voren aankondigen als ze ’s avonds niet mee-eet én op de dag zelf ook nog even. En dan nóg is de kans aanwezig dat ik me aan het einde van de middag afvraag waar ze blijft.

Ik heb mijn portemonnee bij de fysiotherapeut laten liggen.

Ik heb al maanden ruzie met mijn sleutels die zich op de meest vreemde plaatsen verstoppen.

Medische lappen tekst en ik gaan momenteel ook niet samen door één deur. Normaal gesproken “scande” ik ze diagonaal. Pikte er de diagnose en behandelplan uit en verwerkte één en ander zo in de dossiers van de patiënten. Nu moet ik ze echt lezen wil de inhoud tot mijn hersenpan doordringen. En halverwege heb ik echt soms geen idee waar het over gaat. Is het net of ik Swahili las. Ik doe dus ongeveer drie keer langer dan normaal over de post verwerken. (Wat dan weer vrij lastig is als je maar twee uur per dag werkt…)

Namen onthouden is iets waar ik normaliter erg goed in ben. Ik hoef iemand maar één keer gezien te hebben en zhij zit in mijn systeem. Rondje voorstellen? Ik onthoud zeker 80% van de namen. Nu niet. Sterker nog: ik heb pas geleden in een winkel gestaan om een pakje op te halen en ik kon met geen mogelijkheid op mijn eigen naam komen. Ik lulde er wat omheen over het weer tot hij ineens opplopte in mijn brein. Erg gênant.

Boodschappen en ik zijn momenteel ook een lastige combi. Voorheen rende ik door de Lidl, smeet links en rechts één en ander in mijn mandje en klaar. Nu (omdat Vlam me wegbrengt en ophaalt naar en van mijn werk) gaat sowieso alles via Picnic. Bijkomend voordeel is, is dat ik in die app een boodschappenlijstje kan maken in mijn winkelmand. Ik begin daar zaterdag mee en bestel dinsdag. Op die manier kan ik niets missen. Dat je bijvoorbeeld een ovenschotel met zuurkool wilt maken en er al kokende achterkomt dat je iets nogal essentieels mist. De zuurkool. Zucht.

Ik ben compleet het overzicht kwijt wat wij on onze voorraadkasten hebben. Ik zit bijna elke week wel op mijn knieën bij de keukenkastjes om te checken of we genoeg pasta en rijst in huis hebben.

Ik loop net zo makkelijk naar de keuken en dan heb ik geen flauw idee wat ik er kom doen.

De agenda in mijn telefoon heeft nog nooit zo vol gestaan. Elk wissewasje noteer ik erin.

Gisteren deed ik voor de gein online een geheugentest. Van de Alzheimer stichting. Volgens de test moet ik mijn huisarts consulteren. Ik vertoon dusdanige kenmerken dat ik me toch wel zorgen moet gaan maken…

Joh.

Bron: pixabay (2454791)

47 thoughts on “De weg kwijt.

  1. Oh, wat zal dat lastig en frustrerend voor je zijn. Probeer probeer vast te houden aan het feit dat het goed zal komen, maar tijd nodig heeft en neem je tijd en je rust, des te sneller de ‘oude’ kliefje. Je hebt natuurlijk niets aan mijn reactie, je weet het zelf allemaal ook wel hoe het gaat en moet, maar ik zou ook zo graag voor jou willen dat je weer je ‘eigen kliefje’ kunt zijn xx

  2. Ik heb een paar van jouw kenmerken zonder sputterende vliezen, ik noem dat mijn luie brein.
    Die verplichte vertraging in jouw leven moet hard zijn voor iemand die graag de dingen ziet vooruit gaan.

  3. Helaas hier ook zo’n hoofd. Voorbeeld? We waren zaterdag naar de kerstmarkt op 100 minuten rijden hier vandaan. Bleek dat toen we thuis kwamen ik m’n telefoon in een restaurant had laten liggen… Gisteren de rit gemaakt daar naartoe, vriend durfde dat aan… Op de terugweg met 30 km over de autobaan… Ik voelde me echt zo kut…. Met dank aan de fentanylpleisters en de morfine zooi… (Ziekte van Dercum sta op wachtlijst voor ok)

  4. Best wel herkenbaar van tijdens en na mijn whiplash, inmiddels 17 jaar geleden. Het heeft best lang geduurd voordat mijn geheugen weer een beetje was zoals het was. Dat heeft echt tijd nodig maar uiteindelijk wordt het weer beter. Inmiddels kan ik de hormonen de schuld geven van mijn huidige vergeetachtigheid 😉

  5. De meeste dingen herken ik ook, zelfs zonder hersenletsel 😉 Volgens mij heeft het alles te maken met overbelasting van de hersenen, in jouw geval door letsel, in mijn geval door psychische overbelasting (en oververmoeidheid). Maar bij mij gaat het na een weekje rust waarschijnlijk weer over… dat is het verschil 😦
    Rot blijft het (Ik ben Lou trouwens. Die ene. Je weet wel. *oh, wacht…*).

      1. Kijk eens aan. En ik maar denken dat ik Alzheimer aan het ontwikkelen ben. Ik ben gewoon een man ? Pfff sinds mijn moeder aan de jonge versie van Alzheimer stiert heb ik elke dag schrik. Vroeger werkte mijn geheugen perfect. Nu niet meer.

  6. Ach vrouwke toch, wat frustrerend zeg. Alhoewel ik een aantal dingen wel herken. Naar de keuken gaan en denken wat doe ik hier ook alweer. Of namen, ook zoiets.
    Komt allemaal weer goed. Rustig aan doen en denk goed aan jezelf. Kroel Misty maar goed
    Liefs Brigitte

  7. Godsamme wat ongelooflijk naar allemaal. Ik volg je nog niet zo lang, maar al wel van voor “de grote verandering.” Je leven staat nu totaal op haar kop. Bewondering voor de manier waarop je er mee omgaat. Je blogs blijven overigens zeer lezenswaardig.
    Kan je alleen maar heel veel sterkte en geduld toe wensen.

  8. Frustrerend en lastig is het. Ik had steeds na de narcoses er ca. een maand heel veel last van. Daarna trok het bij maar ik ben nooit meer op niveau terug geraakt waarschijnlijk door leeftijd en overgang. Die emoties hangen daar ook mee samen. Tenminste bij mij ging dat gelijk op:minder hersens, meer tranen. Ik duim voor je voor verbetering.

    Groetjes,

    Dorothé

  9. Oei Klief. Dat is niet zo leuk. Zo zie je dat alles zomaar in eens kan veranderen. Ik hoop voor je dat het bijtrekt of anders dat je er een balans in vind. Vind het erg vervelend voor je en duim voor je dat het allemaal beter wordt.

  10. Irritant als je geheugen niet lekker werkt. Er is al genoeg zinnigs over geschreven hierboven. Ik werd heel vergeetachtig van de pil. Heel bizar. Een paar maanden geleden ben ik gestopt. Ik had met pil overgangsklachten en nu zonder pil ook. Al zijn het nu meest andere klachten. Maar dat ik weer een helderder hoofd heb vind ik helemaal super. Ik gun je dat jij de jouwe ook snel terug krijgt. Buiten al die voorgaande genoemde redenen, gebruik jij medicatie die zoiets kan veroorzaken? Ongetwijfeld weet jij daar vanwege je werk veel meer vanaf dan ik. Ik noem het toch. Bij mij in het gezin en in de familie hebben we bijwerkingen van medicatie die zeer zelden voorkomen of die nagekeken moeten worden.

  11. Ja, zeker een ramp je raakt jezelf op een onzeker moment zelfs kwijt.
    Wat ook handig is, zegt men, alles opschrijven.
    Nou, zeker en dan raak je de briefjes ook weer kwijt.
    Het is een ramp voor jezelf en je omgeving. Hans

  12. Zo irritant zijn dat soort dingen! Met namen onthouden heb ik altijd al de grootste moeite, maar hier in Colombia is het nog 10 keer zo erg omdat de namen zo anders zijn en soms niet eens uit te spreken. Hoe moet ze dan onthouden? Het vervelende is dat iedereen mij altijd wel onthoud omdat ik altijd ‘die buitenlandse’ ben. Maar andersom lijkt iedereen hier op elkaar 😛 Hoop dat je geheugen snel weer beter gaat worden! ❤

  13. Heel heftig wat je allemaal benoemt. Als je toch je eigen naam niet meer weet Klief, is dat wel een alarmbel om het echt heel rustig aan te doen.
    Sterkte en neem je rust! X

  14. Prettig klinkt dat allemaal niet. Dat zal zeker impact op je gemoedstoestand hebben. Het zal een verschrikkelijk schrale troost zijn maar je heerlijke schrijven en taalgevoel hebben er niets onder geleden.

  15. Ontzettend frustrerend, van die niet-meewerkende hersenen. Ik ken het helaas al jaren maar al te goed.
    Andere oorzaak, zelfde effect. Ik ben inmiddels zeer pragmatisch ingesteld geraakt en bedenk ter plekke oplossingen als ik er weer eens door wordt verrast. En als ik toch “niet zo handig” bezig ben, dan roep ik gewoon dat ik èn blondt ben, èn de hersens op de kast heb liggen. Humor en zelfspot en relativeringsvermogen zijn geweldige wapens…..

  16. Het menselijk geheugen is een wonderlijk iets. Bij niemand werkt het feilloos. Gelukkig ben jij je ervan bewust dat het niet optimaal werkt. Er zijn ook mensen die niet beseffen dat hun geheugen hen in de steek laat. Sterkte!

  17. Of met je pinpas al in het apparaat een praatje met de caissière beginnen omdat je met geen mogelijkheid meer op je pincode kunt komen…
    *AAAAARGHH*
    Zwangerschapsdementie die nooit meer helemaal over is gegaan (4 kinderen, de jongste is 10 dus dat komt nooit meer goed). Diverse narcoses waaronder 1 héle lange. De overgang. Als je dat optelt krijg je ook leuke resultaten 😉
    Ik ben inmiddels heel erg goed in praatjes over niks, in de hoop dat de namen van mijn gesprekspartner of zijn/haar kinderen (die vaak klasgenootjes van de mijne waren) me gaandeweg wel weer te binnen schieten of ter sprake komen. Ik noem zelfs de namen van mijn kinderen dan met regelmaat, voor het geval mijn gesprekspartner last heeft van hetzelfde euvel 🤣🤣

  18. Mijn geheugen gaat ook moeilijker doen (de leeftijd) en ik zag al een dreigende dementie aankomen, want mijn moeder, enz. enz. (Als dat nu een generatie overslaat… juist.) Maar in elk geval, ik slik nu vitamine B en het helpt echt! Een beetje… Sterkte ermee, lieve Klief. En bij jou gaat het vast “gewoon” over.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s