De balans opmaken.

Ziek zijn heeft ook voordelen. Zeggen ze.

Als je -zoals in mijn geval- echt in het ziekenhuis terecht komt en je enkele momenten zorgen maakt over wat je nou hebt en of het wel goedkomt, dan ga je toch liggen denken over de zin en onzin van het leven. Je moet wel. Want je realiseert je dat het zomaar ineens over kan zijn. Of dat alles honderdtachtig graden verandert.

In mijn geval is er weinig spectaculairs gebeurd. Ik heb wat minuscule veranderingen doorgevoerd die mij wat meer ontlasten. En misschien ben ik iets meer gaan waarderen hoe lief Vlam voor me is.

Maar verder?

Ik ben niet veranderd in een sentimentele muts en jubel nog steeds niet om elk zonnestraaltje dat mijn huid raakt en elke krokus die ik zie uitkomen. Ik ben en blijf mezelf. De enigszins cynische en zwartgallige Klivia.

En dit is misschien even schrikken voor u, maar persoonlijk vind ik het leven niet heel bijzonder of leuk. Eerlijk gezegd vind ik het een enorme reeks van verplichte nummers. Ik vind het leven echt redelijk zinloos. Hoeveel van de tijd die je hebt kun je nou besteden aan zaken waarvan je hart echt sneller gaat kloppen? Hoe vaak ben je écht gelukkig? Dat is toch niks op die drieëntachtig jaar en een paar maanden dat je op aarde bent? Daartussen doe je je ding, verdien je geld, betaal je je rekeningen, toon je heel veel sociaal wenselijk gedrag en voer je regelmatig een Oscarwaardig toneelstukje op.

En als je mazzel hebt je ontmoet mensen (of je geeft ze zelf het leven) die je leven tijdelijk aangenamer maken. Die je laten lachen. Waarmee je mooie gesprekken kunt voeren, waarbij je hart kunt luchten. Waarvan je zelfs misschien wel gaat houden. En die maken je weer enorm kwetsbaar. Want je maakt je steeds zorgen om ze. Of ze niet teveel pijn hebben. Of dat hoge cholesterol niet de boel gaat afsluiten. Of ze niet te hard rijden, teveel drinken of roken. Of dat paard wel te vertrouwen is. Of die ambulance die je met gillende sirenes voorbij hoort komen niet toevallig jouw dochter op gaat halen die aangereden is door een dronken vent. En als je man twee uur later naar bed komt dan normaal, maak je je stiekem toch druk. Want hij zou toch geen hartinfarct hebben gehad en daar dood op de bank liggen?

En als ik mijn rondje verzorgingshuis weer heb gedaan ben ik soms ronduit bang. Ik geef het eerlijk toe. Hoeveel pijn ga ik nog krijgen? Word ik eenzaam? Ben ik straks volledig afhankelijk geworden? Beland ik in een hospice, verteerd door kanker? Heb ik jaren van weduwe zijn voor de boeg?

Het is niet zo dat mijn leven alleen maar draait om angst en dat ik een soort Maarten van Rossem-achtig figuur ben dat alles en iedereen afzeikt. Tuurlijk zijn er ook momenten dat ik gelukkig ben.

Geen zorgen.

Maar eerlijk?

Neh…

Bron: Pixabay (1756274)

37 thoughts on “De balans opmaken.

  1. Ik herken het wel uit het begin van mijn ziek zijn maar tegenwoordig heb ik mijn focus verlegd. Ben ik erg blij als ik de bonte specht zie of als ik weet dat er een doos met wol onderweg naar mij is, het zijn meer kleine dingen die er toe doen. En..waardeer ik mijn eigen gezelschap ook meer 🙂 xxx

  2. Ik word altijd een beetje obstinaat van mensen die zeggen dat het chronisch ziek zijn hun zoveel heeft opgeleverd. Flauwekul, ik zou nog steeds heel veel liever mijn oude gezonde leven terug willen. Toch waardeer ik tegenwoordig ook de voordelen, zoals nu, dat ik nog lekker in mijn warme huis zit en niet door dat rotweer hoef :-).

  3. Nou meid je bent nu wel heel down hoor! Geniet van Jill! Die is het toch zeker wel waard om trots te zijn en de het enige antwoord op jouw vraag: “wat is de zin van het leven” ?
    Ik heb dit soort dingen dus gelukkig niet. Ik kan blij worden van de dingen die ik doe, van mijn dochters, van heel veel eigenlijk. De zee, de zon, de stilte van de natuur, mooie foto’s, leuke kleren etc. Als ik zie hoe goed we het hebben met ons vieren, daar geniet ik van. We zijn allevier nog gezond. En ja, er zijn vaak genoeg dingen, het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Zeker niet op de zaak van mijn wederhelft. Die z’n kop loopt over en daar maak ik me dan wel weer zorgen om, maar ondanks dat soort dingen ben ik toch content met alles zoals het nu is in ons leven. De rest van de wereld kan me gestolen worden – zo egoïstisch ben ik dan ook wel weer… Je moet er zelf wat van maken tenslotte. En ik denk dat we het niet slecht doen.

  4. Ik kon er altijd erg van genieten om ergens totaal in te duiken. Sport, lezen, iets leren, mooie dingen. Het was een goed tegenwicht voor het altijd bij mij aanwezige ‘deze rond had voor mij niet gehoeven’. Mijn ziek-zijn heeft die balans verstoord en net toen ik die weer een beetje hervond, kwam jongste. Dag, balans. Tot ooit weer ziens. Welkom, medicatie..

    Ik maak me, gek genoeg, geen zorgen over mijn naasten – ik heb er toch geen invloed op en waar ik die wel heb (voorkomen dat je dochter in de sloot waait bijvoorbeeld) oefen ik die uit – of over mijn eigen toekomst: ik zie het wel. Ben niet zwartgallig of cynisch, hooguit wat sarcastisch, en probeer toch van dat ijsvogeltje in de achtertuin te genieten.
    Alles kabbelt en ik doe het er maar mee.
    Van dat plaatje word ik overigens wel enthousiast, prachtig!

  5. Je kunt geluk ook niet meten of tellen of in statistieken gieten, al willen sommigen ons dat wel laten geloven. Maar je doorgaans relatief goed voelen en regelmatig blij worden van mensen en dingen komt toch aardig in de buurt, niet?

  6. De hartstilstand van Mr B heeft bij ons toch ook een schokgolf teweeggebracht, met veel nadenken en confrontaties tot gevolg. Het drukt een mens met de neus op de feiten en daar vloeien consequenties uit voort. Maar wezenlijk veranderen doe je niet, het houdt je een spiegel voor waar je alleen maar uit kan leren…ik word nog altijd niet blij van een ontluikende krokus 😆, wel van waar ik sta vandaag.

  7. Ik heb de ongelofelijke mazzel dat ik werkelijk dol ben op dieren en natuur, veel meer dan op mensen maar dat terzijde, waardoor ik toch iedere dag verschillende geluksmomenten heb. Verder vind ik het leven zeer zwaar en een gevecht. Dat vond ik als kind al. Je zal mij niet horen zeggen dat ik mijn ouders dankbaar ben dat ze mij het leven hebben gegeven. getver.
    Ben altijd blij als ik lees/hoor/zie dat anderen het ook allemaal niet zo geweldig vinden.

  8. Ik herken het. Op 1 januari had ik zo’n moment dat ik dacht: ‘Wat nu weer voor dit jaar?’
    Het leven is zwaar en soms heel erg zwaar. Gelukkig kan ik wel weer blij worden van, jawel: een doos wol die gisteren binnen kwam en de mooie processen die ik bij mijn cliënten zie. Dat gun ik ze omdat het hun leven een stukje minder zwaar maakt.

  9. In de tijd dat ik nogal door een dal ging in mijn leven, zag ik het nut van het leven volledig niet in. Alles was nutteloos. Je gaat toch dood uiteindelijk. Waar doe je het voor? Waarvoor zijn wij op aard? Dat duiveltje op mijn schouder was ook altijd aanwezig. Die is gelukkig nu weg en zelfs ten tijde van de overgang (nu dus) heb ik van dat gedrocht geen last meer. Ik ben rustiger geworden, wat niet wil zeggen aangenamer.
    Ook ik ben bang voor de toekomst en wat die mij zal brengen. Of ik alleen zal achterblijven, of ik ziek zal worden. Kan daar wakker van liggen. Ik duw die gedachten maar snel weg, want je kunt er nu toch niets aan doen. Het enige wat je kunt doen is zoveel als mogelijk uit het leven halen. Zoveel mogelijk proberen te genieten, de wind door je haren voelen, de regen op je huid, de zon door de ramen, de pijn van een intensieve training.
    Ik ben ook redelijk zwartgallig en cynisch, maar probeer toch dat niet al te zeer de overhand te laten krijgen. Overigens is dat wel verdomde moeilijk.

  10. Ten diepste verlangen de meesten van ons naar een “groots en meeslepend leven” zoals de dichter H. Marsman het beschrijft..Maar de werkelijkheid is anders. die is zoals jij het beschrijft. Glashelder.

  11. Wat jammer, Kliefje. Het leven is soms zwaar, maar dat gezegde van zelf die slingers ophangen, gaat wel op. Tuurlijk baal ik enorm van de situatie dat ik mijn eigen werk als verloskundige niet meer kan doen en dat ik nu op een polikliniek werk met admistratief werk. Blrgh. Maar ik doe wel nu een lerarenopleiding, dus over een jaar of twee is deze periode afgesloten en werk ik weer gewoon met mensen. Naast dit werk zijn er genoeg leuke feestjes en fijne dingen met vrienden waar ik plezier uithaal.
    En die zwarte humor doet het ondertussen ook prima .

  12. hier trof de grote ziekte mijn man. vrij kort daarna vroeg iemand ‘ merk je ook dat het jullie wat oplevert?’ Ik kon haar wel aan haar haren door de kamer slingeren, wat een idiote dooddoener. maar nu, jaren later denk ik toch dat het onze manier van leven verandert heeft. nog steeds liever niet allemaal, maar het heeft ons wel geholpen onze prioriteiten beter te stellen en sneller grote keuzes te maken. zoals voor me zelf beginnen, 100 km verderop gaan wonen, toch lekker onverantwoord nog een kind

    1. Oh ja, die mensen die dat zeggen kan ik ook wel hun gebit eruit rammen. Mijn geliefde is 3 jaar geleden overleden aan kanker. Het voelt nog steeds als een amputatie. De kinderen hebben er ook allemaal een dreun van gekregen. Natuurlijk, je stelt daarna je prioriteiten scherper en je doet niet meer mee met ‘flauwekul’ die je toch niets brengt. Maar me iets gebracht? Nee, wel 8 kg lichter geworden, en dat was bepaald niet nodig.

  13. Ik denk wel dat ik me anders heb ontwikkeld dan wanneer ik gezond was geweest. Ik had best die wereldreiziger willen zijn, die ik niet ben geworden. Gelukkig kan ik in het moment leven en op die momenten kan ik heel intens genieten. Maar dat zou ik ook gekund hebben als ik gezond was geweest.
    Ik heb het wel met manlief over gehad, dat ik later geen lang ziekbed wil. De ervaring van ziek zijn ken ik ondertussen wel. Ik wil later geen toeters en bellen aan mijn lijf om de boel maar te rekken.

  14. Gelukkig kun je je leven niet meten en vergelijken met anderen, ieder mens is uniek.
    Maar merk nu zelf dat ziek zijn toch tot een isolatie leidt dat je heel veel zelf moet dragen. Hans

  15. Ik heb je nooit zwartgallig gevonden. Maar nu je schrijft: ‘Ik vind het leven niet heel bijzonder en leuk en echt redelijk zinloos,’ ja, dat klinkt ook nog eens depressief. Nu is de zin van heel het menselijk bestaan niet aangetoond, dus ach joh, maak er het beste van. Doe ik ook.

  16. Ik schrik daar toch wel van, een beejte. Niet dat ik geloof in de twintigers op social media die overal enorm positief over zijn en altijd blij en wiens leven (in ieder geval op social media) echt een en al happiedepeppie schijnt te zijn. Maar dit herken ik zelf helemaal niet. Ik ben meestal wel gewoon optimistisch en vrolijk, en heb “er” wel zin in. Hoe ik leuke en minder leuke momenten beleefd (de gewone alledaagse dingen) ligt volgens mij vooral aan mijn hormonen, niet zozeer aan de invulling van de momenten zelf. De oevrgang heeft in die zin wel af en toe van die minder prettige momenten…

  17. Dit herken ik vooral van het leven in Nederland. Maar meewaaien met de stroom, doen wat iedereen verwacht en gewoon maar elke dag hetzelfde doen omdat het min of meer ‘moet’. Emigreren heeft dit totaal veranderd. Sindsdien heb ik veel meer het gevoel dat ik leef. Alles is tien keer uitvergroot en van sleur of ‘moeten’ is geen sprake meer. Het leven was nog nooit zo leuk en daar ben ik heel dankbaar voor ❤

  18. Neuh, ik hoef ook niet heel oud te worden – nu begin 50, en het was goed. Pilletjes helpen, maar maar tot zekere hoogte, Ach, soms kan ik van iets genieten, en soms helemaal niet. Zolang het maar een klein beetje in balans blijft blijft het leefbaar…

  19. Over het algemeen is het leven heel leuk. Heb een lieve man, kan dingen doen die ik leuk vind, maak reizen die ik wil. Toch is elke dag zo ongeveer hetzelfde en dat is best wel saai soms. Sta op, werk, kom thuis, kook en eet, werk of relax en ga slapen. Als ik me bedenk dat ik dat nog 30 jaar moet doen….

  20. Poe hee. Herkenbaarder dan ik wil toegeven eigenlijk ;). Vooral die eennalaatste alinea, over angst. Voorbij de 50 is realistisch gesproken ook over de helft nietwaar. En de kans dat ik de 80 haal is sowieso niet heel groot denk ik.
    Pfffff.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s