Jeugdtraumaatje

Enige weken geleden was ik op een verjaardag. Terwijl ik heel erg mijn best stond te doen blij te kijken, alsof ik de tijd van mijn leven had (terwijl ik de deur in de gaten hield. Kaar om te vluchten. Ik háát volle woonkamers met kakelende mensen) zag ik een vader aankomen. Baby op de arm en aan zijn hand een meisje van een jaar of drie.

Het wichtje moest -serieus waar-, íédereen in de woonkamer een handje geven. En feliciteren. “Wat zeg je dan Fleur?’ zei de vader steeds. Als een langspeelplaat. Mompelend en naar de grond kijkend deed de arme Fleur wat haar gevraagd werd. Het schaapje… Want beste mensen, er waren nogal wat mensen op die verjaardag. We stonden als sardientjes in een blik, zij aan zij. Hoeveel man zouden het geweest zijn? Poeh. Misschien wel veertig?

Ik was zelf slim geweest door klokslag de aangegeven tijd op de stoep te staan. Alleen het feestvarken zelf en haar man waren en toen nog maar. Als ik op een uitnodiging lees van vijf tot tien, dan ben ik er om vijf voor vijf. Standaard.

Twee keer drie zoenen.

Helemaal prima.

Terwijl ik een cavaatje wegtikte en wat toastjes geitenkaas naar binnen frommelde, liep de woonkamer langzaam maar gestaag vol.

En iedereen kwam mij ook feliciteren.

Kijk. Dat volwassen mensen nou zo’n hele kamer aflopen, moeten ze lekker zelf weten. Maar je dochtertje dwingen de hele meute te feliciteren, dat vind ik gewoon een beetje sneu. Dat meisje keek als een lam ter slachtbank. Grote ogen. Enorm in haar schulp.

Jeugdtraumaatje in de dop.

Niet doen vaders en moeders.

Ik ben een groot voorstander van fatsoen en normen en waarden en vind omgangsvormen en etiquette enorm belangrijk. Maar ik geloof niet dat dit de manier is om je kind sociaal zijn aan te leren.

Overigens ben ik na anderhalf uur weggegaan van die verjaardag. Wegens vol hoofd. Zelfs zonder tegenspartelende hersenvliezen is veertig man op een paar vierkante meter echt too much. Ik heb de jarige jet gedag gekust en heb op mijn tenen lopend slinks het pand verlaten. Ik denk niet dat het iemand is opgevallen dat ik verder niemand gedag heb gezegd.

Ik vond het vroeger vréselijk om ooms en tantes en aanverwante figuren die ik maar één of twee keer per jaar zag af te moeten gaan. En zéker als er ook bij gekust moest worden. Er zaten exemplaren bij die je vlák voor ze jou aan zagen komen, nog even snel de langs de lippen zag likken. Zodat je zo’n natte kus kreeg. Afschúwelijk!

Klap op de vuurpijl was altijd mijn tante Margriet. Natte kussen én besnorde bovenlip. Dubbel feest. En die altijd wijdbeens op een hoge stoel zat. Zodat je fraai zicht had op haar pantykousjes die in haar vlezige kuiten gesnoerd zaten. En op haar énorme vleeskleurige slip.

Mijn zus en ik waren er gewoon bang van.

En net als met alle onsmakelijke dingen; je blijft kijken.

Bron: pixabay.com (3076950)

44 thoughts on “Jeugdtraumaatje

  1. daarover he.. waarom feliciteren volwassen mensen elkaar met iemands verjaardag??
    ik doe dat dus niet en ik snap ook niet waarom je dat zou doen!
    Arm kind.. 😦 zo ga je altijd met tegenzin naar verjaardagen!
    Toch knap dat je het anderhalf uur had volgehouden, ik ben lichamelijk wat fitter dan jij en ik zou waarschijnlijk veel eerder al de benen hebben genomen hahahaha

  2. Oh wat fijn dit. Ik voelde me vroeger vreselijk als ik een hele meute perse gedag moest zeggen of zoenen. Ik dwing mijn kinderen hier in dus niet. Ik geef zelf het goede voorbeeld zoals ik vind dat het hoort. Iemand een zoen geven terwijlje niet wil vind ik bovendien ook tegen gaaan aan je eigen grenzen durven aangeven en laat ik die nou net ook heel hoog op mijn lijstje hebben staan.

  3. Mijn dochters verstopten zich vroeger altijd achter mijn rug. En die dwong ik zeker niet om het rondje rond te gaan. Tot groot ongenoegen van sommigen.
    Nu ze wat ouder zijn (11 en 7) bescherm ik ze met luidop de aankondiging: “Je hoeft niet te knuffelen, maar wel even netjes een handje geven!” Want het is hun lijf, dus zij bepalen. Ook al hebben ze een moeder die zelf heel snel knuffelt of wangen zoent.

  4. Ik moest vroeger als bedtijd naderde ook de hele kamer een handje/zoen geven. Verschrikkelijk vond ik dat. Dat doe ik later niet met mijn kinderen. Gewoon even zwaaien en welterusten roepen, meer dan genoeg 😉

  5. Dat is het mooie van jouw blog: ik zie het helemaal voor mij. Ik herinner mij ook van vroegâh die meer dan volslanke tantes met natte klapzoenen en bijna geplet worden in die grote voorgevels. Goede manieren voor kinderen is een must. Maar de gastvrouw en gastheer een hand geven vind ik voldoende.

  6. Ik wist niet wat me overkwam op het 1ste verjaardagsfeest van Mr B toen we net een koppel waren. Heel de familie kwam MIJ feliciteren, MIj??? Dat doen wij in België niet, vind het nog altijd gek dat iemand je feliciteert met de verjaardag van je lief, zoon of dochter of schoonmoeder… :).

  7. Gruwel al dat kleffe gedoe.
    Tantes die naar Majazeep stonken .
    Brrrr bijna net zo erg als mensen met 3 zoenen,
    . Vreselijk mijn schrik tante haar naam was Hertha en had ook nog een Hazelip… angst aanjagend bijna

  8. Expats en andere buitenlanders vinden het altijd maar apart dat ‘wij’ iedereen feliciteren en niet alleen de jarige job. En dat wij verjaardagen vieren als ware het kringgesprekken bij de psycholoog. En inderdaad, dat verplicht 2 x handen schudden (bij aankomst en bij vertrek) en dan nog 3 x zoenen. Waarom?????
    Ik had meer ooms waar ik een hekel aan had bij verjaardagen, want die vonden het maar wat lekker om te kunnen zoenen en aanraken. En dan niet je hand. Maar ja; het hoorde zo; iedereen verplicht op die manier groeten.

  9. Wij hadden zondag ons nieuwjaarsfeest met de familie. Half ziek zijnd heb ik vooraf in de familiegroep op FB gepost dat er niet gekust werd, waarop de nichtjes antwoorden dat hun kinderen dat ook niet wilden. Makkelijk toch? Geen kat die daar aanstoot aan heeft gegeven.

  10. Ah, gelukkige ikke, toch nog 1 jeugdtrauma ontlopen.
    Arme Fleur, de gastvrouw had moeten ingrijpen, met een afleidingsmanoeuvre naar speelgoed ofzo. Ik als gast had dat nog gedaan!
    Die drie zoenen, per direct met een noodwet afschaffen. Of per koninklijk decreet. Ook goed. Als het maar heel snel is.

  11. Pfff afschaffen die verjaardagen .Ik gruwel van het verplichte ”opzitten ” in een volle kamer zooooo gezellig ! En 3 zoenen welke gek heeft dat bedacht !! Al ik bij mijn lieve Marokkaanse buren kwam waren het zelfs 4 zoenen en het zijn schatjes hoor echt wel , maar als daar 10 mensen zitten ben je echt heel lang aan het zoenen haha !

  12. Gelukkig heb ik zoons dat bespaard. Gelukkig heb ik geen vervelende ervaringen zoals jij het beschrijft, maar ik kan zelf wel bedenken dat zoiets niet fijn is. Mijn moeder had er wel een handje van om te zeggen ‘Wat zeg je dan’ als ik iets lekkers kreeg bij de slager. Daar raakte ik altijd van in de war. ‘Doe ik iets verkeerds ofzo, maar die mijnheer /mevrouw vindt mij juist lief’. Gevoelig als ik was, kon ik daar niet zo goed tegen. Bij mijn zoons zei ik dankjewel voor ze. En dat gingen ze vanzelf nadoen, of ze lachten even lief. Dat is ongeveer hetzelfde op die leeftijd.

  13. Ik hou niet van feestjes en ik ga dan ook alleen als het echt niet anders kan. Vreemden kussen doe ik ook niet, al lijkt dat heden ten dage de norm. Eén kus ter begroeting aan mensen die ik ken, dat moet voldoende zijn.

  14. Gescheiden mannen en vrouwen in de kamer-en-suite ook zo leuk. Met een verjaardag was dat wel leuk, thaise vriendin van nederlandse man en alle vrouwen in de keuken, al die kleine vrouwtjes en ik lange brede hollandse, nog nooit zo lekker gegeten.

  15. Ik kon alleen maar het bovenste randje van de afbeelding zien, en ik dacht heel eventjes: zou ze nou een foto geplaatst hebben van ‘de vleeschmassa’?…….Hoera!
    Trouwens de zin ‘Wat ben je groot geworden’, maakt niet uit door wie gesproken, zou ook verboden moeten worden. Vooral laat op de avond, na een borrel of drie, vier.

  16. Ik feliciteer meestal alleen de jarige en zijn of haar partner. En groet de rest van het gezelschap met goedemorgen/middag/avond.ik vind het raar om iedereen te feliciteren. Ik herken het inderdaad van vroeger. Ik kreeg koeken, natte zoenen en een kopje slappe thee, zong Rob de Nijs al

  17. Heb het laatst ook zien gebeuren. Tenenkrullend. Zelf leer ik mijn kinderen dat ze moeten beleefd zijn, maar dat ze zelf beslissen over wie ze al dan niet een zoen (of een hand) geven.

  18. Iedereen feliciteren?
    Ik mag er niet aan denken om zo’n hele kamer vol te moeten gedag zeggen en handjes te gaan schudden. En al zeker niet gaan zoenen *help*

  19. O bah zo akelig. Ik was als kind echt extreem verlegen en dan moest je elke keer die kring weer rond… brrr. Ik doe het mijn kinderen niet aan. Ze moeten de gastvrouw/heer even netjes gedag zeggen maar dat mag van mij ook zonder hand of kus (zeker dat laatste alleen als ze zelf willen). En bij het weggaan dito, een algemene groet en verder de gastvrouw/heer even echt gedag zeggen en bedanken.
    Ik denk dat ik echt héle rare blikken zou krijgen als ik elke keer de hele kring langs ging 🙂
    Wij feliciteren altijd de jarige en eventuele partner en/of kinderen en daar blijft het dan wel bij. Voor de rest een algemene zwaai, hoi! Aan een eventuele onbekende stel je je even voor en that’s it.

    Oh en de tante met de snor was bij ons een tikje eigenaardige vriendin van mijn moeder, die per se met ‘tante’ aangesproken wenste te worden (maar dat dus helemaal niet was) en inderdaad prikte als je haar de verplichte 3 zoentjes gaf. AAAAARGH.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s