Je ziet er niks van!

Zojuist ben ik even bij gaan kletsen bij de secretaresse van de fysiotherapeuten die bij ons in het gezondheidscentrum zitten. Dat was nodig want ik had haar echt al maanden alleen maar heel vluchtig gesproken.

Ik ben niet eerder gegaan, alhoewel ik nog steeds dagelijks werk van acht tot elf. Tiet zat zou je zeggen. Ware het niet dat ik een werkgever heb die één en ander niet helemaal snapt.

Ik heb daar twee maanden geleden ook een drie kwartier gezeten, omdat ik zat te wachten op mijn afspraak met één van de manueel therapeuten vanwege een schedelmassage. Helaas sloot het niet naadloos aan op mijn werk.

Via Vlam kreeg ik van Peter te horen dat hij er last van had dat ik blijkbaar te ziek was om te werken, maar daar wel kon gaan zitten kletsen.

Ik vind zulke uitspraken zeer vermoeiend. Ik heb de hele tijd het gevoel mezelf te moeten verdedigen. Ik meed de fysio’s dus maar, om gezeik te voorkomen. Vandaag was Peter naar een begrafenis dus nu ‘durfde’ ik wel.

Afgelopen week ben ik een dag plus een nacht bij mijn liefste vriendin Els in Zierikzee geweest. Ik had me al twee dagen daarvoor best heel goed gevoeld en was benieuwd hoe het zou gaan bij iemand bij wie ik me honderd procent op mijn gemak voel. Zou dat dan tóch energie gaan kosten? En jawel: omstreeks vier uur ’s middags kwam een pittige hoofdpijn opzetten. Uren achter elkaar kletsen is ook inspannend voor mijn hersenen. Hoeveel ik er ook van geniet. Toen Els ging koken, ben ik op de bank gaan liggen met een pijnstiller. Daarna ging het wel weer. Tot een uur of tien. Toen vroeg Els me bezorgd of ik wel oké was. Blijkbaar veranderde er iets aan me. Ze zag het goed; ik was kapot. Mijn hoofd zat zo bizar vol. Ik kan het u niet uitleggen.

Weet u dat ik bijna blij was met deze constatering?

Ik heb niet alleen last als ik werk. Ik stel me niet aan. Ik ervaar privé, in een situatie waarin ik me als een vis in het water voel, óók klachten.

Het ‘rottige’ aan dat wat ik heb (en tig andere mensen met andere niet zichtbare aandoeningen) is dat ik er volkomen normaal uitzie. Ik maak dezelfde grapjes. Ben net zo ad rem als in mijn pre-hersenvochtlekkende periode. Ik ben iets minder scherp en stukken emotioneler. En ik ben snel afgeleid, heb een spanningsboog van lik-me-vestje. Maar ik functioneer bijna normaal. Doe van alles en in een rap tempo. Met kanttekening dat na drie uur de koek  op is. Dan past er gewoon niets meer bij.

In mijn privéleven kan ik iets langer doorgaan. Maar ook dat hangt af van wie ik om me heen heb, hoe hard de muziek staat, hoe onrustig degene tegenover me is, hoeveel externe ruis zoals piepende deuren, schuivende stoelen, gillende kinderen en blaffende honden ik hoor.

Het is bijna jammer dat je met hersenletsel niet meteen ook een dikke wond op je voorhoofd krijgt. Die openbarst als de binnenkant gaat opspelen.

Misschien zouden mensen het dan beter begrijpen.

Bron: pixabay.com (904026)

48 thoughts on “Je ziet er niks van!

  1. Ik kan wel zeggen dat je schijt aan iedereen moet hebben ipv je te verdedigen maar dat gaat toch niet werken. Het is nu eenmaal zo dat sommige mensen het makkelijker vinden om onzichtbare aandoeningen te negeren. Zeker als het langer gaat duren. Hou je taai dame en geniet van de leuke dingen die je overkomen…ook al duren ze soms maar kort. Daarmee voel je je geen zak beter maar je hebt iets om op terug te kijken als je een off-day hebt!

  2. Maar serieus, wat zou deze Peter, nou zeggen tegen een patiënt die dezelfde problemen heeft met haar werkgever en hem om raad vraagt?
    Als iemand zou moeten weten hoe die dingen werken is het een huisarts wel, kan hij dat nou echt niet overbrengen op zijn eigen werkgeverschap?
    Echt te triest dit!

  3. ‘Het ‘rottige’ aan dat wat ik heb (en tig andere mensen met andere niet zichtbare aandoeningen) is dat ik er volkomen normaal uitzie.’ Wil er nog aan toevoegen ‘en je ziet er ook nog eens leuk uit!’ Wat kan ik mij in voorgaande zin van jou herkennen.

    Ik heb een agressieve vorm van reuma, mijn baan daardoor kwijtgeraakt, drie reïntegratieprojecten deels doorlopen, eruit gemept omdat ik het niet aankon en het dan teveel geld zou kosten. Dat wordt ook nog eens zwart op wit aan je medegedeeld. Je zelfvertrouwen blijft echt niet fier overeind hoor. De dagen dat ik denk dat ik af kan spreken, spreek ik af, hoewel ik ook regelmatig dan nog af moet zeggen. Zelfs mensen die je kennen kunnen er vaak niet mee omgaan. ‘Je was toch gisteren ook op de fiets??’ Je moet maar eens vroeg naar bed gaan, een nachtje goed slapen, dan ben je morgen weer fit’. ‘Ik zie niets aan je handen.’ De vermoeidheid is verschrikkelijk. Pijn heb ik ook constant, maar te dragen met de spuitjes die ik mezelf toedien. Je zou al die onverlaten en vooral jouw werkgever eens een week gunnen wat het is onzichtbaar ziek te zijn, maar wel met alles erop en eraan. Sterkte kliefje, zorg goed voor jezelf. Dit moest mij van het hart. Soms wil je deze mensen met gebrek aan empathie wel achter het behang plakken

  4. Story of my life…mensen zien je vaak alleen in goede doen. Niet als je ingestort op de bank ligt of te moe bent om te praten..

  5. Ha. Dat dus. Je ziet het niet maar t is er wel.
    Ik heb op mijn blog wel eens gefantaseerd over het hebben van zichtbare aandoeningen, zoals een bochel. En prompt reageerde er iemand mét een bochel die juist gek werd van al het gestaar.😊

      1. Zo heb ik een tijd in een rolstoel gezeten vanwege de vermoeidheidsklachten. Toen vonden mensen mij ineens heel sneu. En dat terwijl ik toen juist heel blij was dat ik hem had. Kon ik tenminste (weliswaar geduwd door een ander) weer eens naar buiten.

  6. Ik zit vaak aan de andere kant van de tafel met de pet op van de werkgever. Het is voor kleine bedrijven heel lastig om ziek personeel te hebben. Je kunt deze namelijk niet snel en zonder kosten vervangen. Bij bedrijven gaat het nu eenmaal om het draaiende houden van je bedrijf en daar passen (chronisch) zieken niet in. Het is niet alleen een kostenpost voor het bedrijf, maar ook voor de andere medewerkers een zwaardere belasting. Bedrijven moeten het nu eenmaal zakelijk aanpakken vanuit bedrijfseconomisch oogpunt. Natuurlijk is er wel compassie, maar even echt heel erg zwartwit gezien, schiet een bedrijf daar weinig mee op behalve dat de werknemer misschien wat eerder aan de slag zou kunnen. Maar dat gaat enkel op bij niet chronisch of kort verzuim.
    Peter mag dan een eikel zijn misschien, maar hij heeft een zaak te runnen en vanuit zijn standpunt kan ik zijn reactie wel begrijpen.
    Begrijp mij niet verkeerd: het is en blijft behoorlijk lullig (!) voor de betrokken medewerker. Zeker als er aan de buitenkant niets te zien is. Niemand heeft ooit gezegd dat het leven makkelijk en eerlijk is…..

    1. Steeds aan mij blijven trekken en zulke rare/nare dingen achter mijn rug zeggen maken dingen mi alleen maar erger. Nu, maar ook voor de toekomst samenwerkend. Ik ga steeds meer twijfelen of ik daar nog wel op mijn plek ben.
      Dus nee: ik begrijp jouw betoog niet echt nee.
      Ik werk 12 jaar voor hem en heb nog nooit wat gemankeerd. En dat wat ik heb is geen buikgriepje dat ik aan het rekken ben.
      Hij is arts.
      Hij krijgt geld voor mij.
      Ik zat daar te “kletsen” omdat ik aan mijn gezondheid aan het werken was, ik bezocht eenmanueel therapeut. Als ik aan de andere kant van de stad drie kwartier had zitten wachten en hij het niet gezien had, was het dan wél goed geweest?
      En: ik denk dat ik er zelf nog meer bij gebaat ben om beter te worden dan hijzelf…

      1. Ik persoonlijk ben het helemaal met je eens. Mijn betoog was ook enkel uit werkgeversoogpunt, niet van mij persoonlijk. Ik kijk daar ook heel anders tegen aan en vind het bruut hoe er met werknemers wordt omgegaan, zeker als je er zo lang voor iemand werkt. Ik heb er helaas wel eens mee van doen en ben het er niet altijd mee eens, maar ja. Zaken gaan in deze wereld voor. Helaas.
        Dus ik hoop niet dat je het mij persoonlijk kwalijk neemt wat ik schreef….. x

      2. Een ‘heerlijke’ botte reactie met het inlevingsvermogen van een poffertje. Nee, daar knap je niet sneller van op, of hij nou een bedrijf te runnen heeft of niet. Als hij het niet aankan om met zieke medewerkers om te gaan en vervanging in te huren, had hij geen personeel moeten aannemen, dan had ie alles alleen moeten doen.

    2. Peter is niet alleen werkgever maar ook nog eens huisarts. Juist vanuit dat laatste zou hij beter moeten weten en op de hoogte moeten zijn wat deze diagnose inhoud en wat het verloop kan zijn. Incl. de verschijnselen die dit tot gevolg hebben. Wanneer hij zich dusdanig verzekerd heeft dat vervanging niet mogelijk is, mag hij dit nooit afreageren op een werknemer. De leidinggevende in mij snapt werkelijk niets van zijn gedrag.

  7. Ach Klief, wat blijft het toch een worsteling. En je kunt natuurlijk van alles vinden van je werkgever, maar om via via over jou te praten, dat is natuurlijk not done. Hij zou zich m.i. veel meer met jou re-integratietraject moeten bemoeien en in ieder geval MET jou praten ipv OVER jou. En doe maar geen etterende wonden op je voorhoofd. Ik geloof je zo wel.

  8. Mensen die echt naar je kijken zullen ongetwijfeld zien hoe het met je gaat. Je kunt het meestal in de ogen zien.
    Ik heb ook vaak van die opmerkingen gehad en zei dan dat ze me op mijn slechte dagen ook niet zouden zien. Mijn man ziet het altijd meteen aan me. Als we ergens samen heen gaan houd hij me altijd goed in de gaten. Ik kan er zo van genieten om ergens op bezoek te zijn, en ga dan soms te gemakkelijk over mijn grenzen. Waarna later de klap dus weer komt.

  9. Oeoeoeoe……zó herkenbaar! De laatste dagen denk ik veel aan je, mijn hoofd zit ook supersnel overvol momenteel. Ik krijg dan het gevoel alsof het gaat ontploffen, het zwelt enorm op als een te hard opgeblazen ballon en voelt alsof ik verhoging heb zo warm. Een duidelijk teken dat ik rust móet nemen. En dan is het na een half uurtje ook wel weer minder. Gelukkig heb ik er niet zo’n knetterende hoofdpijn bij, want ik heb al mijn hersenvocht nog, aan de kook dat wel maar toch ;-)!
    Maar het is inderdaad niet zichtbaar aan de buitenkant, zeker niet voor mensen die je niet goed kennen of niet goed/echt naar je kijken. Dát maakt het zo moeilijk, dat onbegrip. Althans voor mij.
    Ik hoop dat er voor jou wel snel een oplossing voor op je werk komt want dit houd je zo niet lang meer vol, ben ik bang. X

  10. Peter heeft een zaak te runnen, maar hij is ook arts. En van een arts mag je toch wel wat meer inlevingsvermogen verwachten.
    Al dat geroddel achter je rug doet je geen goed Klief.

  11. Hulp om aan je onterechte schuldgevoel te werken en hulp om je echt niets aan te trekken wat mensen zeggen, wens ik je heel erg toe. Maar ook hulp om te leren doseren wat je wel en niet kan. Een vriendin van mij met een hersenschudding die vergelijkbare verschijnselen had, heeft hele goede ervaring met gesprekken met psychologen binnen een Revalidatiecentrum. Probeer via de ARBO arts hulp te krijgen. Je gebruikt nu zoveel van je spaarzame energie aan vooraf en achteraf denken aan wat die L*L allemaal (niet) doet en (wel) zegt.

  12. Heel herkenbaar dit, ziekte van Meniere is ook onzichtbaar en helaas ook nogal grillig,maar ja gevalletje van “ikmoetermaarmeelerenleven” Geen fijne actie van je werkgever,je wordt echt niet sneller beter van gezeur pfff

  13. Pfff, snapt die Peter dan echt niet dat hij hier het tegenovergestelde mee bereikt?
    Ik vind het zo rot voor je allemaal!
    Sterkte met alles, houd je taai en laat je niet eronder krijgen op je werk, jij verdient beter na 12 jaar 200% inzet!

  14. Lang geleden moest ik vier maanden in een rolstoel doorbrengen of binnenhuis mezelf met krukken voortbewegen. Je staat er versteld van hoeveel mensen dan plots heel erg met je meeleven 🙂 Met uitzondering van de ex dus 😉

    Je werkgever, zelf dokter zijnde, zou toch beter moeten weten. Misschien een keertje per ongeluk expres 🙂 wat vakliteratuur hieromtrent zijn richting uitschuiven.

  15. Je zou toch ook een coach krijgen? Is daar al een afspraak mee gemaakt of geweest?
    Ken je de spoon theorie? Die zou Peter eens moeten voorgelezen worden, maar weet niet of dat echt wat bij draagt.

    1. De bedrijfsarts is mij vergeten aan te melden. Daarna moet Peter nog goedkeuren want hij schijnt een deel te moeten betalen. Daarna nodigen ze me pas uit. Dus reken maar uit… kortom: K geregeld dus.

      1. Misschien begrijpt Peter er ook iets meer van dat dat door de bedrijfsarts wordt geadviseerd. Je moet als “zieke” toch overal maar achteraan gaan terwijl dat nu juist de extra energie vergt die je al niet hebt.

  16. Het is dus maar wat je wilt zien. Zelfs als er niets te zien is voor een buitenstaander is er vaak wel wat te zien door mensen die je al jaren kennen. Hij moet toch weten hoe je bent na 12 jaar.

    Love As Always
    di Mario

  17. wat vreemd dat peter mee zou moeten betalen? In mijn revalidatietrajekt werd me een psycholoog aangeraden. Dat werd gewoon betaald door mijn ziektekostenverzekering. Vraag niet hoe het kan want ik heb er zelfs geen eigen bijdrage voor hoeven betalen. Door mijn eigen risiko was ik al heen dankzij een ziekenhuisopname. Vandaag precies drie jaar geleden kwam ik weer thuis………

    1. Ik heb zelf gebeld wanneer ik mijn afspraak kon verwachten. Toen zouden ze me terugbellen, na anderhalve week nog niet gebeurd. Toen weer gebeld. Ik stond niet in het systeem. Na zoeken bleek ik niet aangemeld. Toen ik vroeg hoelang ik dan nog moest wachten zeiden ze dit. Eerst plan naar weekgever, eigen bijdrage, indien akkoord en geretourneerd, dán pas nemen ze contact op met me voor een afspraak.
      Kortom: we zijn nu al 3,5 week onderweg en er is niets gebeurd.
      Schiet lekker op zo.
      Tegen de tijd dat ik aan het opbouwen ben qua uren, heb ik ze niet meer nodig.

      1. Jawel je zal het zeker nog nodig hebben, alleen al om je hele ziekteprocess te evalueren wat niet goed en wel goed ging. en je zal er steun aanhebben ook voor de toekomst. Neem dit advies van een oude rot in het werkvak aan, het is altijd ergens nuttig voor.

      2. Enne… heeft je werkgever dat ook gedaan dan, akkoord en retourneren? Of is ie dat ook even vergeten? Dadelijk zit jij te wachten tot je een ons weegt (ik zie die man inmiddels overal voor aan hoor!)

  18. Al het bovenstaande dus! Ook ik vraag me af wat hij een patiënt met deze aandoening in zijn eigen praktijk zou adviseren. En ik wens hem een dag of 3 hetzelfde toe. Dunkt me dat het kwartje dan toch wel gevallen moet zijn.
    Hij mag je bovendien na 12 jaar onderhand wel eens vertrouwen, als jij zegt dat er wat is, dan ís er wat, punt.
    Komt Spuit 11 weer….. 🤣🤣

    Een zichtbare ziekte is overigens ook niet altijd lollig. Net als de mevrouw met de bochel in een van de reacties werd ik gek van het gestaar naar mijn buik en het gevraag wanneer die baby nou eens kwam. Oh, geen baby? Maar… wat is er dan?! Oh, je bent dus zíek?! (Soort mix tussen onzichtbaar en zichtbaar eigenlijk, als je hoogzwanger – en dus gezond – lijkt, maar helemaal niet zwanger bent. Jarenlang.) En hop dan kun je het hele verhaal weer gaan vertellen. Pfffff.

    Niet om iets af te doen aan onzichtbare kwalen, allesbehalve. Er zou gewoon meer begrip moeten zijn. Voor van alles!

  19. Ik heb makkelijk kletsen vanuit mijn financiële stabiele situatie maar mijn advies is toch; ga weg bij deze werkgever. Jij gaat hier zoveel moeizamer herstellen dan noodzakelijk. De medische wereld zit te springen om mensen zoals jij. Zeker omdat ik denk dat jij naast je POH ook praktijk managers capaciteit hebt. Een taakomschrijving van wat jij nu doet bestaat ook niet volgens mij. Én koppelen én poh su én praktijk bevoorrading én visites en oog en oor houden op de werkzaamheden van de da???? Een soort super nurse!
    Nogmaals; ik heb makkelijk kletsen maar ik wilde toch weer even de waanzin van jouw werkgever laten zien🍀

  20. Ik sprak een maand geleden die geruime tijd na een fietsongeluk ontdekte waarom ze zo moe was. Ze dacht met een paar schrammen en een extra blauw oog door het ongeluk gefietst te zijn. Maar ze kon sinds die tijd slecht tegen verjaardagen, kletsende mensen in de trein en (vooral) onvoorspelbare geluiden. Ze dacht dat ze misschien een burn out had. Zou kunnen natuurlijk. Maar ik vroeg haar: ‘en heb je wel eens neurologisch laten kijken’? Nee dus, een blauw oog gaat toch vanzelf weer over. Ze is nu onderzocht en er is toch ontdekt dat onder het schedeldak een paar draadjes verlegd zijn. Gewoon een paar draadjes, maar ze voelt zich zeer beperkt. Maar dat is niet alleen een gevoel, het is gewoon een feit dat dat kortsluiting geeft en dat je misschien nog heel wat kan, maar veel minder aan kan. Een onzichtbare beperking. Je werkgever zou beter moeten weten.

  21. Aandoeningen waarbij je niets ziet zijn altijd heel rottig. Waarbij je wel wat ziet ook trouwens 😉 Heb jaren op de pijnpoli gewerkt waar de meeste mensen chronische pijn hadden waar je niks van zag en die hadden dezelfde dingen als jij. Ook in privé situatie meegemaakt met dingen als kanker, dat mensen zeiden ‘maar zo erg is het toch niet?’. Als die persoon kaal en mager was geweest was de reactie heel anders geweest. Zo vreemd. Dat moeten verdedigen is zeer vermoeiend maar zo moeilijk om niet te doen. Je werkgever is nota bene arts en zou toch beter moeten weten.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s