Plogje 33

Ik ben lui joh. Gisteren hebben we geen fluit gedaan. Vlam was niet lekker, heeft wat ontstekingen in zijn lichaam, is hondsmoe en had nergens zin in. Dat vond ik niet erg. Had toch al geen zin om me in het feestgewoel te storten. Dus hingen we bank en speelden we wat huisvrouw tussendoor. In koken hadden we ook geen zin dus ik bestelde Chinees. We keken daarna nog wat tv en gingen om tien uur naar bed. Jaja, dat kun je wel aan ons overlaten, Koningsdag vieren…

Lang verhaal kort: ik had zelfs geen puf om een fatsoenlijk blogje te tikken.

Dus heb ik voor u vandaag wat beelden:

Ik wapperde mee, vind dat altijd zo vrolijk staan. Mijn vijftigjarige vlag, gekregen van vriendin Els, hing er feestelijk bij.
Is het u ook al eens opgevallen? In elke doos vrije uitloop eieren, zit altijd één veertje. Das toch heel raar? #vrijeuitloopconspiracy
Misty trapt er niet in. My girl! (Soort rage op dit moment. Bijna alle katten gaan erin zitten, is echt een afwijking…) Zie ook hier bijvoorbeeld.
De zuinige Zeeuw in mij heeft weer wat verzonnen. Vond al die resten lippenstift die ik weggooide zo zonde… (Deze heet de Z-Palette. Er zijn meer soorten).
Hier kan ik altijd wel om lachen. Mensen die aan dit soort “vandalisme” doen? Geweldig :)
Een oude kippenknuffelaar ben ik. En poezen… En paarden… En… Beesten? Sowieso geweldig!

We vinden wel heel veel hè?

Gisteren las ik in de krant dat Chriet-fans boos waren op DWDD. Ze hadden een eerbetoon naar aanleiding van zijn overlijden uitgezonden en dat was -ik zou bijna zeggen uiteraard- niet goed. Volgens zijn aanhangers werd Chriet belachelijk gemaakt. Al die mensen die opkwamen voor een overleden man. Die daarvoor jarenlang in een verzorgingshuis weg had zitten kwijnen en totaal vergeten was.

Een week daarvoor las ik dat duizenden mensen Jamie Oliver de meest vreselijke ziektes hadden toegewenst. Reden? Hij had zijn zoontje op koude stenen vloer gelegd om een foto van hem te maken. Tssss! In- en inslechte vader! Branden in de hel moet ie. Ik heb twee minuutjes gelezen en haakte toen af. Niet alleen vanwege de tenenkrommende grove commentaren, maar ook de vergoelijkende mensen vond ik zeer ergerlijk. Die kwamen voor hem op. Want misschien had Jamie wel vloerverwarming en was het helemaal niet erg… Waar máák je je druk om?

Persoonlijk zag ik alleen een liefhebbende en trotse vader die een foto van zijn kind wilde delen. En ik denk niet dat een baby van een minuut of wat op de vloer liggen iets ergs en blijvends overhoudt.

Ook zoiets: Barbie en Michael. Wel scheiding, geen scheiding. Wel een relatie met een vage porno-Rolf. Geen relatie. En dan ál die mensen die er een mening over moeten hebben. Alsof ze persoonlijk gedumpt zijn. Alsof het hún relatie is die op de klippen is gelopen, zo emotioneel. Bizar. Barbie was uiteraard een hoer met nare ziektes. Want dat is tegenwoordig iedereen die iets maar een beetje vervelends doet volgens de goegemeente.

Houd je een deur per ongeluk niet open voor iemand? Kankerhoer. Trek je net iets te laat op bij een stoplicht? Idem dito. Word je nageroepen op straat en reageer je niet? Hoppa!

Ik word echt ontzettend moe van berichten en van reacties zoals in bovenstaande alinea’s.

Iedereen is de hele tijd maar boos en verbolgen en móét dat ook uiten. Op een zeer grove manier ook nog eens. Niets is goed, alles wordt bekritiseerd en had anders gemoeten. We zijn echt een stelletjes zeikerds geworden. Respectloze mierenneukers.

Waar is de tijd gebleven dat je iemand gewoon heel liefjes eikel of muts noemde? Waarom zo bizar grof meteen?

Ook zoiets bijzonders: zo fel en overtrokken en totaal uit zijn verband reageren onder je eigen naam. Wat bezielt die mensen? Dan heb je mijns inziens echt het IQ van een watervlo. Wat nou als je gaat solliciteren bijvoorbeeld? En men googelt je naam? En dan kom je uit op een stukje onvervalst vloeken als een bootwerker gelardeerd met allerlei verwensingen tot gezwellen?

Ik dénk die dingen niet eens, laat staan dat ik ze open en bloot zou opschrijven.

Waarom gaan we ons weer niet wat meer met ons eigen leven bemoeien? (Sociale) media is leuk, kan mooi zijn, maar dat eindeloos ergens een mening over hebben? Maak je niet druk! Vind je iets niet leuk, klik weg.

En klik pvd eens gewoon vaker op zo’n hartje. Wat kan jou het schelen of je het ergens wel of niet mee eens bent? Wees gewoon blij voor een ander.

Leven en laten leven.

We zijn dus echt officieel dinosauriërs.

Vanavond, tijdens het eten, kwam het op de Gouden Gids.

Ik vertelde Jill dat Vlam met een opgerolde “Allerhande” een vlieg die op mijn hand zat, had doodgeslagen. Best wel hard ook. Ik gaf hem als suggestie volgende keer de Gouden Gids te gebruiken want daarmee kon hij nóg harder meppen.

‘De Gouden Gids?? Wat is dát nou weer?’ vroeg Jill.

Wij legden uit dat in het verleden, in het Krijt ongeveer, er dikke boeken bestonden, zo ongeveer als een telefoongids, waarin je alle bedrijven uit de regio kon terugvinden. Zocht je een bakker, supermarkt, vishandel of wat dan ook, ze er stonden er allemaal in vermeld.

‘Ho, wacht even; telefoongids? Huh?’

We legden geduldig uit dat je in die boeken de telefoonnummers van iedereen uit de streek of de stad kon terugvinden. Die vaste nummers, die niemand meer heeft. Dus moest je de familie Jansen uit Maastricht hebben, dan had je het boek van Limburg nodig. En moest je bladeren naar de ‘J’ en dan de juiste personen eruit pikken. Op voorletter ging het dan. Wilde je alle telefoonboeken van Nederland hebben, dan moest je een flinke plek in je boekenkast (die houten dingen die in het streekmuseum te vinden zijn) uitruimen.

Of je belde. Naar een servicenummer. En dan kreeg je een heuse levende mevrouw aan de telefoon, die goedemorgen zei en heel aardig was en beleefd en vrolijk vroeg waarmee ze je van dienst kon zijn. En die zocht dan het betreffende telefoonnummer voor je op.

Jill viel bijkans flauw.

We gingen nog een stapje verder.

We vertelden haar dat je ook kon bellen naar 003 en dan kreeg je een bandje. En daarop was het weer ingesproken. ‘Vanuit het Westen vanmiddag kans op buien. De wind trekt langs de kust aan tot windkracht zes. ’s Avonds vanuit het zuiden kans op opklaringen’. Superhandig.

Jill moest aan de zuurstof.

We noemden ook nog 002. Als je dat belde dan kreeg je een bandje waarop iemand zei: ‘bij de volgende toon is het twaalf uur, zes minuten en vierentwintig seconden’.

“Waarom zou je daar in vredesnaam naartoe bellen?’ aldus het wicht.

(Jill was echt in shock inmiddels).

‘Omdat vroeger wel eens de batterij van je klok of horloge leeg kon gaan en dan kon je nergens op wat voor manier dan ook, te weten komen hoe laat het was. Je had geen computers of smartphones die automatisch op de juiste tijd weer aanfloepten’.

En toen ging bij haar echt het licht uit.

Logisch ook.

Ik kan het zelf bijna niet meer geloven…

Ja of nee?

Ik draai mijn eigen longspreekuren en blaas elke week even in onze spirometer, als een biologische ijk voor het apparaat. Mijn FEV1 is rond 124%, mijn CV plusminus 118% en mijn is Tiffenau 84%. U als leek zegt het waarschijnlijk helemaal niks, die cijfertjes. Maar neemt u maar van mij aan dat ik verdomd goed blaas. Ik blaas zelfs buiten mijn curve, ik heb een longleeftijd van 24 jaar terwijl ik 43 ben.

Ik ben ook zelden tot nooit verkouden, laat staan dat ik luchtweginfecties heb. Vorig jaar had ik voor het eerst in mijn leven een stevige bronchitis. Ademhalen deed pijn, ik kon niet goed doorademen -wat ik heel eng vond- en ik fietste als een bejaarde. Het heeft weken geduurd voor ik hersteld was. Buiten die eenmalige episode weet ik dus niet hoe het voelt om benauwd te zijn.

Diverse mensen die ik ken weten dat helaas maar al te goed. Ze hebben namelijk CF en hun eigen longen lopen vol met slijm of hun donorlongen worden afgestoten door hun lichaam waardoor ze weer een nieuw set longen nodig hebben.

Ik ken ook mensen die elke week tig keer heen en weer moeten naar het ziekenhuis omdat hun nieren bijna niet meer werken. Die dus uren en uren kwijt zijn met aan een apparaat hangen. Die altijd hondsmoe zijn. Wiens toekomst heel erg onzeker is.

Ik kan nog wel even doorgaan. De wachtlijst van mensen die een nieuw orgaan zouden kunnen gebruiken is ein-de-loos.

Ik heb sinds 1998 een donorcodicil en ben ook aangemeld bij Orgaandonatie.nu. Ongeacht of je wel of niet gelooft of er leven na de dood is, denk ik dat je je lichaam niet meer nodig hebt na je dood. Of wel? Ik hoop dat wanneer ik kom te overlijden, Vlam mijn wensen wil accepteren. Dat hij zich over zijn verdriet en afgrijzen “mijn lichaam leeg te roven” of te “verminken” heen kan zetten en de doktoren alsjeblieft hun werk wil laten doen. Vlam heeft het bijzondere idee in zijn hoofd dat men in ziekenhuizen eerder de stekker eruit trekt als iemand een donorcodicil heeft. Dat ze minder moeite doen iemand te laten overleven.

Dat is wel regelmatig een puntje van discussie hier thuis.

Laten we voorop stellen dat ik geen type ben dat wijst met vingertjes. Nooit. Ik zal mensen nooit aanvallen op dat wat ze vinden of willen of kiezen. Ik vind oprecht dat iedereen moet doen en laten waar zhij zich prettig bij voelt. Met als kanttekening dat je daarbij andere mensen niet tot last bent.

Met het niet hebben van een donorcodicil bezorg je je medemens geen last. Maar je helpt ze ook niet.

Geen ene moer.

Denk daar maar eens over na.

En als u het eng vindt, het idee dat uw lichaam “leeggeroofd” wordt; u kunt ook iets doen terwijl u nog leeft.

Hier bijvoorbeeld.

Of hier.

Kleine moeite, groot plezier.

Gisteren gingen ze op de bus. Wattenstaafjes met mijn wangslijmvlies. Ik kom in een database en kan mogelijk in de toekomst opgeroepen worden om stamcellen te doneren. Ik hakte nu maar eens de knoop door, toen een vriend van Vlam weer een lymfoom bleek te hebben en straks nieuwe stamcellen nodig heeft…

Begin-van-je-dag tag

Ik jatte maar weer eens een stokje. Deze las ik eerder deze week bij De Gans, maar ik zag ‘m nu ook gisteren bij Melody voorbijkomen. Geen idee of u er op zit te wachten te weten hoe mijn ochtendritueel eruit ziet, maar soit, het kan niet altijd een zelfverzonnen feest zijn hier.

Hoe laat gaat de wekker: om kwart over zes (!) Ik ga om half acht de deur uit dus ik besef me terdege dat het extreem aan de ruime kant is, dat ik best nog wat langer zou kunnen liggen. Maar als ik ergens een schurfthekel aan heb, is het aan haasten. Dat ik met zweet in den bilnaad en op den bovenlip het pand moet verlaten. Dus neem ik overal ruim te tijd voor.

Snoozen of meteen naast je bed? Meteen eruit. Wakker = wakker. Mits het weekend is. Dan lig ik graag nog even in Vlams armen. ‘Wil je er al uit?’ vraagt ie wel eens aan me. ‘Nee, nog één minuutje, ik lig zo lekker’… ‘Jaja, die minuutjes van jou kennen we’… is steevast zijn antwoord.

Wat is het eerste wat je doet als je ’s ochtends wakker wordt? De wekker op mijn telefoon uitzetten. Ik ben als de dood dat die afgaat namelijk. Van harde geluiden (en zeker ’s morgens vroeg) raak ik nogal geagiteerd.

Word je uit jezelf wakker? Of heb jij daarvoor een wekker nodig? Als mijn telefoon eens per maand afgaat, is het veel. Ik word altijd een minuut of vijf voor hij afgaat, uit mezelf wakker. Mijn biologische klok werkt perfect.

Koffie of thee? Ik dronk tot een week of drie geleden altijd een halve liter loeisterke Earl Grey. Zakje in de beker laten. De bodem niet kunnen zien. Zalig. Dat vind ik nog steeds. Maar tegenwoordig probeer ik te minderen met zwarte thee en begin ik de ochtend met een halve liter kefir. In de hoop dat mijn darmen beter gaan werken. Tot zover nul resultaat. Ik sta op het punt mijn thee weer te omarmen.

Ontbijt jij of sla je die maaltijd liever over? Ik ontbijt altijd. Ik heb altijd trek als ik wakker word. Doordeweeks met kefir. In het weekend met knäckebröd met geitenkaas.

Douchen of in bad? Douchen. Vrij lang. Mijn enige milieuzonde.

Hoeveel tijd heb je nodig voor je make-up en haar? Hooguit een kwartiertje. Ik maak me als ik moet werken altijd op. Mascara en concealer. Soms een beetje oogschaduw. Ben ik vrij dan ga ik net zo makkelijk met een blote-billen hoofd de deur uit. Mijn haar borstel ik en doe ik in een staart. Fohnen en stylen en getrut is niet aan mij besteed.

Hoe ziet je ochtendritueel eruit? Alles op het gemakkie.

Hoe laat ga je de deur uit? Half acht sharp.

Wat is je grootste ergernis in de ochtend? Geluiden en gedrentel op me heen. Wee je gebeente als je mij in de weg loopt. Of gaat praten tegen me. Of irritant vrolijk bent. Of te hard ademt. Maar verder heb ik geen ochtendhumeur hoor.

Wat is je tip om de ochtend zo goed mogelijk te starten? Voor mezelf? LAAT ME MET RUST!