Ik meld me even af.

Die hoofdpijn werd dus niet veroorzaakt door een voorhoofdsholteontsteking. Ook niet door hormonen. Ook geen spanning op mijn nek.

Het is iets veel vervelenders. 

Donderdag stapte ik uit bed en ging bijna tegen de vlakte. Zó heftig was de pijn.

Ik meldde me ziek en mijn werkgever beloofde te overleggen met een neuroloog. Zij vond het verhaal zo vreemd dat ze me vroeg me op de SEH te melden.

Al mijn neurologische tests waren prima. Maar vanwege mijn plotseling opgekomen klachten en de pijn die zelfs niet met tramadol wegging, besloot de neuroloog me op te nemen. Ik moest een MRI laten maken.

Omdat alles vol zat, kon dat vanmorgen pas. Ik moest dus een nachtje blijven.

Shit.

Daar had ik even niet op gerekend. Maar ik was op van de pijn en begon me toch wel zorgen te maken, dus ik stemde in.

Uit de MRI bleek dat er onderdruk in mijn hersenen is. Ergens lekt de liquor, het hersenvocht, eruit. Hoofd en nek waren oké. 

Maandag gaan ze middels een tweede MRI van mijn gehele ruggengraat zoeken waar het lek zit en wat het veroorzaakt. Cyste? Gezwel? Geen idee nog. Dit komt namelijk zelden voor. Normaal krijgen alleen mensen dit na een ruggenprik. Of een lumbaal punctie. Zo spontaan komt bijna nooit voor.

Ik ga – op mijn eigen verzoek en goedkeuring van de neuroloog uiteraard- morgen na het ontbijt naar huis met een bak pillen en moet me zondagavond hier weer melden.

Tot zover.

Als ik meer weet, meld ik me weer.

Wish me luck…

Over en uit.

Bron: Pixabay.com

Gisteren heb ik een brief gestuurd naar een vriend.

Om de vriendschap te beëindigen.

Na dertien jaar was er mijns inziens niets meer van over. Ik voelde me niet meer op mijn gemak bij hem. Ik ben een gevoelsmens en moet me echt lekker bij iemand kunnen voelen. Dat had ik niet meer. Ik merkte dat ik zijn bezoekjes als een verplicht nummer ging zien. ‘Laten we hem maar weer eens uitnodigen want het is al zo lang geleden…’. En dan er tegenop zien als het moment daar was. Buikpijn kreeg ik er van. En ik moet er ook niet aan denken dat iemand zo over mij zou denken trouwens.

Één van de redenen waarom ik de boel in stand heb gehouden, is omdat hij niet bepaald een rijk sociaal leven heeft. Ik had met hem te doen. Geen goeie basis. En weer: ik moet er niet aan denken dat iemand bij mij…

In de afgelopen jaren heb ik zelf een enorme emotionele groei gemaakt. Hij is stil blijven staan. Nog steeds dezelfde grappen, nog steeds dezelfde denigrerende opmerkingen over vrouwen (en zelfs over mijn vriendinnen plaatste hij regelmatig een oversekste opmerking! Hij bleef daarmee doorgaan, ondanks mijn verzoek dat niet meer te doen), nog steeds verhalen over mijn ex aan wie ik zelf eigenlijk nooit meer denk. Bah.

Het ligt niet aan hem, hij moet de schuld dan ook niet bij zichzelf zoeken. Dat is wat ik hem schreef. Het ligt aan mij.

Ik heb hem vanaf begin dit jaar aan het lijntje gehouden. Appte dat ik in een dip zat en dat ik even geen contact wilde. Dat klopt ook. Deels dan. Ik zat wat hém betreft in een dip en ik had geen flauw idee hoe ik het aan moest pakken.

Negeren en de boel laten doodbloeden lukte me niet. Dat is wel gebleken de afgelopen periode. Hij bleef aanwezig in hoekjes in mijn hoofd. Plopte steeds omhoog. Ik ben iemand die dingen moet kunnen afsluiten. Ik kan niet tegen onafgemaakte zaken en situaties. Er moet altijd een streep onder iets komen. Anders kan ik het geen plekje geven.

Zelf ben ik een jaar of acht geleden ook per mail aan de kant gezet door een vriendin. Ook zij voelde zich niet meer op haar gemak bij mij om een aantal redenen, die ze ook benoemde. Ik was verdrietig. En boos. En snapte er geen zak van. Maar na een poosje accepteerde ik het en was ik er eigenlijk wel blij mee dat ze het zo aangepakt had. Helder, duidelijk, geen twijfel mogelijk, geen vragen. Ze wilde me niet meer. Punt. Prima. In ieder geval beter dan hangende onzekerheid en je af blijven vragen wat er aan de hand is. Waarom iemand geen contact meer met je zoekt.

Ik hoop dat hij er ook zo over denkt. Als hij morgen mijn kaart leest. Want als ik íéts niet wil, is het hem kwetsen…


Dit blog staat ook op Hoe Vrouwen Denken.

Touché zeikerd!

Wij hebben over het algemeen in onze praktijk te maken met lieve mensen. Heel soms zit er een zeikerd tussen, maar doorgaans valt het reuze mee.

Nemen we waar voor andere artsen die op vakantie zijn bijvoorbeeld, dan is het andere koek.

Die kennen ons niet en hebben veelal nul begrip voor de enorme werkdruk die wij bijna dagelijks wel ervaren. We zitten namelijk middenin een achterstandswijk en waar de gemiddelde mens vier keer per jaar naar zijn huisarts gaat, zitten onze patiënten soms drie keer in de week in de wachtkamer. De mensen die in onze praktijk zitten, zijn vaak ook nog eens types die extra tijd opslokken wegens niet begrijpen of allerhande sociaal-emotionele problematiek.

Kortom: rustige dagen komen zelden voor.

Zeker nu niet, twee andere huisartsen zijn op vakantie en in theorie betekent dat dat wij twee keer één derde van hun patiëntenpopulatie erbij krijgen.

En ze overspoelen ons.

Vanmorgen stond er zo’n zeikbek aan de balie. Komt op negen uur met een stront chagrijnig hoofd vragen (uiteraard zonder goedemorgen) ‘of het nog lang duurt?’

‘Waar heeft u het over?’ vroeg Laura haar.

‘Nou, ik heb om half tien een afspraak met de dokter en ik wil weten of hij uitloopt’…

Waarschijnlijk wel’ zei Laura, het is nogal druk zoals u misschien opgemerkt hebt?

En ja: het liep uit. Tuurlijk.

Tussen de bedrijven door vroeg ik Peter namelijk om “even” de echtgenote van een man met een in zijn hersenen uitgezaaide melanoom terug te bellen. Ze was redelijk in paniek. Zijn gedrag was weer vreemd, hij begreep niks meer. Kon de trap niet meer op. Kortom: foute boel.

Komt die zeikdoos om kwart voor tien wéér aan de balie. ‘Of de dokter koffie aan het drinken was want ze had ‘m al een poosje niet meer de wachtkamer in zien komen…’

Laura gilde naar Peter, die in mijn kamer was en mij op de hoogte stelde van zijn telefoongesprek, ‘Dokter, er vraagt hier iemand of je lekker even koffie hebt zitten drinken?’ Peter keek mij vragend aan. ‘Zeikerd op drie uur’ fluisterde ik.

‘Koffie? Nee joh, ik heb hier even liggen pitten op Klivia’s behandelbank’ reageerde bij heerlijk ad rem.

Ze droop af.

Terecht.

Wat is dat toch met sommige mensen?

De gezondheidszorg is pvd geen bank. We maken wel afspraken, maar het is nagenoeg onmogelijk om op tijd te werken. Het zijn richtlijnen, die tijden. Als ik iemand tegenover me heb zitten en ik vraag waarom de suiker zo hoog is. Stress? En zhij gaat huilen omdat net een tante overleden is, moet ik dan wijzen op de klok en zeggen ‘joh vervelend voor u, maar uw tijd is om. Wegwezen!’

Zo werkt het gewoon niet.

Ik heb laatst iemand echt een aardige veeg gegeven. Wachtkamer vol, Peter werd weggeroepen omdat een terminale patiënt heel veel pijn had. Hij verliet het pand via de artiesteningang en ik liep de wachtkamer binnen. ‘Sorry, vervelende mededeling, de dokter is weggeroepen voor een spoedgeval en blijft naar schatting een half uur weg’.

Bij één mevrouw was het gezucht en gekreun en gesteun niet van de lucht.

Ik liep naar haar toe en vroeg wat het probleem was. Ik legde uit dat het een stervende man betrof en dat wanneer zij ooit in zo’n positie zou komen, ze haar handjes mocht dichtknijpen met zo’n betrokken huisarts.

Zonder een antwoord af te wachten, liep ik weer terug naar mijn kamer.

Ik hoop dat het wat teweeg heeft gebracht in dat hersenpan van haar.

Noem je dat feestelijk??

Vrijdag stuurde ik mijn collega Frits een berichtje om hem te feliciteren met zijn verjaardag.

Ik kreeg terug: hartelijk bedankt voor je lieve app. Zelf vind ik verjaardagen rampen maar morgen is het gelukkig weer over.

‘Zolang alle visite thuis blijft, is er niets aan de hand. Gewoon rustig blijven ademhalen’, stuurde ik terug.

‘Dat is juist het probleem: ze willen allemaal komen om mij met goede wensen te overstelpen!’

Ik appte nog terug dat hij mij niet hoefde te verwachten. Ik deel zijn aversie. En ik maak geen uitzondering. De zijne, de mijne, ik heb er niks mee en vier het liefste niks. En al heel lang niet meer. De laatste keer dat ik mijn eigen verjaardag gevierd heb, goh, zeker acht jaar geleden denk ik? En dan nog heel bescheiden ook, met een tafel vriendinnen voor wie ik een lunch had verzorgd. En ik deed het stiekem alleen maar om in één klap overal vanaf te zijn: housewarming en verjaardag in één.

Two is company, three is a crowd, is mijn motto.

Ik ben best sociaal denk ik. Privé wat minder omdat ik vaak mijn kruit al verschoten heb op mijn werk. Altijd attent zijn en een luisterend oor bieden lukt me prima. Maar soms is de koek op. Ben ik echt leeggezogen. En dan heb ik dus niet de onbedwingbare behoefte om privé ook nog eens gezellig te doen. Laat mij dan maar gewoon plat met poes en thee op de bank vegeteren.

Lunchen met een vriendin vind ik leuk. Bijpraten.

Als we eters hebben, ook gezellig. Ken net, vier à zes man aan een tafel.

Zijn er meer mensen in één ruimte, dan weet ik niet meer naar wie ik moet luisteren. Ik vang flarden op van links, ik hoor iets interessants op rechts. Iemand lacht. Ik vind het leuk om dieendie weer eens te zien, maar moet zusenzo ook nog spreken, wegens te lang niet gezien. Ik word er bloednerveus van. Al die geluiden, al die energie.

En heb je die hele bups in je eigen huis, dan moet je óók nog eens zorgen dat je niemand over het hoofd ziet en écht even informeert naar hun welzijn want dan ben je een waardeloze gastvrouw. En tussendoor moeten al die glazen vol blijven. Hebben de laatkomers al taart gehad? Shit, wil dinges weer thee, altijd moeilijk doen. Neem gewoon een wijntje! Ik zie dat de bak met toastjes leeg is. En de borrelnoten mogen ook wel weer bijgevuld. Oh, en ik hoor de deurbel. En Misty vreet net het cadeaulintje op, dat wordt kotsen. Wie heeft er naast de wc gepiest? Snel even een doekje pakken.

En als dan iedereen eindelijk het pand verlaten heeft, staat het zweet in je bilnaad, is je huis veranderd in ground zero en ben je de rest van de maand salades en wraps aan het eten want uiteraard heb je veel te veel klaargemaakt.

Wat de hel is daar feestelijk aan?

Kan iemand mij dat vertellen?


Dit blog staat ook op HoeVrouwenDenken.