Het is besmettelijk geloof ik.

Maandagavond kwamen we terug van vakantie en woensdagmiddag hing ik alweer in de apparaten.

Ik had drie weken niets gedaan en was benieuwd hoe het sporten zou gaan.

Voor we op vakantie gingen heb ik wel nog even gekeken of ik misschien in Moraira een sportschool kon vinden. Maar ik ben blij dat ik niets had afgesproken. Ik was namelijk echt overleden als ik met die bloedhitte op de crosstrainer had gemoeten. Het idee alleen al… We zijn een paar keer lángs de sportschool gereden. Dat vond ik echt al meer dan genoeg.

Goed. Woensdag.

Vol zin (ja echt hè?) fietste ik naar de sportschool. Vol enthousiasme begroette ik de instructeur en de fysiotherapeut. Helemaal klaar voor de strijd was ik. Ik plantte me op apparaat één en ging vol goeie moed aan de slag.

De spierversterkende oefeningen gingen me redelijk goed af. Niks aan het handje.

Maar toen kwam cardiooefening nummer één.

EN – DAT – VIEL – TEGEN!

Na één minuut voelde ik het zweet al op mijn slapen verschijnen. Mijn hoofd verkleurde gelijk al naar licht lila. Van de vier minuten heb ik er eentje afgesnoept. Ik kón niet meer. Ik hijgde als een postpaard.

Toen ik klaar was na de tweede ronde en van de fiets stapte, was ik knalpaars. Met kloppende slapen. En ik stond gewoon te tollen op mijn benen. Misselijk van de inspanning was ik. Bizar dat je na drie weken al voor je gevoel opnieuw kunt beginnen. Ik was zwáár teleurgesteld in mijn lichaam. Had er echt enorm de P in.

‘Ik ga echt nóóit meer op vakantie’ riep ik uit.

En een spierpijn dat ik had de dag daarna.

Poeh.

Vrijdag was ik er weer. Iets voorzichtiger. Iets minder enthousiast ook. Maar het ging al stukken beter. Goddank.

En zondag ben ik weer gegaan. En toen ging het -halleluja- bijna weer als vanouds.

Morgen ben ik weer van plan om te gaan en dan ga ik de zogenaamde tweede fase in. Dan gaan al mijn apparaten dertig procent omhoog. Zal mij benieuwen. Ik zet me alvast schrap voor een aanslag. Ik denk zomaar dat ik donderdag iets van pijn heb.

Ik ben van plan om de aankomende maanden drie keer in de week te gaan.

En -het moet niet gekker worden-, ik ga een maand geen alcohol drinken. Om te kijken wat het effect is op mijn lichaam en gewicht. Nou ben ik geen enorme drinker, alleen op vrij- en zaterdagen ga ik aan de wijn. Maar toch. Ik drink al mijn hele volwassen leven sowieso elk weekend en ik ben gewoon even heel erg benieuwd hoe het me af zal gaan.

De volgende stap is dat ik alleen nog onbespoten scharrelframbozen en ongebleekte bananen ga eten. Rauw. Uiteraard.

Nee hoor, geen zorgen. De gezondheidsgekkigheid houdt hiermee echt op. Drie keer in de week sporten en een maand geen drank.

Mijn enthousiasme is overigens wel besmettelijk gebleken. Sinds gisteren zijn zowel Vlam als Jill ook een aantal dagen per weer in de sportschool te vinden.

Volgend jaar herkent u ons niet meer terug denk ik.

Voor de strijd. De ‘na-foto’s’ mocht ik niet openbaar publiceren van Jill 😉

 

De vlag kan uit!

Jippiejajee.

Jill gaat over van vier naar vijf havo!

Ons gezeik en gezaag en getrek heeft zowaar zijn vruchten afgeworpen.

Ze heeft één zeven, één vijf en de rest zesjes. Met de hakken over de sloot dus, maar dat is prima.

Zelf kwam ze nog ineens met het verrassende nieuws dat ze (vrijwillig! Mijn bek viel echt open) de vijf voor godsdienst wil gaan herkansen. Omdat ze dat cijfer toch ook meeneemt naar volgend jaar. En omdat ze zegt er tijd voor te hebben, want alhoewel de zomervakantie officieel nog niet begonnen is, is La Bill op een middagje bowlen en haar boeken inleveren, gewoon al klaar met dit schooljaar.

Ik ben blij met het feit dat ze het gehaald heeft maar ik ben onwijs blij met de ommekeer die ze gemaakt heeft. Net op tijd het licht gezien. Ik ben echt heel trots op haar.

Hier in huis hadden we helaas de afgelopen weken nog even vet hommeles.

Vlam kan niet zo goed omgaan met pubers, dat is duidelijk geworden de afgelopen maanden. Hij snapt niet hoe het soms in die hoofden eraan toe gaat. Hij wil hun gedrag begrijpen, ze doorgronden. Pubers moet je niet willen begrijpen. Soms zijn ze heel lief. Soms zijn ze onuitstaanbaar. Klaar. De ene dag doen ze van alles voor je. De volgende dag draait het hele universum om hen. Ze gaan van de hak op de tak met hun gevoel en je moet ze maar een beetje laten gaan.

Ik vind de lieve zorgzame Jill ook veel leuker dan het meisje/de vrouw dat/die me over de rand van haar telefoon zwáár geïrriteerd aankijkt omdat ik het dúrf te vragen hoe het met haar gaat en of ze nog cijfers terug heeft gekregen.

Ik baal er ook ontzettend van dat wanneer ik interesse toon en iets vraag en ik een éénletterig, zwaar gesloten antwoord terug krijg.

Ik vind het ook niet leuk als ze nul komma nul interesse heeft in mij en mijn bezigheden. Wat kost het verdorie voor moeite om aan iemand te vragen hoe zijn dag was? Of het sporten goed ging? Of dat je iemands kookkunsten waardeert?

Maar het is niet anders.

En ik weet uit eigen ervaring dat doorgaan en zeuren nogal van de averechtse werkt.

Vlam niet. En dus zat ik vorige week met twee zwijgende, stuurs voor zich uit starende en elkaar zwaar negerende mensen aan tafel. Erg gezellig. Ik pakte mijn bord op en verkaste naar binnen. En ik sommeerde Chag en Rijnig om te gaan práten. Samen. En ik vroeg Vlam om als-je-blieft de wijste te zijn. Niet haar met gelijke munt terug te betalen.

Bij pubers helpt het niet om ze te behandelen zoals zij jou behandelen. Het enige dat daar van komt is dat ze nog meer afstand nemen.

En dat is wat er hier gebeurde.

Maar sinds vandaag is het -geloof ik- zowaar weer goed aan het komen tussen die twee.

De vlag kan uit. Om meerdere redenen.

Had ik al gezegd dat ik blij was?

Bron: Pixabay

Kleine meisjes worden groot.

Jill is sinds een maand of twee aan de pil.

Ik moest er zelf even van bijkomen. Ik verwachtte de vraag al een poosje, maar ik wil dat ze zelf met dingen komt. Jill is van de afwachtende en ik juich elk initiatief van harte toe.

Het is niet dat ze ‘m nodig heeft omdat het anticonceptie is. Ze baalt van het steeds maar weer ongesteld zijn op de verkeerde momenten. Ik snap dat als geen ander. Mijn lichaam, waar ik doorgaans erg blij mee ben, verraadt me elk jaar weer. Elke vakantie ben ik de Sjaak. In de afgelopen zeven zomervakanties is het nog nooit voorgekomen dat ik niet ongesteld ben. Knap hoor. Tweeënhalve week per jaar ben ik weg en -klabaf- tuurlijk het haas.

Het is stront- en strontvervelend als je op het strand ligt en na elke zwembeurt jezelf kunt verschonen. Het is K U TEE als je op een smerig toilet zonder papier terecht komt. Het is shit als je -net als Jill vorig jaar- met rode dijen de zee uitstapt. Doodongelukkig voelde ze zich. Ik had zó met haar te doen.

Dit jaar hebben we ook weer een appartement met een zwembad. Jill is een enorme waterrat en kan zich er uren in vermaken. Geen feestje als je je de hele tijd moet afvragen of het down under daar allemaal wel goed gaat.

‘Mam, kun jij alsjeblieft aan Peter vragen of ik de pil mag?’ kwam dan ook niet echt als een verrassing.

Ze mocht het echter van mij zelf gaan vragen. Welkom in de volwassen wereld. Ik maakte een afspraak voor haar en ze meldde zich. Een kwartiertje later stapte ze met recept weer naar buiten. ‘Het enige dat hij zei is dat het geen bescherming is tegen SOA’s’ aldus een opgeluchte Jill.

Peter daarentegen was ernstig van de leg. ‘Ik heb nog een tekening hangen van haar…’ zei hij beduusd.

Tsja… Vertel mij wat. Aan de pil. What’s next? Emigreren naar Australië? Kleinkinderen? Een rugbedekkende tatoeage?

Ik heb Jill de afgelopen maanden scherp in de gaten gehouden. Zelf word ik namelijk nogal depri van toegevoegde hormonen. Om die reden heb ik me vrij vroeg, op mijn tweeëndertigste, al laten steriliseren. Ik sprak met Jill af dat wanneer ik gedragsveranderingen bij haar constateerde, we een ander merk zouden proberen. Ze heeft nergens last van. Geen stemmingsveranderingen, geen acne, geen gewichtstoename.

Ik heb haar uitgelegd dat ze bijna volwassen is, dat het haar lichaam is, dat ze zelf mag beslissen hoe ze daar mee omgaat, maar dat ik haar wilde waarschuwen niet te lang door te blijven slikken. Ik weet dat gynaecologen er geen punt van maken om maanden achter elkaar de pil te gebruiken, maar ik kan met uitstrijkjes zien aan de baarmoedermond wie doorslikt. Dan is die helemaal gezwollen en bloedt heel makkelijk bij aanraking. Ik kan me niet voorstellen dat dat goed is, op de lange termijn. Maar wie ben ik?

Nou ja: lang verhaal kort > Jill is happy en kan heerlijk ongegeneerd genieten van de zomervakantie.

Nou ik nog. Misschien in 2030, als mijn eieren ein-de-lijk op zijn.

Bron: Pixabay.com

Uniek moment: Vlam aan het woord!

Mijn lieverd vroeg of ik vandaag voor mijn rekening kon nemen. Aangezien het alweer een jaar of vijf geleden is dat ik haar blog voor een dag overnam (op onze huwelijksdag), had ik daar voor een keer geen moeite mee.

Mijn vrouw heeft namelijk als hobby mensen blij te maken met stukjes die door velen gelezen worden. Ze haalt hier super veel plezier en energie uit. En ik ben op mijn beurt weer blij met jullie allemaal. Omdat zij er namelijk zo’n positieve feedback op krijgt, heb ik zeven dagen in de week een prima leven. Thanks allemaal!

Ik ben zelf niet zo’n schrijver. Ik lees niet graag en lees dus ook maar zelden haar blog. Dat heeft overigens niets met desinteresse te maken.

In ieder geval kennen de meeste van jullie mij beter dan dat ik de meeste van jullie ken.

Vandaag ben ik dus een keer aan het woord. Wees niet bang, maak er zeker geen gewoonte van. Het is niet mijn ding zeg maar.

Maar ik dwaal af. The seven year itch. Vandaag kennen Klivia en ik elkaar zeven jaar. En zeven jaar schijnt een nogal spannend momentje te zijn. Na zeven jaar spetteren namelijk de meeste relaties uit elkaar. Kan ik me ook heel goed voorstellen.

Bij mij zijn meerdere relaties kapot gegaan op het moment dat er een zeven in het spel kwam. Op die zaterdagavond na bijvoorbeeld zeven minuten zoenen, of na zeven drankjes in de kroeg, zeven uur ’s ochtends wakker worden en naast je kijken en denken…. Neh. Zeven dagen later bedenken dat je echt nog te jong bent voor een relatie. De verliefdheid die ineens weg was na zeven maanden; wie heeft er geen ervaring mee? Ik heb ze allemaal een paar keer meegemaakt (gemiddeld een keer of zeven). Maar zeven jaar? Nee, dat nog nooit.

En het bevalt ons zo goed dat we besloten hebben om er nog maar zeven aan vast te plakken. Wij lijken zó niet op elkaar dat niets (lees heel weinig) ons triggert aan elkaar. We hebben allebei ons eigen ding en aan de andere kant ook veel gemeen. (Dit meer op het vlak welke consumptie gericht is. Het lekkere eten en de sloten wijn).

Ook vakantietechnisch begrijpen we elkaar goed. Zo kijken we alweer uit naar een zalige vakantie, die toevallig over zeven weken begint. We hebben twee keer zeven dagen hetzelfde huisje gehuurd ergens ver weg in Spanje. Gewoon lekker strand, een hapje en een drankje op zijn tijd, zwembad in de tuin en relaxed via een diverse hotels op ons gemak er naar toe en ook weer terug. Het wicht gaat dit jaar ook nog gezellig mee; leuk!

Kortom: wij hebben aardig onze rust gevonden. We hebben in het verleden zo (uit)geleefd dat we nu niet te behoefte hebben om nog raar te doen. Om nog weet ik niet wat te ontdekken en uit te proberen. Voor ons geldt: been there en done that. Ik denk dat dat onze sleutel is.

Love you darling. Huize avondrood, daar gaat onze weg naartoe.

xx Vlam.

Hommeles in huis.

Mijn gejank kan ik deze keer niet alleen op de hormonen gooien. Ik ben gewoon uit balans.

Ten eerste maak ik me zorgen of Jill dit jaar wel gaat halen. Ze is vorig jaar van mavo 4 naar havo 4 gegaan en staat er momenteel niet best voor. Vier tekorten op vier vakken en ze mag maximaal drie tekorten op twee vakken hebben.

Dat ze er zo beroerd voorstaat, heeft niets met haar capaciteiten te maken, maar met haar inzet. Ze heeft de mavo met twee vingers in haar neus gehaald. En de overgang tussen mavo en havo is nogal van de pittige. Je haalt de havo niet met alles op het laatste moment doen. Daarvoor is de stof teveel en ligt het tempo te hoog. Dat had ze even onderschat. Dat kan.

Maar driehonderdachtenzestig vermanende gesprekken later, een open dag aan een HBO naar haar eigen keuze (die haar erg enthousiast maakte) en een standje van haar mentor, hebben niet de knop omgezet bij haar.

Negen weken geleden spraken we af: vanaf nu tot aan de toetsweek (begint volgende week) ga je elke dag twee uur aan de bak. Zonder telefoon. Jill doet dat als een echte puber. Er staat nog nét geen eierwekker naast haar laptop. Ze stopt op de minuut af met leren. Ze telt het ook echt op. Vanmiddag vijftig minuten zitten studeren, vanavond dan één uur en tien minuten.

Vorige week is ze drie dagen op pad geweest, logeren bij SchoJu, naar het strand.

Ze had het heel druk.

Maar niet met leren.

En daar baalden wij nogal van.

Jill heeft alle vrijheid, we zijn écht geen lastige ouders. Eigenlijk hebben we maar een paar regels. Niet liegen. Elkaar helpen. Kom je afspraken na.

Vlam reageerde op het niet nakomen van onze afspraken geheel des Vlams. Nogal kort door de bocht. Jill heel (kinderachtig) negeren en zout op slakken leggen.

Het lijkt wel of hij op momenten als deze vergeten is hoe hij zelf was als puber. Vlam was een regelrechte ramp. Blowen. Roken op zijn twaalfde. Stappen tot hij omviel. Hij heeft geen school afgemaakt. Brommers jatten. In de auto van zijn moeder rondrijden.

En hij ziet dan ineens ook niet meer de goede dingen. Ik vind dat we in onze handjes mogen knijpen met Jill. Ze is lief en behulpzaam. Ruimt zonder te morren uit zichzelf de vaatwasser uit. Ruimt kots van Misty op. Dekt de tafel. Houdt haar eigen kamer bij. Rookt niet. Blowt niet. Drinkt heel sporadisch. Sleept geen jongens mee haar bed in.

Kijk, van dat lakse word ik ook he-le-maal niet goed. Maar ze is zeventien! En we hebben ons zegje al een miljoen keer gedaan. Ze weet wat de consequenties zijn als ze dit jaar niet haalt. Dan moet ze van school af.

En dan wordt het volgend jaar een tussenjaar. Een heel vervelend tussenjaar. Waarin ze fulltime aan de bak kan in een supermarkt. Haar eigen rekeningen mag gaan betalen en aan ons kostgeld mag gaan afdragen.

Me dunkt straf genoeg.

Moet je haar dan ook eens negeren? Ik vind van niet. En ik word bloednerveus van die twee. Ik voel me momenteel te gast in eigen huis.

Niet goed voor een hormonaal instabiel vrouwmens als ik.