Klivia en de Milon cirkel

Charming niet? Nou ja: ik heb iig bewijs dat ik wat gedaan heb ;)

Zo. Oma is net terug van de sportschool. Ik was de eerste die om klokslag acht uur binnenstapte. Ik? Mwoehahaha! Het moet niet gekker worden. Ik en het beste meisje van de klas? Op mijn vrije dag ook nog eens. Hou ouder, hoe gekker.

Tot en met de helft van de cirkel was ik trouwens de enige. Daarna stapte een soortgenoot van mij binnen: een enigszins uitgelubberde veertiger met overgewicht.

Tot zover is de tussenstand die ik nu in drie keer gezien heb: zeven bejaarden, een dozijn huisvrouwen en één pezige man van rond de vijftig. Kortom: ik voel me er wel thuis. Niks overal spieren en fanatici. Gewoon mensen, net als ik, die wat fitter proberen te zijn/blijven.

De beste tijden zijn dus ’s morgens meteen als ze opengaan, en tussen de middag. Ik ga dus ook echt proberen die tijden aan te houden. Ik heb geen zin om in de rij te moeten staan om te mogen beginnen.

Het hele proces is kinderlijk eenvoudig en helemaal voorgekauwd. Daar houd ik van. In dit geval dan. Ik heb geen zin om na te moeten denken. Ik wil mijn verplichte ding doen en weer wegwezen.

Hoe gaat het daar in zijn werk?

Je komt binnen, scant je pasje, hangt je tasje aan een kapstokje en je begint met je eerste apparaat. Insteken van de kaart, het martelwerktuig springt in de juiste positie, druk op start, wachten tot het groene licht aanspringt en beginnen maar. Op de display kun je zien hoeveel oefeningen je hebt gedaan, of je ze in het juiste tempo doet en hoeveel tijd je nog moet zien te volhouden. Bij de krachttrainingen is dat steeds één minuut. Bij de cardio vier.

Omdat het de bedoeling is dat je het einde nipt haalt, dus met pijn en moeite, heb ik links en rechts vandaag wat kilootjes bij geklikt.

Niet op de fiets, want ik wil mijn heup niet forceren. Zoals het nu gaat, vind ik het voorlopig wel prima.

En ook de crosstrainer laat ik even zoals hij nu staat, want ik vind dat ding op standje theemuts al pittig genoeg moet ik eerlijk bekennen.

Na de eerste sessie had ik iets spierpijn. Iets in de kuiten. En in wat meerdere mate op de borstspieren. Links vooral. Ik heb ook al een jaar last van die schouder, dus ook daar ga ik voorlopig niet overdrijven. Tien en dertien kilo drukken lijkt me even genoeg.

Voorbeeldje van mijn pagina.

Online kun je alles volgen dat je hebt gedaan. Voor de mensen die gek zijn op cijfertjes en graag beloond worden voor hun inspanningen is dat natuurlijk hartstikke leuk. Mij zegt het niet zoveel. Ik hoop het binnenkort aan mijn lichaam te gaan merken. Dat is het enige dat voor mij belangrijk is. Geen pijn meer. En op dit gewicht blijven, dat zou ik ook erg fijn vinden.

Ik was vandaag op de fiets naar de sportschool, met alle oefeningen, uit en thuis in een uurtje.

Misschien, héél misschien, houd ik dit wel vol…

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Morgen ga ik iets zéér uitzonderlijks doen.

Iets dat zó niet mij is.

U raadt het nooit.

Nog in geen miljoen jaar.

Nee, ik ga geen witte driekwartlegging aantrekken.

Nee, ik ga ook geen hond kopen.

Nee, ik heb geen UGG’s besteld.

Ik ga sporten. In een sportschool. Met van die apparaten en zwetende mensen en flesjes water.

Om half één heb ik een intake met een fysiotherapeut en ga ik mijn eerste ronde doen. Na wikken en wegen wordt het een sportschool die een zogenaamde Milon Cirkel heeft. Een zuil in het midden, apparaten in een -u raadt het al- cirkel daar omheen. Je stopt je pasje in die apparaten en ze springen *floeps* zo in de juiste houding. Speciaal op mijn (lichaams-) maat en op mijn van te voren opgestelde trainingsprogramma. Je doet die cirkel twee keer. Cardio-apparaten doe je vier minuten, krachttraining steeds één minuut.

Ik vind iets nogal snel saai of vervelend. Ik moet er niet aan denken weetikhoelang iets hetzelfde te doen, ik weet nu al dat ik dat niet ga volhouden. Dit lijkt me wel prima te doen.

Ik heb afgesproken net aan de telefoon dat er bij mijn persoonlijke aanpassingen echt absoluut rekening moeten houden met mijn linker heup. Ik wil één en ander niet forceren namelijk. De pijn die dat ding kan doen is namelijk niet te harden. Er werd gezegd dat dat geen probleem is. Mooi!

Als je die hele ronde twee keer hebt gedaan, ben je vijfendertig minuten verder. Het plan is om twee keer in de week te gaan. Ik zou overigens elke dag mogen, zou ik dat willen. Aan het abonnement dat ze bieden, zitten geen beperkingen. Maar dat lijkt me erg enthousiast. Ik heet Klivia en geen Fajah. En ik moet er niet aan denken ooit een sixpack te hebben, of biceps die groter zijn dan mijn borsten. Brrrr. Ik ben prima zoals ik ben. Iets minder mij zou mooi zijn. En iets meer beweging kan mijn lichaam absoluut gebruiken.

De fitnessgoeroe’s zitten nu waarschijnlijk heel hard te gniffelen. Vijfendertig minuten, whoehaha! Drie keer niks.

Maakt mij niets uit.

Dat wat ik nu ga doen, is al pure winst voor mijn lichaam. Mijn steeds stijver wordende lichaam. Als ik ’s morgens opsta, moet ik echt ontdooien. Heup, borstkas, alles staat vast. En oma is dat zat.

Ik fiets nu vier dagen in de week tien kilometer. En één of twee keer wandel ik er zes. Dat kan en dat moet meer.

Oh, en ik heb vanmorgen mijn bloed laten prikken. Zo gezond als een vis. Schildklier, lever, nieren, prima. Vitamines mooi op peil. Cholesterol oké.

En dat willen we graag zo houden.

Wordt vervolgd.

En nee: er komen geen filmpjes of selfies van mij met een knalrode kop. En ik zeg ook niet waar ik naar toe ga. Dus.