Hij staat weer hoor!

Zoals reeds te zien was op de foto uit het blog van gisteren, hebben wij onze boom al staan. Lekker op tijd. Er was een mooie actie van de Makro en die startte op 1 december. Dus we hebben ‘m meteen maar opgehaald. En om dat ding nou nog een paar dagen op het balkon te laten staan? Neh. Dat kunnen Jill en ik dan niet.

Het was weer een feest om de dozen met ballen open te maken. Grappig is dat, dat je toch veel vergeet in een jaar tijd. ‘Oh, die hadden we óók nog inderdaad! En die. En die’… We bleven oeh-en en ah-en.

En van de onderbuurmannen kregen we ter verhoging van de feestvreugde vier prachtige exemplaren. Die hebben er nog meer plezier in dan wij lijkt wel. Inmiddels is een aanzienlijk percentage van de ballen door hen gekocht. Elk jaar weer komen ze met de meest kitscherige ballen aan.

Genoeg gekletst!

Dit is ‘m dan.

Mooi niet? 😉














Plogje 34

Omdat uren privé achter de laptop zitten nog niet bevorderlijk is voor de vliezen, gooi ik er vandaag een plogje tegenaan.

Lekker makkelijk 😉

Mevrouw had er niet veel zin an. Ze wilde zelfs niet bij mij op schoot!
Je moet even goed kijken: maar ik spotte het eerste driehoekje. Hoezee. Ik dacht dat die dingen nou wel eens uitgestorven zouden zijn. Not. #jeugdsentiment
Deze maakte Vlam. Weer eens wat anders dan grafstenen. Ik vind ze wel tof eigenlijk! ❤
Voor mijn verjaardag deed ik een “klein” lunchje. En ’s avonds at ik een friet speciaal én een frikandel speciaal. Goeie dag voor de geest. Tikkie minder voor het lichaam. Ik voelde de vaten dichtslibben.
Deze beauties sprongen zó in mijn winkelmandje. Want ik had natuurlijk bijna nog geen kerstballen 😉
Hé: Ferrero, wat is dit nou? Foutje. Uiteraard is er al een mail gestuurd en gevraagd om opheldering. Ik hoop op een énorme doos chocolade ter compensatie van het leed.
Hier heeft ze nog steeds geen zin. Je ziet haar denken. “Rot op!”. Ook poezen hebben wel eens hun week niet 😉