Eerste dates.

Vlam en ik keken van de week voor het eerst naar First Dates.

Per ongeluk, al zappend, kwamen we erop.

Het was onverwacht leuk!

Ik heb zitten gniffelen om de ongemakkelijkheid waarmee die mensen tegenover elkaar zitten. Het is soms echt plaatsvervangend gênant. Want je ziet allang aan de lichaamstaal dat mensen elkaar nul komma nul aantrekkelijk vinden. En dan moeten ze nog tig gangen door zien te worstelen. En elkaar aan het einde van de rit op een beschaafde manier duidelijk maken dat ze geen behoefte hebben aan een vervolg. Wat steeds afgedaan wordt met ‘ik vond het erg gezellig, wil graag nog eens afspreken. Maar als vrienden. Niets meer’. Zeg gewoon meteen: nee bedankt. We zijn geen match made in heaven. Wat is daar mis mee, met duidelijkheid? Maar blijkbaar moet je om de pot heendraaien.

We zagen Chris, die als beroep clown heeft. Zijn tafelgenote kon hem niet serieus nemen en ze zat hem vanaf minuut één al in de maling te nemen. Kom op zeg! Een man die een bosje bloemen gemaakt van ballonnen aan je overhandigt? En die in Keulen woont, nooit thuis is maar wél een vaste relatie wil?

Kickel was ook een bijzondere. Op álles dat haar date zei, had zij een weerwoord. De man tegenover haar werd er moedeloos van. Zijn smaak qua muziek was te simpel. Hij complimenteerde haar met haar ogen, óók niet goed. Je zag hem bij elk puntje van kritiek kleiner worden.

Vlam en ik waren het meest afgeleid door haar bijzondere naam. ‘Hoi ik ben Kickel, wil je dat ik je lickel aan je snickel?’

Echter; zover is het nooit gekomen tussen die twee. Het was duidelijk dat het bij één etentje bleef.

Een ander stel matchte ook al niet. Er was “geen spark” volgens haar. Aantrekkelijke man. Slim en grappig. ‘Maar ik mis “de spark”, zei ze.

Vlam en ik keken elkaar aan? Oh mijn God! Hadden wij eigenlijk toen/ooit wel een spark? En hoe belangrijk is die dan wel niet?

Nee, niks spark. Niks liefde op het eerste gezicht. Ook niet op het derde geloof ik. Wij vonden elkaar in eerste instantie eigenlijk helemaal niet erg aantrekkelijk. Het is dat we een date gepland hadden en tegenover elkaar aan de bar belandden. Want waren we elkaar loslopend in de kroeg tegengekomen, dan denk ik niet dat het tot een gesprek was gekomen.

Ik was geen blond, slank modepopje.

En hij was een kakker met blote voeten in bootschoenen en een lichtblauwe Tommy H trui.

En toch, toen we daar eenmaal zaten, ging het gesprek wel heel makkelijk. Niks ongemakkelijke stiltes. Niks eindeloze verhalen over exen. Niet zoeken naar gespreksonderwerpen. Het is dat ik weg moest omdat de oppas naar huis wilde, anders hadden we met gemak nog een paar uur door kunnen gaan.

Date twee volgde.

Date drie.

Vlam ging zes weken naar Frankrijk en toen hij terug kwam, pikten we de draad gewoon weer op. En ergens, ineens, zat hij er. In mijn hart. En diep ook. En andersom ook.

Al ruim zeven jaar lang.

En dat zonder spark.

Dat is toch vreselijk grappig?

Ik heb mijn blog met daarin mijn kritiek op de Nederlandse horeca op privé gezet en het linkje op Facebook eraf gehaald.

Waarom?

Ik was het beu. Al die lange tenen, al die kritiek, al die ongenuanceerde meningen van mensen die mijn stukje niet goed gelezen hebben. Goed lezen is een kunst en niet iedereen beheerst die. Ik zag tig keer dezelfde betogen voorbij komen. Bottom line: ik ben een dom wijf en mag niet schrijven over zaken waar ik geen verstand van heb. Misschien is het flauw van mij om een vuurtje aan te wakkeren en er dan de stekker uit te trekken? Maar heel eerlijk: ik kon er niet meer tegen. Mijn plezier in bloggen was weg. En ik kan mijn grote hobby, die ik al negen jaar uitoefen, niet zomaar laten afpakken. Terug de (redelijke) anonimiteit in, was alles dat ik weer wilde.

Oh. En ik zou ook geen smaak hebben. Er was iemand die twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens. ‘Want als je het eten bij Full Moon goed vindt, dan kun je beter je mond houden’. Zoiets was de strekking.

En wat kreeg ik gisteravond van een lieve lezeres doorgestuurd via Facebook? Dit:

Bron: printscreen van FB

I rest my case 😉

Ik heb echt héééél hard zitten lachen hierom. Moest bijna aan de zuurstof.

Oh. En van een horecaondernemer uit de Hoeksche Waard kreeg ik het aanbod om samen met manlief bij hem te komen eten. Op zijn kosten. Omdat hij graag de kans wilde hebben om mij te laten ervaren hoe het er bij hem aan toe gaat. Wél goed dus. En omdat hij het jammer vond dat zijn collega’s mij (veelal nogal van de grove) uitmaakten voor iets waar ze geen weet van hebben.

Hoe lief en leuk is dat?

Ik heb zeer vriendelijk bedankt voor zijn voorstel. Niet nodig. Uit zijn mail sprak zoveel passie voor zijn vak, dat ik weet dat het bij hem meer dan snor zit. Mooi om te lezen ❤

Ik heb ook bedankt voor de verzoeken van diverse mensen het stuk weer open te gooien. Onder andere van een journalist van een grote krant uit het zuiden des lands. Als hij graag een stuk wil schrijven hierover, be my guest. Ik sla even over en verzand graag weer in mijn huis-, tuin-, en keukenflauwekul. Tip: Ik zag trouwens dat er op Marktplaats diverse schandpalen te koop staan. Misschien een goed idee om die voor je het stuk publiceert even aan te schaffen? Je kunt ‘m zomaar nodig hebben…

Rest mij niets meer dan u een goed weekend te wensen. Geniet ervan!

Sommige mensen zitten diep.

Zaterdag waren Vlam en ik in Zierikzee. Bij mijn vriendin Els.

Els is achtenzeventig en ken haar nu sinds 1995. Toen ging ik voor haar man Niek werken, in hun restaurant.

Niek heeft mij alles geleerd op horeca gebied. Sowieso etiquette. Netjes en volgens de regels ontkurken van wijn en champagne. Ik kan hazenruggen, zeetongen, lamszadels en baarzen fileren. Steak tartare aan tafel bereiden. Ik kan dankzij hem flamberen, decanteren, de hele -eren mikmak. Ik kan met een schaal met een enorme pudding of omelette Vesuvienne lopen en die aan tafel, ter plekke, met lepel en vork verdelen en uitserveren. Ik kan soep uit een terrine uitdelen. Noem het en ik kan het.

Niek bleek niet alleen een geweldige werkgever. Toen zijn vrouw en hij de tent verkochten, bleef ik privé over de vloer komen. Ik heb me zelden zo op mijn gemak gevoeld bij mensen, als bij hen.

En toen ik Jill kreeg ontpopten ze zich als surrogaat opa en oma.

Niek is helaas in 2010 overleden. Mijn beste vriend ooit. Ik heb nog nooit iemand verloren die zo diep in mijn hart zat, als hij. Met vlagen kan ik hem nog steeds enorm missen. Dan komt zijn afwezigheid heel rauw binnen.

Zaterdag ook weer. Els vertelde aan Vlam dat Jill toen ze klein was, heel erg gericht was op Niek. Ze zaten regelmatig bijna in elkaar gekropen op de bank. Dan vertelde hij haar zelfverzonnen verhaaltjes en zat zij ademloos te luisteren. Terwijl hij haar ondertussen mini Marsjes voerde, die hij in kleine stukjes had gesneden. Ze hadden allerlei rituelen samen.

Ik zag dat beeld voor me en uit het niks kwam daar een enorme snik. Rouwen is een raar en grillig iets. Ook Els schoot vol en ze pakte even mijn hand.

De rest van de middag en avond verliepen gezellig.

In plaats van pizza laten bezorgen, besloten we even de stad in te lopen en in de pizzeria te gaan eten.

Het gesprek kwam op wat strubbelingen die ik onlangs had met Vlam. Ik vertelde wat er was voorgevallen. Els reageerde geheel des Els: jeetje Vlam, als je nou nog niet weet hoe ze in elkaar steekt?! Haar in een richting duwen werkt averechts. Overleg met haar, laat haar zelf kiezen. Hoe meer je pusht, hoe meer ze iets niet doet of wil.

Zij kent me echt door en door. Op sommige vlakken snapt ze me beter dan mijn eigen man. Mooi vind ik dat. Ze heeft genoeg aan één woord en we hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten wat de ander wil gaan zeggen. We maken soms elkaars zinnen af. We hebben hetzelfde gevoel voor humor.

Het is zó fijn als je mensen om je heen hebt bij wie je zo aansluit. Bij wie je helemaal jezelf kunt zijn en die jou en al je nukken accepteren.

Was ik maar bij geboorte omgewisseld. Dat denk ik wel eens. Was ik maar in hun huis opgegroeid. Dat had dingen een stuk makkelijker en leuker gemaakt.

 

Uniek moment: Vlam aan het woord!

Mijn lieverd vroeg of ik vandaag voor mijn rekening kon nemen. Aangezien het alweer een jaar of vijf geleden is dat ik haar blog voor een dag overnam (op onze huwelijksdag), had ik daar voor een keer geen moeite mee.

Mijn vrouw heeft namelijk als hobby mensen blij te maken met stukjes die door velen gelezen worden. Ze haalt hier super veel plezier en energie uit. En ik ben op mijn beurt weer blij met jullie allemaal. Omdat zij er namelijk zo’n positieve feedback op krijgt, heb ik zeven dagen in de week een prima leven. Thanks allemaal!

Ik ben zelf niet zo’n schrijver. Ik lees niet graag en lees dus ook maar zelden haar blog. Dat heeft overigens niets met desinteresse te maken.

In ieder geval kennen de meeste van jullie mij beter dan dat ik de meeste van jullie ken.

Vandaag ben ik dus een keer aan het woord. Wees niet bang, maak er zeker geen gewoonte van. Het is niet mijn ding zeg maar.

Maar ik dwaal af. The seven year itch. Vandaag kennen Klivia en ik elkaar zeven jaar. En zeven jaar schijnt een nogal spannend momentje te zijn. Na zeven jaar spetteren namelijk de meeste relaties uit elkaar. Kan ik me ook heel goed voorstellen.

Bij mij zijn meerdere relaties kapot gegaan op het moment dat er een zeven in het spel kwam. Op die zaterdagavond na bijvoorbeeld zeven minuten zoenen, of na zeven drankjes in de kroeg, zeven uur ’s ochtends wakker worden en naast je kijken en denken…. Neh. Zeven dagen later bedenken dat je echt nog te jong bent voor een relatie. De verliefdheid die ineens weg was na zeven maanden; wie heeft er geen ervaring mee? Ik heb ze allemaal een paar keer meegemaakt (gemiddeld een keer of zeven). Maar zeven jaar? Nee, dat nog nooit.

En het bevalt ons zo goed dat we besloten hebben om er nog maar zeven aan vast te plakken. Wij lijken zó niet op elkaar dat niets (lees heel weinig) ons triggert aan elkaar. We hebben allebei ons eigen ding en aan de andere kant ook veel gemeen. (Dit meer op het vlak welke consumptie gericht is. Het lekkere eten en de sloten wijn).

Ook vakantietechnisch begrijpen we elkaar goed. Zo kijken we alweer uit naar een zalige vakantie, die toevallig over zeven weken begint. We hebben twee keer zeven dagen hetzelfde huisje gehuurd ergens ver weg in Spanje. Gewoon lekker strand, een hapje en een drankje op zijn tijd, zwembad in de tuin en relaxed via een diverse hotels op ons gemak er naar toe en ook weer terug. Het wicht gaat dit jaar ook nog gezellig mee; leuk!

Kortom: wij hebben aardig onze rust gevonden. We hebben in het verleden zo (uit)geleefd dat we nu niet te behoefte hebben om nog raar te doen. Om nog weet ik niet wat te ontdekken en uit te proberen. Voor ons geldt: been there en done that. Ik denk dat dat onze sleutel is.

Love you darling. Huize avondrood, daar gaat onze weg naartoe.

xx Vlam.

Mijn dag kan niet meer stuk.

Vandaag is het Moederdag. Maar dat was u waarschijnlijk niet ontgaan. Het lukt je niet eens, al zou je je stinkende best doen.

Want ik weet niet hoe het er bij u aan toegaat, maar ik ben de laatste twee weken werkelijk plat gemaild door allerlei bedrijven met ludieke acties en kortingen. Op tv zijn de aantallen parfumreclames explosief gestegen. Ik vond J’adore al een rotlucht; nu weet ik het zeker. En op Facebook was het helemaal bar en boos. Ik ben dus maar even weggebleven vandaag.

Wars als ik ben van alle verplichte feestdagen, hoeft deze commerciële dag van mij namelijk sowieso ook niet gevierd te worden.

Maar ik ben moeder van een dochter die het uiteraard wél leuk vindt om mij een cadeautje te geven. Dat snap ik ook wel. Ik vind het namelijk ook leuk om de mensen die me lief zijn iets te geven.

Een ontbijt op bed is ten strengste verboden daarentegen. Ik vind eten in bed echt he-le-maal niks. Kruimelend, onhandig zittend, thee morsend een te kort gekookt eitje op verbrande toast etend, is niet wat deze moeder leuk vindt. Die wil gewoon gezellig met haar gezin aan tafel eten. En aangezien ik die dag “de baas” ben, is dat wat we deden. En oh jippie, we hadden mazzel, de zon scheen. Dus zaten we lekker in het zonnetje te eten vanmorgen.

En er lagen cadeautjes. Ik hoef niks groots of duurs, ik ben geen luxepoppetje. Het gaat me puur om de attentie, om het feit dat iemand zijn/haar best heeft gedaan voor je. Weet wat je fijn vindt. Douchegelletjes, geurkaarsen, een orchidee; het is al snel goed. Het was van te voren door mij met klem gemeld dat het verboden was om veel geld uit te geven.

En dus kreeg ik bescheiden edoch zalige dingen: scrubcrème, aardbeiendouchegel en een nieuwe lippenstift. Want vooral die laatste had ik nog niet natuurlijk.

La Bill was vandaag aan het werk dus Vlam en ik hadden het rijk alleen. We aten ergens op een pleintje een zalig ijsje, we deden boodschappen, hij heeft voor me gekookt: ravioli gevuld met zalm en artisjok. Niks bijzonders. Maar ik heb niks nodig om blij van te worden. Deze moederhand is snel gevuld.

Maar het allermooiste cadeau van vandaag was toch wel dat -en gaat u even zitten- Vlam vandaag voor het eerst sinds we gingen samenwonen, nu zes (!) jaar geleden, zijn kleding heeft uitgezocht.

Jawel.

Ik ben er nóg emotioneel van.

Twee heerlijke, volle vuilniszakken zijn er weggegaan. Twee vuilniszakken met oubollige colbertjes, Tuttige Tommie truien, geblokte overhemden, boswachtertruien, oude werkkleding die nooit weg mocht, wantjeweetmaarnooit, te korte korte broeken, zijn roze overhemd dat hem tien kilo zwaarder liet lijken…

Kortom: voor mij was het echt een topdag.

Vlam is echter nog steeds een beetje van slag.

Aggos.

Nog een maandje en dan is hij aan de beurt, met zijn Vaderdag.

Misschien ga ik dan -ter compensatie- wel voor hem strijken, voor het eerst in zes jaar.

Wie weet?